Loading AI tools
Duits componist (1894-1979) Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Paul Dessau (Hamburg, 19 december 1894 – Königswusterhausen (bij Berlijn), 28 juni 1979) was een Duits componist en dirigent. Tijdens zijn verblijf als vluchteling in Frankrijk gebruikte Paul Dessau ook de pseudoniemen Henry Herblay en Peter Daniel.
Paul Dessau | ||||
---|---|---|---|---|
![]() | ||||
Volledige naam | Paul Dessau | |||
Geboren | 19 december 1894 | |||
Overleden | 28 juni 1979 | |||
Land | ![]() | |||
Nevenberoep | muziekpedagoog, dirigent | |||
Instrument | viool | |||
Leraren | Florián Zajíc, René Leibowitch | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
(en) Allmusic-profiel | ||||
(en) Discogs-profiel | ||||
(en) MusicBrainz-profiel | ||||
|
Dessau kreeg al op vroege leeftijd muzikaal onderricht van zijn grootvader, die voorzanger in de synagoge was. Toen hij amper 11 jaar oud was, gaf hij al optredens als violist. Van 1910-1912 studeerde hij aan het Klindworth-Scharwenka-conservatorium in Berlijn en wijdde zich vanaf 1912 aan een loopbaan als kapelmeester. In 1918 werd hij benoemd tot dirigent en componist van de Kammerspiele in Hamburg. Van 1925-1933 werkte Dessau als eerste kapelmeester aan de Städtische Oper Berlin, daarna emigreerde hij naar Parijs, waar hij bevriend raakte met René Leibowitch, die hem inwijdde in de geheimen van het twaalftoonssysteem. In 1939 emigreerde hij naar de Verenigde Staten en vestigde zich in New York. Hier leerde hij Bertolt Brecht kennen, met wie hij vanaf 1942 samenwerkte. In 1948 keerde Dessau terug naar Duitsland waar hij zich in Zeuthen (bij Berlijn) vestigde. Aan de Akademie der Künste in Berlijn, kreeg hij in 1952 zijn aanstelling als docent en in 1959 als professor. Hij was een van de belangrijkste componisten van de voormalige DDR en was het voorbeeld voor talrijke jonge kunstenaars. Op zijn avantgardistische muziek kwam dikwijls kritiek van de leiding van de DDR. Van zijn kant behield Dessau een kritische distantie van het regime, waaraan hij door alles heen loyaal bleef. Hiervan getuigt ook het thema Es-E-D, oftewel SED.[1]
Voltooid in | titel | aktes | première | libretto |
---|---|---|---|---|
1910-1912 | Guiditta | 3 aktes | onvoltooid | Manuel May |
1949/1951 | Das Verhör des Lukullus; 5e versie: Die Verurteilung des Lukullus |
14 scènes; 2e versie: 14 scènes; 3e versie: 13 scènes; 4e versie: 12 scènes; 5e versie: 12 scènes |
1e versie: niet uitgevoerd; 2e versie: niet uitgevoerd; 3e versie: niet uitgevoerd; 4e versie: niet uitgevoerd; 5e versie: 17 maart 1951, Berlijn, Staatsoper Unter den Linden |
van de componist en Bertolt Brecht |
1956-1959 | Puntila | Proloog, 13 scènes en epiloog | 15 november 1966, Berlijn, Staatsoper Unter den Linden | Peter Palitzsch en Manfred Wekwerth, naar Bertolt Brechts stuk "Herr Puntila und sein Knecht Matti" |
1960 | C. G. | uitsluitend fragmenten | Inge Müller, Heiner Müller | |
1961 | Die heilige Johanna der Schlachthöfe | gepland | Bertold Brecht, bewerkt door de componist, Ginka Čolakova naar Evgenij Švarc | |
1963 | G. G. | uitsluitend fragmenten | Peter Hacks | |
1967-1969 | Lanzelot | 15 taferelen | 19 december 1969, Berlijn, Staatsoper Unter den Linden | Heiner Müller en Ginka Čolakova naar Evenij Švarc, "Der Drache" en Hans Christian Andersen |
1969-1973 | Einstein; ontworpen als "Das gelobte Land" en in 1964/65 als "Albert Einstein" |
3 aktes, 2 intermezzi, epiloog | 16 februari 1974, Berlijn, Staatsoper Unter den Linden | Karl Mickel |
1976-1979 | Leonce und Lena | Proloog en 2 aktes | 24 november 1979, Berlijn | Thomas Körner, naar de gelijknamige komedie van Karl Georg Büchner |
voor stukken van Bertold Brecht: