Loading AI tools
księżyc Urana Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Miranda (Uran V ) – najmniejszy spośród pięciu głównych księżyców Urana. Miranda posiada najbardziej złożone struktury geologiczne spośród satelitów tej planety. Została odkryta przez Gerarda Kuipera w 1948 roku.
![]() Miranda, mozaika zdjęć wykonanych przez sondę kosmiczną Voyager 2 (1986) | |
Planeta | |
---|---|
Odkrywca | |
Data odkrycia |
16 lutego 1948 |
Charakterystyka orbity | |
Półoś wielka |
129 900 km[1] |
Mimośród |
0,0013[1] |
Okres obiegu |
1,413 d[1] |
Nachylenie do płaszczyzny równika planety |
4,338°[1] |
Długość węzła wstępującego |
326,438°[1] |
Argument perycentrum |
68,312°[1] |
Anomalia średnia |
311,330°[1] |
Własności fizyczne | |
Średnica równikowa |
471 km |
Powierzchnia |
7,00 ×105 km² |
Objętość |
5,48 ×107 km³ |
Masa |
(6,6 ± 0,7) ×1019 kg |
Średnia gęstość |
1,20 g/cm³ |
Przyspieszenie grawitacyjne na powierzchni |
0,079 m/s² |
Siła ciążenia na powierzchni |
0,008 g |
Prędkość ucieczki |
0,19 km/s |
Okres obrotu wokół własnej osi |
synchroniczny |
Albedo |
0,32 |
Jasność obserwowana (z Ziemi) |
15,3m |
Temperatura powierzchni |
59 K |
Do tej pory jedyne zdjęcia Mirandy w zbliżeniu pochodzą z sondy Voyager 2, która dokonała obserwacji księżyca w styczniu 1986 roku. Południowa półkula była wtedy skierowana w stronę Słońca, więc tylko ta część została sfotografowana. Sonda minęła Mirandę w odległości około 29 000 km, co było największym zbliżeniem do jakiegokolwiek księżyca w trakcie całej misji i pozwoliło na uzyskanie zdjęć powierzchni w wysokiej rozdzielczości[2].
Nazwa księżyca pochodzi od Mirandy, córki Prospera, bohaterki sztuki Williama Szekspira, Burza[3].
Powierzchnię Mirandy może pokrywać lód z małą ilością skał krzemianowych oraz związki organiczne zawierające metan. Licznie występują kaniony o głębokości dochodzącej do 20 km oraz regiony świadczące o wzmożonej w przeszłości aktywności geologicznej. Rozległe wyżłobione struktury mogą być wynikiem ogrzewania się lodu. Niska gęstość wskazuje, że lód jest głównym składnikiem wnętrza, zatem zalicza się ona do księżyców lodowych.
Wydaje się[komu?], że tak silna aktywność tego stosunkowo niewielkiego księżyca, spowodowana była przyciąganiem Urana. Zapewne w przeszłości Miranda znajdowała się w rezonansie orbitalnym 1:3 z Umbrielem, a jej orbita była bardziej ekscentryczna, co powodowało ogrzewanie wnętrza księżyca przez siły pływowe. W miarę ewolucji układu księżyc opuścił rezonans, a jego orbita stała się bliska kołowej, zachowując jednak nietypowe nachylenie[4]. Inna, mniej prawdopodobna teoria sugeruje, że Miranda została uderzona przez masywny obiekt, który zniszczył jej powierzchnię. Fragmenty osiadły ponownie w innych miejscach, tworząc obecną, dziwną strukturę powierzchni.
Miranda zawiera największy uskok w Układzie Słonecznym – Verona Rupes. Jego wysokość oszacowano na od 5 do nawet 20 km.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.