Loading AI tools
tenisista amerykański Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Gardnar Putnam Mulloy (ur. 22 listopada 1913 w Waszyngtonie, zm. 14 listopada 2016 w Miami[1]) – amerykański tenisista, zwycięzca mistrzostw USA i Wimbledonu w deblu, zdobywca Pucharu Davisa.
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia |
22 listopada 1913 |
Data i miejsce śmierci |
14 listopada 2016 |
Wzrost |
185 cm |
Gra |
praworęczny |
Gra pojedyncza | |
Najwyżej w rankingu |
6 (1947) |
Australian Open |
SF (1947) |
Roland Garros |
QF (1952–1954) |
Wimbledon |
SF (1948) |
US Open |
F (1952) |
Gra podwójna | |
Australian Open |
QF (1947) |
Roland Garros |
F (1951, 1952) |
Wimbledon |
W (1957) |
US Open |
W (1942, 1945, 1946, 1948) |
Studiował prawo na Uniwersytecie Miami, gdzie był organizatorem i zawodnikiem pierwszej drużyny tenisowej. Pełnił służbę wojskową w czasie II wojny światowej[2]. W roku 1936 po raz pierwszy pojawił się w rankingu amerykańskim – jako nr 11. w klasyfikacji gry podwójnej. W latach 40. i 50. XX wieku tworzył parę deblową z Billem Talbertem – wspólnie wygrali cztery razy mistrzostwa USA oraz byli w dalszych dwóch finałach. W kolejnych finałach Mulloy i Talbert pokonywali Teda Schroedera i Sidneya Wooda (1942), Boba Falkenburga i Jacka Tuero (1945), Dona McNeilla i Franka Guernseya (1946) oraz Franka Parkera i Teda Schroedera (1948). Najbardziej wyrównany finał miał miejsce w 1946 – Mulloy i Talbert triumfowali 3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18, broniąc siedmiu piłek meczowych. W pozostałych finałach mistrzostw USA amerykański debel przegrywał z Johnem Bromwichem i Frankiem Sedgmanem (1950) oraz z Rexem Hartwigiem i Mervynem Rose (1953). Mulloy był również w finałach mistrzostw USA w 1940 (w parze z Henrym Prusoffem) i 1941 (z Wayne’em Sabinem) – w obu przypadkach przegrywając z parą Jack Kramer i Ted Schroeder, a także w roku 1957 (z Budge’m Pattym, porażka z Ashleyem Cooperem i Neale’em Fraserem).
Sukcesy deblowe Gardnar Mulloy odnosił także na innych turniejach wielkoszlemowych. W latach 1951–1952, w parze z Dickiem Savittem, dochodził do finałów mistrzostw Francji (dwie porażki z Frankiem Sedgmanem i Kenem McGregorem, zdobywcami deblowego Wielkiego Szlema). Jedyne zwycięstwo na Wimbledonie odniósł w wieku 43 lat, w roku 1957, w parze z Budge’em Pattym. Nierozstawieni Amerykanie pokonali w finale najwyżej rozstawionych Australijczyków – Lew Hoada i Neale’a Frasera w czterech setach (8:10, 6:4, 6:4, 6:4). Mulloy był również finalistą wimbledońskiego debla w roku 1948 (w parze z Tomem Brownem, porażka z Bromwichem i Sedgmanem) i w roku 1949 (w parze z Tedem Schroederem, porażka z Pancho Gonzálezem i Frankiem Parkerem). W 1956 w grze mieszanej partnerował Althei Gibson i para ta dotarła do finału (porażka z Shirley Fry i Vicem Seixasem).
Jako singlista Mulloy figurował w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego czternastokrotnie w latach 1939–1954. W roku 1952 był liderem tej klasyfikacji, kiedy jedyny raz osiągnął finał mistrzostw USA także w grze pojedynczej (przegrał z młodszym o czternaście lat Frankiem Sedgmanem)[3]. W latach 1946, 1949 i 1952 był w dziesiątce rankingu światowego według The Daily Telegraph (w 1952 jako nr 7).
W sezonach 1946, 1948–1950, 1952–1953 i 1957 Mulloy bronił barw amerykańskich w Pucharze Davisa[3]. We wszystkich tych latach finały Pucharu Davisa rozgrywały między sobą USA i Australia – Amerykanie wychodzili z nich zwycięsko w latach 1946, 1948–1949, a Mulloy przyczynił się do sukcesu szczególnie w roku 1948, zdobywając z Billem Talbertem ważny punkt deblowy przeciwko Sidwellowi i Longowi. W latach 1952–1953 Mulloy pełnił funkcję grającego kapitana. Bilans jego występów pucharowych to trzy zwycięstwa (bez porażek) w singlu oraz osiem zwycięstw i trzy porażki w deblu.
Praworęczny zawodnik, przygodę z tenisem kontynuował jeszcze jako 80-latek – w roku 1996 był liderem klasyfikacji amerykańskiej w kategorii powyżej 80 lat w singlu i deblu. Zdobył szereg tytułów mistrza USA w rozmaitych kategoriach wiekowych, na różnych nawierzchniach i we wszystkich dyscyplinach (w singlu, deblu i mikście, a nawet w specjalnej deblowej kombinacji ojciec-syn). W roku 1952 jako 38-latek był najstarszym finalistą mistrzostw USA (pięć tygodni starszy od Billa Larneda w roku 1911), w roku 1957 jako 43-latek najstarszym reprezentantem USA w Pucharze Davisa. Jest również najstarszym deblowym mistrzem Wimbledonu (43 lata w roku 1957). W roku 1972 został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[3].
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 8 września 1952 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
1:6, 2:6, 3:6 |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 17 września 1940 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 6:8, 7:9 |
Finalista | 2. | 7 września 1941 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
7:9, 4:6, 2:6 |
Zwycięzca | 1. | 7 września 1942 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
9:7, 7:5, 6:1 |
Zwycięzca | 2. | 3 września 1945 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
12:10, 8:10, 12:10, 6:2 |
Zwycięzca | 3. | 8 września 1946 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 6:4, 2:6, 6:3, 20:18 |
Finalista | 3. | 2 lipca 1948 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
7:5, 5:7, 5:7, 7:9 |
Zwycięzca | 4. | 19 września 1948 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
1:6, 9:7, 6:3, 3:6, 9:7 |
Finalista | 4. | 1 lipca 1949 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 4:6, 2:6 |
Finalista | 5. | 5 września 1950 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
5:7, 6:8, 6:3, 1:6 |
Finalista | 6. | 3 czerwca 1951 | French Championships, Paryż | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
2:6, 6:2, 7:9, 5:7 |
Finalista | 7. | 1 czerwca 1952 | French Championships, Paryż | Ceglana | ![]() |
![]() ![]() |
3:6, 4:6, 4:6 |
Finalista | 8. | 7 września 1953 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
4:6, 6:4, 2:6, 4:6 |
Zwycięzca | 5. | 5 lipca 1957 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
8:10, 6:4, 6:4, 6:4 |
Finalista | 9. | 8 września 1957 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:4, 3:6, 7:9, 3:6 |
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 6 lipca 1956 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() |
![]() ![]() |
6:2, 2:6, 5:7 |
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.