Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
DECT (ang. Digital Enhanced Cordless Telephony) – system cyfrowej łączności bezprzewodowej na niewielkich odległościach opracowany przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI). Według założeń przystosowany zarówno do transmisji mowy, danych oraz krótkich wiadomości. System DECT stanowi system telefonii bezprzewodowej, który realizuje metodą radiową dostęp do sieci stałych na obszarach dużego natężenia ruchu telekomunikacyjnego takich jak w portach lotniczych, centrach miast czy na stacjach.
System DECT działa w obrębie do kilkuset metrów i złożony jest ze stacji ruchomych zwanymi również częściami ruchomymi (ang. portable parts), które komunikują się ze stacjami bazowymi – częściami stałymi (ang. fixed parts). Poza tym zawiera również blok zwany stałym (ang. fixed system), który steruje stacjami bazowymi. Z blokiem tym współpracuje baza danych w celu zarządzania połączeniami użytkowników. System DECT toleruje poruszanie się stacji ruchomych z prędkością do 20 km/h. Dostęp do sieci zewnętrznych jest realizowany przez jednostkę współpracy (ang. interworking unit).
Konfiguracja systemu DECT zależy od wielkości systemu jak i jego zastosowania. W wersji podstawowej wykorzystuje 10 kanałów radiowych w zakresie częstotliwości 1880 do 1900 MHz (każde urządzenie DECT powinno być przystosowane do wykorzystania tych kanałów). ETSI przewidziało także możliwość użytkowania kolejnych 23 kanałów.
Dzięki zwielokrotnieniu czasowemu TDMA w jednym kanale może być jednocześnie transmitowanych do 12 niezależnych rozmów telefonicznych lub innych sygnałów cyfrowych. Sygnały w obu kierunkach przesyłane są na przemian tym samym kanałem.
W standardzie DECT stosuje się 10 częstotliwości nośnych na których dokonuje się transmisji z dostępem TDMA za pomocą 24 okienek (szczelin) czasowych w trybie dupleksowym TDD, polegającym na kolejnym przesyłaniu w obie strony ramek na pojedynczej częstotliwości nośnej. Dwanaście szczelin służy do transmisji ze stacji bazowej do terminala ruchomego, pozostałe 12 szczelin – w kierunku odwrotnym.
Mowa kodowana jest z wykorzystaniem ADPCM z przepływnością 32 kb/s.
Nadajniki wykorzystują modulację GFSK i mają moc maksymalną (w impulsie) 250 mW. Typowe urządzenia w otwartym terenie mają zasięg około 100 do 500 m (w pomieszczeniach – do 50 m).
Standard DECT stosowany jest w:
System DECT jest to wielofunkcyjny, cyfrowy, europejski standard telefonii bezprzewodowej, który umożliwia uzyskanie radiowego dostępu do stacjonarnych sieci telekomunikacyjnych. Pracuje w zakresie częstotliwości od 1800 MHz do 1900 MHz (10 częstotliwości nośnych, modulacja GFSK, BT=0,5).
Pierwsze systemy telefonii bezprzewodowej (ang. cordless telephony) powstały w Wielkiej Brytanii. Pierwsze z nich pracowały w technice analogowej ze zwielokrotnieniem częstotliwościowym (CT-1). W następnych generacjach zastosowano technikę cyfrową (CT-2, CT-3, DECT). Standard DECT został zaprojektowany w latach 1988 – 1992. Posiada on następujące zastosowania:
W standardzie DECT stosuje technikę dostępu MC/TDMA/TDD tzn. praca na wielu (10) częstotliwości nośnych MC (ang. multicarrier) z podziałem czasowym TDMA oraz duplexem czasowym TDD. W porównaniu z tradycyjną technologią FDMA (ang. frequency division multiplex access),wydzielającą pasma dla każdego kanału i potrzebującą dla niego oddzielnego nadajnika, DECT potrzebuje tylko jednego nadajnika dla wszystkich kanałów. Jego istotną zaletą w porównaniu z systemem GSM jest to, że nie wymaga on budowy drogich sieci dedykowanych i równoległych. Stąd znacznej obniżce ulegają nakłady inwestycyjne ponoszone przez operatorów, a w konsekwencji i koszty jednostkowe usług oferowanych abonentom. Duża pojemność systemu DECT jest uzyskiwana przez zastosowanie dynamicznego przydziału kanału oraz podział obszaru pokrycia na małe komórki.
System DECT zapewnia ciągłą łączność przy przemieszczaniu się z jednej komórki do drugiej. Umożliwia także dostęp do wielu sieci telekomunikacyjnych, m.in. do PSTN oraz ISDN. System jest przeznaczony do obsługi abonentów w mieszkaniach (realizuje usługi równoważne uzyskiwanym za pomocą konwencjonalnego telefonu), biurach (łączy funkcje PBX z możliwością używania terminali ruchomych do transmisji mowy i danych) oraz abonentów ruchomych.
System DECT nie realizuje komutacji dla zestawiania połączeń. Z tego względu funkcję tę musi realizować sieć telekomunikacyjna, do której DECT jest przyłączony. W ramach systemu jest natomiast realizowane przełączanie kanałów wynikające z przemieszczania się terminala abonenta z obszaru zasięgu stacji bazowej do obszaru zasięgu sąsiedniej stacji bazowej w sieci danego operatora.
Wymagania dla standardu DECT są zawarte w dokumentach ETS 300 175 opublikowanych przez Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych ETSI (European Telecommunications Standards Institute).
System zasadniczo pracuje w zakresie częstotliwości od 1880 MHz do 1900 MHz i stanowi wsparcie dla telefonii GSM.
Ostatnie modyfikacje mają na celu:
Prowadzone są dalsze prace zmierzające do ewolucji w kierunku systemów trzeciej generacji IMT-2000 oraz wykorzystujące szeroko technikę telefonii IP. Opracowano nowy system domowej, szerokopasmowej sieci bezprzewodowej oparty na technologii DECT (CAT-iq- Cordless Advanced Technology – internet and quality) przesyłający sygnały mowy, muzyki (radio internetowe), wideo, zarządzania książką adresową, bezpieczeństwa transmisji, łatwości obsługi, jakości i kompatybilności.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.