Loading AI tools
Franse schrijver en essayist Van Wikipedia, de vrije encyclopedie
Pascal Bruckner (Parijs, 15 december 1948) is een Franse schrijver en essayist.
Pascal Bruckner | ||||
---|---|---|---|---|
Pascal Bruckner in 2017 | ||||
Algemene informatie | ||||
Geboren | 15 december 1948 | |||
Geboorteplaats | Parijs | |||
Land | Frankrijk | |||
(en) IMDb-profiel | ||||
Lijst van Franstalige schrijvers | ||||
|
Pascal Bruckner werd op 15 december 1948 in Parijs geboren als zoon van ingenieur René en docent Monique Bruckner en bracht zijn jeugd door tussen Oostenrijk, Zwitserland en Frankrijk. In zijn in 2014 verschenen autobiografie Un bon fils vertelt Bruckner dat zijn vader een fervent antisemiet en nazi-aanhanger was.[1]. In hetzelfde boek verhaalt Bruckner ook van de mishandelingen die hem en zijn moeder van de hand van zijn ten deel vielen.
Bruckner volgt de middelbare school in Parijs (Lycée Henri-IV) waar hij vrienden wordt met Alain Finkielkraut en studeert aan verschillende universiteiten in Parijs Paris I, Paris VII en ook de École pratique des hautes études. Hij promoveert in 1975 aan de Université Paris VII bij Roland Barthes. Bruckner maakt deel uit van de jury van de Prix Goncourt. In 2021 was hij een van de leden van een comité dat pleitte voor het bijzetten van Frans-Amerikaanse Joséphine Baker in het Panthéon in Parijs.[2]
In de jaren tachtig van de twintigste eeuw werd Bruckner samen met andere schrijvers en filosofen als Bernard-Henry Lévi, Alain Finkielkraut en André Glucksmann gerekend tot de ‘Nouveaux Philosophes’ een groep die zich afzette tegen de (marxistisch)linkse denkbeelden en later ook tegen poststructuralistische denkers als Michel Foucault, Jacques Derrida en Gilles Deleuze.
In zijn boek Un coupable presque parfait : la construction du bouc-émissaire blanc (Nederlands: Schuldig over de hele lijn. Hoe de witte man de ideale zondebok werd) uit 2020 beschrijft Bruckner in drie onderdelen hoe het Kwaad van het 'wokisme' nu de witte man als zondebok heeft aangewezen. drie nieuwe grondslagen: ras, geslacht en identiteit. Volgens Bruckner zijn er drie nieuwe grondslagen: ras, geslacht en identiteit. in de huidige maatschappij waarbij de 'witte heteroseksuele man steeds het schurftige schaap is. In Un coupable parfait neemt hij dan ook stelling tegen wat hij het ‘nieuwe feminisme’ (het radicaal feminisme), het ‘nieuwe antiracisme’ noemt, en tegen de MeToo-beweging en het ‘dekolonisatie vertoog’.[3]