Wspólnota monastyczna od Betlejem, od Wniebowzięcia NMP i od św. Brunona – katolicka wspólnota mnisza wpisująca się w duchowość kartuską. Ma dwie gałęzie: żeńską i męską. Pierwszą inspirację do jej utworzenia otrzymała grupa francuskich pielgrzymów związanych z zakonem dominikańskim, przebywając na Placu św. Piotra podczas uroczystości ogłoszenia dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny przez papieża Piusa XII 1 listopada 1950 roku. Wspólnota monastyczna została zatwierdzona w roku 1993 przez Jana Pawła II[2].
![]() | |
Pełna nazwa |
Wspólnota monastyczna od Betlejem, od Wniebowzięcia NMP i od św. Brunona |
---|---|
Wyznanie | |
Kościół | |
Data założenia |
1950 |
Data zatwierdzenia |
1993 |
Przełożony |
siostra Emmanuel[1] |
Strona internetowa |
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c5/La_messe_dans_le_monast%C3%A8re_de_Bet_Gemal_%28Isra%C3%ABl%29.jpg/640px-La_messe_dans_le_monast%C3%A8re_de_Bet_Gemal_%28Isra%C3%ABl%29.jpg)
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b1/Monast%C3%A8re_de_l%27Assunta_Gloriosa_%28Corse%29.jpg/640px-Monast%C3%A8re_de_l%27Assunta_Gloriosa_%28Corse%29.jpg)
Życie mnisze w monasterach ma charakter ławry – swego rodzaju kolonii pustelników, formy życia zakonnego powstałej na Wschodzie chrześcijaństwa, która harmonijnie łączy życie w samotności, w pustelni, z życiem wspólnym, będącym istotnym elementem życia Kościoła. Tę formę życia zakonnego w chrześcijaństwie zachodnim zapoczątkował w XI w. św. Brunon z Kolonii, gdy utworzył koło Grenoble pierwszą kartuzję. Mniszki i mnisi żyją w osobnych monasterach. W eremie każdy mieszka w osobnym domku-pustelni. Schodzą się rano i wieczorem na wspólnie sprawowaną Eucharystię oraz główne godziny liturgiczne. Bogata liturgia godzin jest sprawowana zasadniczo według tradycji wschodniej, bizantyjskiej z elementami liturgii kartuskiej. Niedziela jest szczególnym dniem, w którym członkowie monasteru przebywają ze sobą. W tygodniu, poza wspólną liturgią, życie mnisze przebiega w samotności i milczeniu, na modlitwie, pracy. Jednym z elementów formacyjnych, na wzór prawosławnych klasztorów rosyjskich, jest poddawanie swego życia duchowego pouczeniom „starca”, którym są starsze, bardziej doświadczone siostry w monasterach żeńskich i bracia w monasterach męskich. Głównym motywem powołania mniszek i mnichów Betlejem jest adoracja wraz z Marią Wniebowziętą Trójcy Świętej oraz tzw. „trzymanie świętej straży” – eschatologiczne czuwanie w oczekiwaniu na przyjście Chrystusa[3].
Habit, wzorowany na habicie kartuzów, jest podobny u mniszek i mnichów: składa się z tuniki przepasanej pasem z różańcem oraz z długiego szkaplerza z kapturem. Przód i tył szkaplerza są połączone ze sobą po bokach za pomocą dwóch pasów materiału, które stanowią znak ślubów zakonnych. Mniszki noszą niebieski welon[4].
Pierwsza wspólnota sióstr powstała w 1951 roku, natomiast braci w 1976. Zakon liczy obecnie ponad 700 członków.
Klasztory braci znajdują się we Francji, Włoszech oraz dwa w Izraelu. Siostry posiadają 30 klasztorów m.in. w Portugalii, Hiszpanii, Francji, Niemczech, Litwie, Włoszech, Argentynie i Izraelu.
W roku 1998 powstał w Grabowcu na terenie archidiecezji gdańskiej monaster sióstr betlejemitek[5][6].
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.