![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Long_White_Mountain_-_p235_-_Interior_of_an_inn.png/640px-Long_White_Mountain_-_p235_-_Interior_of_an_inn.png&w=640&q=50)
Kang
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Kang (chiń: 炕; pinyin: kàng; mandż: nahan) – rodzaj sypialnego pieca z cegieł lub gliny, popularnego na północy Chin[1], o wysokości krzesła, długości około 2 metrów i szerokości umożliwiającej pomieszczenie kilku osób. Podobnie jak europejskie piece kaflowe, kang jest w stanie magazynować ciepło za dnia i oddawać je w nocy, nawet jeśli nikt nie dokłada doń ognia. W ciągu dnia natomiast kang pełni rolę stołu lub miejsca do siedzenia[2].
![]() |
Ten artykuł dotyczy pieca. Zobacz też: gwiazda Kang. |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1c/Long_White_Mountain_-_p235_-_Interior_of_an_inn.png/320px-Long_White_Mountain_-_p235_-_Interior_of_an_inn.png)
Historia sypialnych pieców sięga w Chinach czasów neolitycznych. Na stanowisku w Banpo znaleziono 10-centymetrowe klepisko z gliny (zwane huoqiang), które było zapewne ogrzewane ogniskiem. Następnie żar i popiół usuwano, a na nagrzanym klepisku kładziono się do snu. O takim sposobie ogrzewania podłogi wspomina poeta z epoki Tang, Meng Jiao.
Pierwszy znany piec typu kang, z jednym kanałem dymowym, pochodzi z I wieku n.e. z terenów prowincji Heilongjiang.