Loading AI tools
agromiasteczko na Białorusi Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Dukora (biał. i ros. Дукора) – wieś na Białorusi, w rejonie puchowickim obwodu mińskiego, około 37 km na południowy wschód od Mińska, nad rzeką Świsłoczą.
![]() Portyk pałacu, 1914 r. | |||
| |||
Państwo | |||
---|---|---|---|
Obwód | |||
Rejon | |||
Sielsowiet |
Dukora | ||
Populacja (2009) • liczba ludności |
| ||
Nr kierunkowy |
+375 1713 | ||
Kod pocztowy |
222840 | ||
Tablice rejestracyjne |
5 | ||
Położenie na mapie obwodu mińskiego ![]() | |||
Położenie na mapie Białorusi ![]() | |||
![]() |
Miasto magnackie położone było w końcu XVIII wieku w powiecie mińskim województwa mińskiego[2].
Miasteczko i dobra Dukora należały niegdyś do Sapiehów, później Zawiszów (w XVI wieku) i Ogińskich. Hetman Michał Ogiński roztrwonił te ogromne włości. Administratorami majątku byli: Stanisław Moniuszko (dziad słynnego kompozytora) i Franciszek Osztorp, syn osiadłego w Polsce żołnierza szwedzkiego armii Karola XII. Obaj doprowadzili do tego, że Ogiński był zmuszony sprzedać im majątek w zamian za zobowiązania wobec nich[3][4][5]. W 1791 roku Moniuszko i Osztorp podzielili między siebie majątek. Dukora przypadła Osztorpowi. W ramach rozliczeń Moniuszko wzniósł w Dukorze wspaniały kościół, co spowodowało ustanowienie tu osobnej parafii dukorskiej. Pod koniec XVIII lub na początku XIX wieku wybudowano tu przepyszny pałac, fundacji Franciszka Osztorpa lub jego syna Leona (1786–1851). Siedziba ta zyskała (z pewną przesadą) miano „rezydencji białoruskiego Romanowa”[5]. Leon Osztorp przez 23 lata (1823–1846) był gubernianym marszałkiem szlachty, urządzając w swoim pałacu liczne i huczne przyjęcia.
Gdy w 1851 roku Leon, wracając wielką 6-konną karocą z Mińska, przejeżdżał przez lichy most na rzece Świsłoczy (już we własnym majątku), most ten zarwał się i Leon utopił się w nurtach rzeki. Przez kolejne 20 lat rządziły Dukorą jego 3 córki. Od jednej z nich, Leokadii Sianożęckiej w 1874 roku zapuszczone już dobra nabył baron Konstanty Hartingh, były oficer rosyjski holenderskiego pochodzenia. Ożenił się z Józefą Niesiołowską, wielką polską patriotką, zasłużoną w ratowaniu represjonowanych powstańców styczniowych i ich rodzin. Po śmierci Konstantego i Józefy Dukora przypadła ich synowi Antoniemu, a po jego przedwczesnej śmierci – jego bratu, zrusyfikowanemu Stanisławowi. Jego syn Jerzy Hartingh (uważający się za Rosjanina, ale bardzo przywiązany do polskich tradycji[5]) był ostatnim właścicielem Dukory.
W wyniku II rozbioru Polski Dukora znalazła się w 1793 roku w Imperium Rosyjskim. W 1800 roku miała status miasteczka. Znajdowała się tu unicka cerkiew, murowany kościół katolicki, szkoła. W 1864 roku, w ramach represji popowstaniowych obie świątynie zostały cerkwiami prawosławnymi. Około 1880 roku miasteczko liczyło 2380 mieszkańców płci męskiej[3].
W latach 1919–1920 wieś znalazła się pod polskim zwierzchnictwem, będąc siedzibą gimny Dukora. Ostatecznie, po ustaleniu przebiegu granicy polsko-radzieckiej znalazła się na terytorium ZSRR. Od 1924 roku stała się siedzibą Sielsowietu po zdegradowaniu do statusu wsi.
Podczas okupacji hitlerowskiej, październiku 1941 roku Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców. Przebywało w nim około 600 osób. W listopadzie 1941 roku Niemcy zlikwidowali getto, a Żydów zamordowano nad rzeką Swisłocz. Sprawcami zbrodni byli żołnierze z SS[6].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.