Loading AI tools
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Antym, imię świeckie Angelos Tsatsos (ur. 1827, zm. 6 grudnia 1913) – grecki biskup prawosławny, patriarcha Konstantynopola w latach 1895–1897.
Angelos Tsatsos Ἄγγελος Τσάτσος | |
Patriarcha Konstantynopola | |
![]() | |
Kraj działania | |
---|---|
Data urodzenia |
1827 |
Data śmierci |
6 grudnia 1913 |
Miejsce pochówku | ?↗ |
Patriarcha Konstantynopola | |
Okres sprawowania |
1895–1897 |
Wyznanie | |
Kościół | |
Śluby zakonne |
do 1869 |
Diakonat |
do 1869 |
Prezbiterat |
do 1869 |
Nominacja biskupia |
1869 |
Chirotonia biskupia |
1869 |
Wybór patriarchy |
20 stycznia 1895 |
Ukończył szkołę braci Zosimadesów w Janinie, a następnie kształcił się w szkole teologicznej Patriarchatu Konstantynopolitańskiego na Chalki, którą ukończył w 1861. Później kształcił się na Uniwersytecie Ateńskim. Po uzyskaniu dyplomu był nauczycielem w szkole w Janinie, którą sam ukończył[1]. W tym okresie napisał traktat O boskości Jezusa Chrystusa, stanowiący polemikę z książką Życie Jezusa, oraz zbiór kazań o tematyce związanej z Ewangelią św. Jana, wydany w 1892, jak również nigdy niewydaną drukiem pracę o Ojcach Kościoła; błędnie natomiast przypisuje mu się opublikowaną dwa lata później polemikę z encykliką Leona XIII, której autorami byli w rzeczywistości metropolita nikomedyjski Filoteusz oraz metropolita chariupolski German[1].
W 1869 otrzymał nominację na biskupa paramityjskiego. Został wyświęcony kolejno na kapłana i na biskupa. W 1877 przeniesiono go na katedrę enoską[1]. W 1889 został przeniesiony ponownie, tym razem do metropolii Anchialos, jednak odmówił przyjęcia urzędu i pozostał w Janinie. W 1893 powierzono mu katedrę koricką. Po roku został przeniesiony na katedrę Leros[1].
W 1895 został wybrany na patriarchę Konstantynopola. Szczególnie angażował się w druk ksiąg liturgicznych i poziom śpiewu cerkiewnego, wznowił również działalność prawosławnego bractwa „Miłujcie się” działającego w stolicy Turcji. Z jego inicjatywy wzniesiono również szereg nowych szkół prowadzonych przez Patriarchat, otwierano nowe monastery, przeznaczając dla każdej z tych instytucji fundusz pieniężny. Odbudował szkołę teologiczną na Chalki, która w 1894 poniosła poważne straty podczas trzęsienia ziemi[1].
Po dwóch latach sprawowania urzędu patriarchy Antym VII został zmuszony do odejścia z urzędu (30 stycznia 1897) i zamieszkał na wyspie Antigoni. Tam też zmarł[1].