Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Caproni Vizzola F. – rodzina włoskich myśliwców firmy Caproni z siedzibą w Vizzola.
![]() Caproni-Vizzola F.4 | |
Dane podstawowe | |
Państwo | |
---|---|
Producent | |
Typ | |
Konstrukcja |
całkowicie metalowy dolnopłat |
Załoga |
1 osoba |
Historia | |
Data oblotu | |
Dane techniczne | |
Napęd |
1 x Daimler-Benz DB601 |
Moc |
1020 KM |
Wymiary | |
Rozpiętość |
11,29 m |
Długość |
8,9 m |
Wysokość |
2,9 m |
Masa | |
Własna |
2462 kg |
Startowa |
3000kg |
Osiągi | |
Prędkość maks. |
550 km/h |
Zasięg |
700 km |
Dane operacyjne | |
Uzbrojenie | |
2 x karabin maszynowy wz. Breda-SAFAT kal. 12,7 mm | |
Użytkownicy | |
Włochy |
W 1937 roku zespół inżynierów Caproni Vizzola SA pod kierunkiem F. Fabriziego rozpoczął pracę nad szeregiem myśliwców. Dla dwóch prototypów F.4 przeznaczono silniki Isotta Fraschini Asso 121 RC40 o mocy 960 KM a dla F.5 silniki Fiat A.74 RC38.
Od lata 1939 we Włoszech pojawiły się niemieckie silniki Daimler-Benz DB 601 które użyto w F.4 i oblatano w lipcu 1940 roku.
Na uzbrojenie składały się: dwa karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm. Od 1942 roku na stanie dywizjonów.
Wersja ta została wyposażona w silniki Fiat A.74 RC38 o mocy 870 KM. Zbudowano 12 maszyn. Samoloty były używane jako myśliwce nocne i osiągały prędkość 496 km/h.
F.6M (M – metalico) wykorzystywał kadłub F.5 i został wyposażony w silniki Daimler-Benz DB 605A, na który uzyskano licencję produkcyjną i uruchomiono włoską produkcję pod nazwą RA.1050 RC.58 Tifone w fabryce Fiata. Mimo faktu wykorzystania dawnego kadłuba, zaprojektowano nowe skrzydła ze stalowymi dźwigarami. Kabina pilota osłonięta owiewką i niechowane koło ogonowe. Zastosowano trzyłopatowe śmigło o średnicy 3,40 m. Chłodnica silnika została umieszczona za nim[1].
Prototyp oblatano 12 września 1941 roku. Na uzbrojenie składały się: dwa karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm z zapasem 400 naboi. Samolot osiągnął max. prędkość 570 km/h.
9 maja 1942 roku przeleciał do Centro Sperimentale w Guidonia w celu przeprowadzenia prób wojskowych. Samolot wykazywał dobre właściwości lotne jednak o niezadowalających osiągach. Zastosowane zmiany przeniosły chłodnicę pod kadłub. Prototyp został rozbity podczas kolizji na lotnisku Bresso. Po wypadku zaniechano dalszych prac nad tą wersją na rzecz F.7.
Planowano użyć silników Isotta Fraschini Zeta RC.35 o mocy 1150 KM i RC25/60 o mocy 1250 KM, który jednak ten pierwszy na małych wysokościach okazał się niewystarczający. Z powodu podobieństwa do poprzedniej wersji samolotu pojawiało się czasami oznaczenie F.6MZ. Silnik był dopiero dostępny w sierpniu 1943 roku, jednakże zawieszenie broni między Włochami a aliantami przerwało dalsze prace nad samolotem, w którym dochodziło do przegrzewania silnika. Prototyp zdemontowano aby nie został przejęty przez niemieckie wojska. Samolot miał osiągnąć prędkość 630 km/h. Na uzbrojenie składały się trzy karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm[2].
F.7 miał odznaczać się od F.6M poprawioną aerodynamiką. Pozostawiony został model skrzydeł, usterzenie, podwozie i silnik. Zmieniony został kadłub samolotu, który był dłuższy. Proponowano uzbrojenie składające się z jednego działka Mauser MG 151 kaliber 20 mm w kadłubie, które strzelać miało przez wał śmigła oraz dwóch karabinów maszynowych z innych wersji. Produkowane jednak były inne myśliwce o lepszych silnikach co powstrzymało rozwinięcie projektu, a koniec wojny położył kres pracom nad projektem[2].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.