Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kutry trałowe projektu 151 – typ kutrów trałowych, budowanych w ZSRR i Polsce w latach 50. XX wieku, określany też jako typ TR-40[2]. Klasyfikowane były też jako trałowce rzeczne.
![]() Radziecki trałowiec proj. 151 na Amurze, 1982 | |
Kraj budowy | |
---|---|
Użytkownicy |
|
Stocznia | |
Wejście do służby | |
Zbudowane okręty |
54 (Polska) |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
46,4 t standardowa |
Długość |
27,7 m |
Szerokość |
4,1 m |
Zanurzenie |
0,6 m |
Napęd |
2 silniki wysokoprężne Wola 300 (3D12) o łącznej mocy 600 KM, 2 śruby |
Prędkość |
16 węzłów[1] |
Zasięg |
500 Mm przy 10 w |
Załoga |
12-16 |
Uzbrojenie |
Kutry te były pierwszymi okrętami zbudowanymi od podstaw w Polsce po II wojnie światowej. Budowano je według licencji radzieckiej, głównie na eksport do ZSRR. Prototypowy kuter został zbudowany w ZSRR w stoczni nr 789 Awangard w Pietrozawodsku[3][4]. Głównym projektantem był Dmitrij Rudakow z CKB nr 19 w Leningradzie, a dokumentacja została spolonizowana w biurze konstrukcyjnym CBKO-2 w Gdańsku, początkowo pod oznaczeniem projekt 1[5][4]. Istnieją jednak znaczne rozbieżności w publikacjach odnośnie do miejsc i wielkości całkowitej produkcji kutrów. Prawdopodobnie 30 jednostek zostało zbudowanych od 1954 roku w ZSRR w stoczni Awangard w Pietrozawodsku[uwaga 1]. W latach 1954–58 w Polsce w Stoczni Rzecznej w Pleniewie (późniejsza Stocznia Wisła) zbudowano 7 okrętów tego typu dla polskiej Marynarki Wojennej oraz najprawdopodobniej 48 dla marynarki ZSRR[6]. Radzieckie okręty nosiły numery z zakresu: RT-20 – 28, RT-33 – 35, RT-145 – 154, RT-157 – 170, RT-175 – 196 (58 numerów)[1][7]. Ponadto, według niektórych źródeł, 8 niekompletnych kadłubów zostało zakupionych w Polsce przez Rumunię, gdzie ukończono je przed 1960 rokiem. Służyły pod oznaczeniami VD 241-248 na Dunaju do lat 1983-85[8]. Według jednak publikacji rumuńskich, tylko 6 trałowców VD 241-246 zostało zbudowanych przez stocznię Santierul Naval w Oltenița w latach 1955-59[9]. Być może 2 kadłuby zostały dostarczone Rumunii przez ZSRR[4].
Pierwszy okręt o oznaczeniu TR-41 wszedł do polskiej służby 3 kwietnia 1955, kolejne TR-42 – TR-47 weszły do służby do końca 1956 (skrót TR pochodził od: trałowiec rzeczny). W styczniu 1960 kutry TR-41 – TR-47 oprócz oznaczeń otrzymały stałe numery burtowe, odpowiednio: 811 – 817[4].
Oznaczenie | późniejszy znak burtowy | podniesienie bandery[4] | wycofanie[4] |
---|---|---|---|
TR-41 | 811 | 3. 04. 1955 | 15. 07. 1970 |
TR-42 | 812 → K-12 (1970) | 23. 10. 1955 | 10. 04. 1971 |
TR-43 | 813 | 8. 01. 1956 | 15. 07. 1970 |
TR-44 | 814 | 17. 06. 1956 | 31. 12. 1966 |
TR-45 | 815 | 29. 06. 1956 | 31. 12. 1966 |
TR-46 | 816 | 19. 08. 1956 | 15. 07. 1970 |
TR-47 | 817 → K-13 (1970) | 7. 10. 1956 | 10. 04. 1971 |
Polskie kutry tego typu bazowały początkowo w Helu, a od listopada 1956 w Świnoujściu[10], tworząc dywizjon rzecznych kutrów trałowych. Operowały one głównie na Zalewie Szczecińskim i wodach przybrzeżnych Zatoki Pomorskiej. Zostały wycofane ze służby w latach 1969–1970 i skasowane; dwa z nich jeszcze do 1971 służyły jako jednostki pomocnicze.
Kutry projektu 151 były konstrukcji drewnianej, ze stalową lekko opancerzoną nadbudówką (7 mm)[1].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.