Bueves[3][4] (Boves en italian) es una comuna occitana plaçaa a 590 m ai pè de la Bisimauda en Val Còla, dins las Valadas Occitanas. Administrativament es dins la província de Coni e dins la region de Piemont en Itàlia.
![]() | |
Administracion | |
---|---|
País | Itàlia |
Region | Piemont |
Província | Província de Coni ![]() |
Capitala | Boves ![]() |
Capitala de | collegio elettorale di Boves (it) ![]() ![]() |
Geografia | |
Coordenadas | 44° 20′ 00″ N, 7° 33′ 00″ E |
Superfícia | 50,95 km²[1] ![]() |
Altitud mejana | 590 m ![]() |
Fus orari | UTC+01:00 (ora estandard) UTC+02:00 (ora d'estiu) ![]() |
Demografia | |
• Totala | 9 615[2] ![]() ![]() |
• Densitat | 188,71 ab./km² |
Istòria | |
Pairinatge | Bartomeu apòstol (ca) ![]() ![]() |
Autras informacions | |
Còdi postal | 12012 |
Prefix telefonic | 0171 ![]() |
Sit web | comune.boves.cn.it ![]() |
Ental 1198, lhi abitants de Bueves e de Brusaporcel (encuèi Fontanelas) partecipon a la fondacion de Coni, e reston liats a la vila dins lhi sècles aprés, fins a l’intrada dins l’Estat di Savòia (1396).[5]
En 1212 es donaa per lo marqués de Saluças a la glèisa d'Ast.[6] Bueves càmbia mai d'un còp de mèstre: torna als marqués de Saluças,[7] pèi als princes d’Acaia en 1346, al Montferrat en 1382, e tornar a Acaia-Savòia (1396).[6] Brusaporcel disapareis a la fin del s. XIV.
La vila es martirizada pels nazis: tuan un plamponh de resistents e de civils, e brusan de nombroses ostals abo los archius comunals.[6]
Las fraccions son La Praa, La Melana, Sant Jaco, Castelar, Sant Maur, Rivaoira, lhi Cerats, Madòna di Bòscs, Roncalha, Rosbela, Sant’Ana.[8]
- «Superficie di Comuni Province e Regioni italiane al 9 ottobre 2011». ISTAT. [Consulta: 16 de març de 2019]
- URL de la referéncia: https://demo.istat.it/?l=it.
- "L’Etat Mesana: Bueves e Brusaporcel", Valli marittime occitane (en linha).
- Nicolae Iorga, Thomas III, Maruis de Saluces. Étude historique et littéraire, avec une introduction sur la politique de ses prédécesseurs et un appendice de textes, Saint Denis: Imprimerie H. Bouillant, 1893.