Loading AI tools
Amerikaans filmregisseur Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
David Samuel Peckinpah (Fresno, 21 februari 1925 – Inglewood, 28 december 1984) was een Amerikaanse filmregisseur. Hij werd vooral beroemd om zijn zeer gewelddadige maar interessante westerns en actiefilms waarin hij de duistere kanten van de menselijke psyche blootlegde.
Sam Peckinpah | ||||
---|---|---|---|---|
Sam Peckinpah (1968) | ||||
Volledige naam | David Samuel Peckinpah | |||
Geboren | 21 februari 1925 | |||
Overleden | 28 december 1984 | |||
Geboorteland | ![]() | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
(nl) Moviemeter-profiel | ||||
(mul) TMDB-profiel | ||||
|
David Samuel Peckinpah werd in 1925 geboren in Fresno in Californië als zoon van een veehouder. Hij groeide op als een echte cowboy en hield zich in zijn jeugd bezig met jagen, paardrijden en trektochten naar Mexico. Deze onderwerpen en motieven zouden later veelvuldig in zijn films terugkomen.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende Peckinpah bij de Amerikaanse marine en hij werd gestationeerd in China. Hoewel Peckinpah nooit echt gevochten heeft, bezorgden de gruwelen van de oorlog hem een permanente pessimistische levensvisie, die vrijwel al zijn films zou kenmerken.
Na de oorlog ambieerde Peckinpah een carrière als professioneel American footballspeler. Maar toen hij een relatie met een toneelregisseuse kreeg, ontwikkelde Peckinpah een fascinatie voor toneel. Peckinpah begon theaterwetenschappen te studeren en hij verhuisde naar Los Angeles.
In Los Angeles begon Peckinpah te werken als een spelregisseur bij de televisie. In de jaren 50 hadden veel Amerikaanse tv-programma's twee regisseurs: een voor het technische en visuele gedeelte en een voor de spelregie.
Peckinpah deed het echter zo goed dat hij al snel zowel de technische regie, als de spelregie op zich nam. Op deze manier regisseerde hij van 1957 tot 1960 een groot aantal afleveringen van Gunsmoke, The Horse Soldiers en The Riffleman. Later kwam hij in contact met regisseur en producent Don Siegel. Peckinpah werkte als hulpregisseur van Siegel aan speelfilms als Invasion of the Body Snatchers en Riot in Block 66. Siegel was onder de indruk van het talent van Peckinpah en hij produceerde de eerste film voor Peckinpah: The Deadly Companions (1961). Dit low-budget speelfilmdebuut was nog geen succes, maar gelukkig werd Peckinpah's volgende film, Ride the High Country (1962), een internationale klassieker. De film won de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië en zette Peckinpah als een grote regisseur op de kaart.
Hierna begon hij in rap tempo films af te leveren die zowel inhoudelijk als visueel zeer duidelijk te herkennen zijn.
Van alle Amerikaanse regisseurs heeft Peckinpah ongetwijfeld de meest turbulente carrière gehad. In de jaren 60 en 70 stond Peckinpah's naam synoniem voor ruzie, financiële problemen, drankmisbruik en censuuroverschrijdingen. Ontelbare malen kreeg Peckinpah ruzie met zijn producenten over artistieke meningsverschillen. Ontelbare malen werd hij ontslagen en het aantal onafgemaakte films waaraan Peckinpah heeft meegewerkt is ongekend.
Daarnaast werden veel films naderhand door de grote filmstudio's, buiten Peckinpah's weten om, hergemonteerd en totaal veranderd. Peckinpah distantieerde zich altijd van deze producties en vaak waren deze films geen succes. Ook werden talloze van zijn films het slachtoffer van censuur. Uit sommige films werden vele scènes geknipt, weer andere werden zelfs helemaal verboden.
Veel studio's begonnen de regisseur te saboteren en hij moest zijn toevlucht zoeken in het buitenland. Zo nam Peckinpah Straw Dogs op in Engeland, Cross of Iron in Duitsland en werden een aantal films in Mexico gemaakt.
Peckinpah zelf was ook niet de makkelijkste persoon. Volgens velen leed hij aan schizofrenie en aan borderline. De ene keer was hij een zachtaardige man, het andere moment barstte hij in woede uit. Ook raakte Peckinpah hevig verslaafd aan cocaïne, marihuana en alcohol.
Ondanks al deze problemen heeft Peckinpah een aantal wereldberoemde, eigenzinnige films gemaakt die vooral door critici geprezen werden; deze films zijn allemaal uitgegroeid tot cultklassiekers.
Het beste voorbeeld hiervan is The Wild Bunch (1969), over een groepje bankrovers dat naar Mexico vlucht. Een ander goed voorbeeld is Straw Dogs (1971), een thriller over een pacifistische wiskundeprofessor, die wordt geterroriseerd door een groep dorpelingen en uiteindelijk wraak neemt. Door zijn wraak wordt hij uiteindelijk slechter dan zijn belagers. Ook later bleef Peckinpah de controverse opzoeken: hij maakte Bring me the Head of Alfredo Garcia (1974) een smerige, zwart komische actiefilm die zich afspeelt in de Mexicaanse onderwereld en Cross of Iron (1977), een gewaagde oorlogsfilm, verteld vanuit het Duitse perspectief.
De films van Peckinpah zijn meestal erg hard, nihilistisch, rauw en smerig. Maar daartegenover staat ook dat hij subtiele, poëtische en melancholische films kon maken. Goede voorbeelden hiervan zijn The Ballad of Cable Hogue (1970), Junior Bonner (1972) en Pat Garrett and Billy the Kid (1973). Samen vormen deze films een drieluik van nostalgische westerns die gaan over de teloorgang van het oude westen.
Succesvol waren de films van Peckinpah bijna nooit, dit kwam waarschijnlijk, omdat ze te eigenzinnig waren voor een groot publiek. Tijdens z'n hele carrière heeft hij slechts twee mainstream successen gehad: The Getaway (1972), een pretentieloze, maar indrukwekkend gefilmde actiefilm met Steve McQueen in de hoofdrol en Convoy (1978), een satirische truckersfilm.
Peckinpah's hevige verslavingen zorgden ervoor dat hij nauwelijks meer films kon maken. Uiteindelijk overleed hij vlak na de opnames van The Osterman Weekend (1983) aan de gevolgen van een hartaanval.
Inhoudelijk:
Visuele kenmerken:
Peckinpah heeft vooral op het technische vlak een enorme invloed op de filmgeschiedenis gehad. Zijn razendsnelle montage, dynamische camerabewegingen en zijn voorliefde voor slow motion en close-ups waren destijds revolutionair. Vandaag de dag is er bijna geen actiefilm te bedenken die niet door het werk van Peckinpah is beïnvloed.