![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/Self_excited_oscillation.svg/langpl-640px-Self_excited_oscillation.svg.png&w=640&q=50)
Drgania samowzbudne
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Drgania samowzbudne, oscylacje samowzbudne – drgania układu podtrzymywanego przez energię przekazywaną ze źródła do układu przy pomocy mechanizmu regulującego tak, że układ drgający sam dozuje sobie energię, która pokrywa straty (występuje więc sprzężenie zwrotne).
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8e/Self_excited_oscillation.svg/640px-Self_excited_oscillation.svg.png)
Układem samowzbudnym nazywa się układ niezachowawczy, który ma taką własność, że może wykonywać niezanikający ruch okresowy. W układzie samowzbudnym wydzielić można następujące części (zob. rysunek obok)[1]:
- element drgający (V),
- stałe w czasie źródło energii (S),
- urządzenie (R), które reguluje ilość doprowadzonej energii z jej źródła,
- sprzężenie zwrotne (B) istniejące pomiędzy elementem drgającym (V) a urządzeniem (R), które reguluje dopływ energii (działa ono często w sposób ukryty).
W drganiach samowzbudnych amplituda i częstość drgań określone są przez parametry samego układu (nie zależą więc od warunków początkowych). Charakterystyczną cechą układu samowzbudnego jest uzupełnianie utraconej energii[1]. Pod tym względem różnią się one od tłumionych drgań swobodnych, które zależą od warunków początkowych i od drgań wymuszonych zmienną siłą okresową, które zależą od siły wymuszającej.
Pewnym rodzajem drgań samowzbudnych są drgania relaksacyjne. Przy takich drganiach występuje opóźnienie pomiędzy gromadzeniem energii potencjalnej i jej przekształceniem w kinetyczną (jest to tak zwany czas relaksacji). Po czasie relaksacji nagromadzona energia całkowicie się rozprasza i proces napełniania od stale działającego źródła rozpoczyna się na nowo.