Myszołowczyk[5], myszołów krzykliwy[6] (Rupornis magnirostris) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae), zamieszkujący Meksyk, Amerykę Centralną i Południową. Jest to zwykle najpospolitszy i najbardziej rzucający się w oczy ptak drapieżny w swoim rozległym zasięgu występowania[7].
Szybkie fakty Domena, Królestwo ...
Zamknij
Takson wyodrębniony ostatnio z Buteo[8][9][10][11][12][13]. Obecnie wyróżnia się 12 podgatunków R. magnirostris[14][3]:
- R. magnirostris griseocauda (Ridgway, 1874) – Meksyk do zachodniej Panamy.
- R. magnirostris conspectus J. L. Peters, 1913 – południowo-wschodni Meksyk i północne Belize.
- R. magnirostris gracilis Ridgway, 1885 – wyspy Cozumel i Holbox (Meksyk).
- R. magnirostris sinushonduri (J. Bond, 1936) – wyspy Guanaja i Roatán (Honduras).
- R. magnirostris petulans van Rossem, 1935 – południowo-zachodnia Kostaryka, południowo-zachodnia Panama.
- R. magnirostris alius J. L. Peters & Griscom, 1929 – Wyspy Perłowe (Panama).
- R. magnirostris magnirostris (J. F. Gmelin, 1788) – Kolumbia po region Gujana i północne Peru oraz brazylijska Amazonia na południe od Amazonki i na wschód od rzeki Madeira.
- R. magnirostris occiduus Bangs, 1911 – zachodnia Brazylia, wschodnie Peru i północna Boliwia.
- R. magnirostris saturatus (P. L. Sclater & Salvin, 1876) – Boliwia i południowo-zachodnia Brazylia do zachodniej Argentyny.
- R. magnirostris nattereri (P. L. Sclater & Salvin, 1869) – północno-wschodnia Brazylia.
- R. magnirostris magniplumis (A. W. Bertoni, 1901) – południowa Brazylia i północno-wschodnia Argentyna.
- R. magnirostris pucherani (J. Verreaux & E. Verreaux, 1855) – Urugwaj i wschodnia Argentyna.
Długość ciała 33–38 cm. Żółta woskówka i tęczówki. Głowa, wierzch ciała i pierś szare. Reszta spodu brązowo-biało pręgowana. W locie nasady lotek I rzędu rdzawe, kontrastują z szarym wierzchem skrzydeł. Młode z wierzchu brązowe, od spodu płowe, skąpo kreskowane na piersi. Skrzydła dość krótkie.
Ameryka Północna i Południowa – od Meksyku do środkowej Argentyny. Szeroko rozprzestrzeniony na obrzeżach lasów i terenach otwartych, od nizin po płaskowyże.
- Tryb życia
- Czatuje na gałęziach lub słupach. Lata ospale, przeplatając szybowanie lotem aktywnym.
- Pożywienie
- Żywi się głównie dużymi owadami, ale zjada też małe ptaki (w tym pisklęta), małe ssaki (w tym nietoperze), węże, jaszczurki i skorpiony[7].
- Rozród
- Gniazdo to niewielka, zwarta platforma z patyków, wyłożona cienkimi kawałkami kory i liśćmi, często umieszczona na średniej wysokości w rozwidleniu drzewa rosnącego na skraju lasu lub w lesie wtórnym. W zniesieniu 1–3 jaja. Inkubacja trwa około 35–37 dni[7].
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje myszołowczyka za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. W 2008 roku szacowano, że całkowita liczebność populacji zawiera się w przedziale 0,5–5,0 milionów osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za wzrostowy[4].
Rupornis, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2013-02-03] (ang.). BirdLife International, Rupornis magnirostris, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016, wersja 2016-1 [dostęp 2016-11-02] (ang.). P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 49, 1999. ISSN 0550-0842. Heather R. L. Lerner, David P. Mindell. Phylogeny of eagles, Old World vultures, and other Accipitridae based on nuclear and mitochondrial DNA. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 37 (2), s. 327-346, 205. DOI: 10.1016/j.ympev.2005.04.010. (ang.). Fábio S. Raposo do Amaral, Matthew J. Miller, Luís Fábio Silveira, Eldredge Bermingham, Anita Wajnta. Polyphyly of the hawk genera Leucopternis and * Buteogallus (Aves, Accipitridae): multiple habitat shifts during the Neotropical buteonine diversification. „BMC Evolution Biology”. 6, s. 10, 2006. DOI: 10.1186/1471-2148-6-10. (ang.). Carole S. Griffiths, George F. Barrowclough, Jeff G. Groth, Lisa A. Mertz. Phylogeny, diversity, and classification of the Accipitridae based on DNA sequences of the RAG-1 exon. „Journal of Avian Biology”. 38 (5), s. 587-602, 2007. DOI: 10.1111/j.2007.0908-8857.03971.x. (ang.). Fábio S. Raposo do Amaral, Frederick H. Sheldon, Anita Gamauf, Elisabeth Haring, Martin Riesing, Luís F. Silveira, Anita Wajntal. Patterns and processes of diversification in a widespread and ecologically diverse avian group, the buteonine hawks (Aves, Accipitridae). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 53 (3), s. 703-715, 2009. DOI: 10.1016/j.ympev.2009.07.020. (ang.).
- Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0. Brak numerów stron w książce
Identyfikatory zewnętrzne
(
takson):