Pictura scaenica cabuciensis. Tabula anno 1860 picta.Productio ludi Shibaraku in theatro Ichimura-ZaEdo mense Iulio anni 1858 habita. Triptychusnota stipite ligneo impressa ab Utagawa Toyokuni III (Kunisada).Onoe Kikugorō VI partes Umeō-Maru in ludoSugawara Denju Tenarai Kagami agit.Prima imagoIzumo no Okuni, conditoris theatri cabuciensis (annis 1600).
Theatrum cabuciense primo tempore Edoensi (1600–1868) exortum esse putatur, cum Izumo no Okuni conditor saltatorium mulierumgregem constitueret, quae saltationes comicasquefabulas scaenicasKyoti agebantur. Hoc genus artis deinde factum est genus ludorum quo solum histriones viriles agebant, mulieribus in theatro anno 1629 prohibitis, et culmen medio saeculo duodevicensimo attigit.
Theatrum cabuciense anno 2005 intactile aestimationis communis patrimonium ab UNESCO declaratum est. Anno 2008 in tabulas Eximii Indicis Intactilis Humanitatis Patrimonii Culturalis relatum est.[2]
Singula kanji quae vocabulumkabuki constituunt 歌 'canere' + 舞 'saltare' + 伎 'ars' legi possunt. Hoc nomen ergo aliquando convertitur 'ars canendi et saltandi'. Hae autem litterae (ateji appellatae) rectam etymologiam non significant, quia kanji 'artem' significans plerumque actores in theatro cabuciensi attingit.
Vocabulum kabuki ex vocabulo kabuku deductum esse recte putatur, 'inclinare' vel 'extraordinarium esse' vel 'avant-garde' atque adeo 'theatrum mirabile' significante.[3]Kabukimono (歌舞伎者), locutio Iaponiensis quae homines insolite vestitos primum significabat, saepe 'res insolitae' etiam 'homines dementes' convertitur, et modum habituum se exornantium gregum samuraiensium attingebat.
Historia cabuciensis coepit anno 1603, cum Izumo no Okuni, fortasse mikofaniIzumo-Taisha, cum grege saltatorum muliebrium novum dramatis saltatorii modum in scaena impolita in sicco Fluminis Kamo alveo Kyoti agere inciperet,[4][5] tempore Edoensi incipiente et regnosiogunatus Tocugavensis a Tocugava Ieyasu nuper confirmato.[6]
Actores muliebres in primis generibus cabuciensibus partes amborum virorum mulierumque in ludulis comicis de vita usitata agebantur.
Theatrum cabuciense hodie optime videtur in Kabukinza theatro, in GinzaTocii. Fabula datur translaticiae?Iaponica?citharis. Lingua est talis antiqua ut Iaponice admissiones? sine libellis non intellegunt. Fabulae narrantur vocibus monotonis, quarum verba valde prisca sunt.?
Brandon, James R. 2009. Kabuki's Forgotten War: 1931–1945. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 978-0-8248-3200-1.
Cavaye, Ronald. 1993. Kabuki: A Pocket Guide. Civitates Foederatae et Iaponia: Charles E. Tuttle,
Cavaye, Ronald, Paul Griffith, et Akihiko Senda. 2004. A Guide to the Japanese Stage. Iaponia: Kodansha International.
Ernst, E. 1956. The Kabuki Theatre. Novi Eboraci: Oxford University Press. Archivum.
Frederic, Louis. 2002. "Kabuki." In Japan Encyclopedia. Cantabrigiae Massachusettae: Harvard University Press.
Haar, Francils. 1971. Japanese Theatre in Highlight: A Pictorial Commentary. Westport Connecticutae: Greenwood Press.
Leupp, Gary P. 1997. Male Colors: The Construction of Homosexuality in Tokugawa Japan. Berkeleiae: University of California Press. ISBN 0-520-20900-1.
Kawatake, Toshio. 2006. Kabuki: Baroque Fusion of the Arts. Tocii: I-House Press. I-House Press.
Matsui, Kesako. 2016. Kabuki, a Mirror of Japan: Ten Plays that Offer a Glimpse into Evolving Sensibilities. Tocii: Japan Publishing Industry Foundation for Culture. Japan Library.
Scott, A. C. 1955. The Kabuki Theatre of Japan. Londinii: George Allen & Unwin Ltd. Archivum.
Senelick, L. 2000. The Changing Room: Sex, Drag, and Theatre. Londinii: Routledge.
Takaba, Masato. 2007. History of Kabuki: Birth of Saruwaka-Machi. Watanabe Norihiko. Situs mortuus.Archivum.
Kabuki 21. Omnia de arte theatrali cabuciense: ars, ludi, stellae hodiernae, legenda temporum praeteritorum, theatra, historia, glossarium, traditiones, heroes, et res derivatae.