CSS McRae – kanonierka śrubowo-żaglowa marynarki Skonfederowanych Stanów Ameryki (Confederate States Navy) z okresu wojny secesyjnej, początkowo meksykański „Marques de la Habana”.
![]() „McRae” w Nowym Orleanie | |
Historia | |
Zamówiony dla ![]() | |
Nazwa |
Marques de la Habana |
---|---|
![]() | |
Nazwa |
CSS McRae |
Wejście do służby |
17 marca 1861 |
Zatopiony |
28 kwietnia 1862 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | |
Długość |
53,6 m (176')[3] |
Szerokość |
9 m (29'6")[3] |
Zanurzenie |
4,3 m (14')[3] |
Napęd | |
maszyna parowa napędzająca 1 śrubę, ożaglowanie typu bark | |
Uzbrojenie | |
1 działo 9 cali (229 mm) 6 dział 32-funtowych 1 działo 6-funtowe[1] |
Historia
Okręt - kanonierka śrubowo-żaglowa, z napędem parowym i ożaglowaniem typu bark, początkowo służył w marynarce Meksyku pod nazwą „Marques de la Habana” (Markiz z Hawany). Jego załoga jednak zbuntowała się i zaczęła uprawiać piractwo[4]. W marcu 1860 „Marques de la Habana” został zdobyty przez amerykański slup wojenny USS „Saratoga”[1]. Po konfiskacie, został wystawiony na sprzedaż.
17 marca 1861 okręt został zakupiony przez rząd Skonfederowanych Stanów Ameryki w Nowym Orleanie i wcielony do marynarki jako CSS „McRae” (w źródłach Unii błędnie identyfikowany czasami jako „General Miramon”)[1].
Uzbrojenie w służbie Konfederacji stanowiło obrotowe 9-calowe (229 mm) gładkolufowe działo Dahlgrena na pokładzie, 6 dział gładkolufowych 32-funtowych (163 mm) w baterii burtowej (po 3 na burtę) i pościgowe działo 6-funtowe na dziobie[5][4].
Służba podczas wojny secesyjnej
Dowódcą okrętu został porucznik marynarki (Lt.) Thomas B. Huger. Został on przydzielony do flotylli komodora G. Hollinsa, broniącej dolnego biegu Missisipi, czasami (jak w czasie swojej ostatniej bitwy) służąc przy tym jako okręt flagowy Hollinsa[1]. „McRae” służył między innymi do osłony łamaczy blokady w rejonie delty Missisipi. 12 października 1861 wziął udział w starciu zespołu konfederackiego wraz z taranowcem CSS „Manassas” z okrętami Unii wpływającymi na deltę Missisipi, zakończonym uszkodzeniem okrętów Unii i odwrotem obu stron[1].
„McRae” walczył następnie podczas obrony fortów Jackson i St. Philip, broniących drogi do Nowego Orleanu, przeciwko przeważającym siłom Unii 24 kwietnia 1862. Był jedynym klasycznym okrętem morskim z artylerią w bateriach burtowych w składzie sił Konfederacji (pozostałe w większości stanowiły uzbrojone w sposób improwizowany parowce). Walcząc z kilkoma okrętami, przede wszystkim silnie uzbrojonymi slupami USS „Brooklyn” i „Iroquois”, „McRae” odniósł ciężkie uszkodzenia i wyrzucił się na brzeg[6]. Zginęło 4 i rannych zostało 17 członków załogi, w tym dowódca, a dowodzenie przejął porucznik marynarki Charles W. Read[3]. Po zdobyciu fortów przez unionistów, uszkodzony „McRae” pod białą flagą rozejmu popłynął 27 kwietnia w górę rzeki do Nowego Orleanu, w ślad za okrętami Unii, transportując tam rannych żołnierzy z fortów[4]. Ponieważ mocno przeciekał i mógł rozwijać jedynie małą prędkość, został 28 kwietnia samozatopiony przy nabrzeżu[3] lub został tam porzucony i zatonął[4].
Przypisy
Bibliografia
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.