Dializa otrzewnowa
Z Wikipedii, wolnej encyclopedia
Dializa otrzewnowa – zabieg, który jest rodzajem dializy dla oczyszczenia krwi ze szkodliwych produktów metabolizmu z wykorzystaniem otrzewnej pacjenta jako błony przez którą płyn i rozpuszczone substancje we krwi są wymieniane (usuwane). Jest stosowana do usuwania nadmiaru płynów, korygowania poziomu elektrolitów i usuwania toksyn u osób z niewydolnością nerek[1].
W swoim zamyśle zabieg jest podobny do zabiegu hemodializy, ale nie wymaga podawania heparyny. Ma doprowadzić do usunięcia z organizmu substancji toksycznych i w miarę możliwości pomóc w utrzymaniu adekwatnego bilansu płynowego. Jednak w tym przypadku półprzepuszczalną błoną dializacyjną jest otrzewna, która wyściela jamę brzuszną i pokrywa znajdujące się w niej narządy[1].
Dializa otrzewnowa ma lepsze wyniki niż hemodializa w ciągu pierwszych kilku lat jej stosowania i jest lepiej tolerowana od hemodializy przez pacjentów ze złożonymi wadami serca[2][3].
Do jamy brzusznej wprowadza się specjalnie przygotowany płyn dializacyjny. Wymagane jest założenie stałego dostępu poprzez stosowany najczęściej cewnik Tenckhoffa, który umieszcza się na stałe w jamie brzusznej pacjenta w miarę możliwości na dnie jamy otrzewnej, w zatoce Douglasa u kobiet lub w zagłębieniu odbytniczo-pęcherzowym u mężczyzn. Ten cewnik pozwala na swobodne wprowadzanie i wyprowadzanie płynu z otrzewnej. W chwili obecnej rzadziej już stosuje się cewniki typu TWH (Toronto Western Hospital), typu Ash, czy też cewniki Moncrief-Popovich[1].
Do dializ otrzewnownych kwalifikuje się większość pacjentów z niewydolnością nerek, samo leczenie zaś jest w pełni refundowane. Jest niewiele przeciwwskazań medycznych, które zabraniają na przeprowadzenie dializy otrzewnowej. Jedno z nich to przebycie zabiegu chirurgicznego w okolicach jamy brzusznej[4].