Bernardino Luís Machado Guimarães (ur. 28 marca 1851 w Rio de Janeiro, zm. 29 kwietnia 1944 w Porto) – portugalski polityk, dwukrotny premier (1914 i 1921) i dwukrotny prezydent państwa (1915–1917 i 1925–1926)[1].
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Prezydent Portugalii | |
Okres |
od 1915 |
Poprzednik | |
Następca | |
Okres |
od 1925 |
Poprzednik |
Manuel Teixeira Gomes |
Następca | |
Premier Portugalii | |
Okres |
od 1914 |
Poprzednik | |
Następca |
Victor Hugo de Azevedo Coutinho |
Okres |
od 1921 |
Poprzednik |
Liberato Pinto |
Następca | |
![]() | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
W 1866 roku rozpoczął studia na uniwersytecie w Coimbrze[2], od 1879 roku profesor tego uniwersytetu[3]. Dwukrotnie (1890 i 1894) był powoływany do Izby Parów , jako reprezentant tej uczelni[3]. W 1893 był ministrem robót publicznych, stworzył pierwszy w Portugalii sąd pracy[3]. Od ok. 1897 deklarował poglądy republikańskie, w 1902 został wybrany przewodniczącym ciała zarządzającego Partii Republikańskiej[1]. W 1906 z jej ramienia został wybrany deputowanym[1]. Po obaleniu monarchii w 1910, Machado objął w rządzie republiki funkcję ministra spraw zagranicznych (1910–1911)[3]. W 1914 był premierem i ministrem spraw wewnętrznych[3]. W latach 1915–1917 pełnił urząd prezydenta, podczas jego urzędowania (w marcu 1916) Portugalia przystąpiła do I wojny światowej po stronie Ententy[3]. W 1921 ponownie był przed dwa miesiące premierem[1]. Od 1925 ponownie prezydent, został obalony przez przewrót wojskowy gen. António Óscara de Fragoso Carmony 28 maja 1926[3]. Skazany na banicję w 1927, przeniósł się do Francji, skąd prowadził kampanię przeciwko dyktaturze Nowego Państwa[1]. W 1940 pozwolono mu na powrót do Portugalii[3].
W 1882 roku poślubił Elzirę Dantas, z którą miał osiemnaścioro dzieci[2].