Loading AI tools
isotoop van radon Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Radon-220 of 220Rn (ook wel aangeduid als thoron of thoriumemanatie) is een onstabiele radioactieve isotoop van radon, een edelgas. Van deze isotoop komen op Aarde sporen voor.
Radon-220 | ||||
---|---|---|---|---|
Algemeen | ||||
Element | radon (Rn) | |||
Nuclide | 220Rn | |||
Aantal protonen | 86 | |||
Aantal neutronen | 134 | |||
Nuclidische gegevens | ||||
Nuclidenmassa | 220,011393981 u | |||
Spin | 0+ | |||
Bindingsenergie | 7,717248 MeV | |||
Massaoverschot | 10,613426 MeV | |||
Vervalgegevens | ||||
Type verval | alfaverval | |||
Halveringstijd | 55,6 seconden | |||
Vervalenergie | 6,40467 MeV | |||
Vervalproduct | polonium-216 | |||
Isotopen van radon | ||||
|
Bij de ontdekking van de radioactiviteit rond 1900 werd na uranium, thorium, radium en polonium ook een radioactief gas ontdekt dat oorspronkelijk emanatie werd genoemd. Ernest Rutherford merkte op dat verbindingen van thorium constant een radioactief gas emitteren, dat gedurende enkele minuten radioactief blijft. Hij noemde dit gas emanatie (Em), en later thorium-emanatie (Th Em). In 1904 suggereerde William Ramsay dat deze en andere emanaties isotopen van hetzelfde element waren. In 1923 werden alle emanaties, die elk een eigen naam hadden gekregen, benoemd als het element radon. Het woord thoron wordt nog steeds incidenteel gebruikt als alternatieve naam voor radon-220, met name om onderscheid te maken met radon-222.
Radon-220 is een natuurlijk vervalproduct van thorium-232. Thorium-232 vervalt tot radium-228, dat via actinium-228 en thorium-228 overgaat tot radium-224. Deze isotoop vervalt via alfaverval tot radon-220.
Radon-220 heeft een halveringstijd van 55,6 seconden. Het vervalt vrijwel geheel naar de radio-isotoop polonium-216, onder uitzending van alfastraling:
De vervalenergie hiervan bedraagt 6,4 MeV. Polonium-216 vervalt verder via een vervalreeks die eindigt bij het stabiele lood-208. Een zwaar metaal als radioactief lood of polonium heeft gezondheidseffecten als het zich aan stofdeeltjes hecht en in de longen achterblijft. Dat kan mogelijk longkanker tot gevolg hebben.