Calligraphia Isamica, vel calligraphia Arabica, est artifex chirographi et calligraphiae usus, in lingua Arabica et abecedario Arabico conditus, in terris quae hereditatem culturalem Islamicam commune partiunt perfectus.[1][2] Quae Arabice khatt (خط) appellatur, a vocabulo 'linea, designatio, constructio' deducta.[3]
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/Basmalah-1wm.svg/320px-Basmalah-1wm.svg.png)
Evolutio calligraphiae Islamicae cum Alcorano arte coniungitur, textu communi et paene universo, ex quo calligraphia Islamica conditur. Ob profundam cum Alcorano consociationem religiosam, et suspicionem in artes figurativas ut signum idololatriae, calligraphia unum ex maioribus generibus expressionis artificis in culturis Islamicis facta est.[1]
Quia calligraphia in Islam est res magnae admirationis, plura opera exemplaria a calligraphis bene notis constituta sequuntur, operibus profanis vel hodiernis exceptis. Discipulus in antiquitate ex opere magistri identidem exscribebat usque eorum chirographa similia essent. Modus usitatus in variationes angularem et cursivam digeritur, quarum quaeque in nonnullos submodos prorsus digeritur.[2]
Nexus interni
- Architectura Islamica
- Aetas Aurea Islamica
- Calligraphia Persica
- Graphita Islamica
- Opus fictile Islamicum
- Qalam
Calligraphi notabiles
Inter notissimos calligraphos classicos sunt:
- Ibn Muqla (m. 939/940)
- Ibn al-Bawwab (m. 1022)
- Yaqut al-Musta'simi (m. 1298)
- Mir Ali Tabrizi (m. saec. 14–15)
- Şeyh Hamdullah (1436–1520)
- Seyyid Kasim Gubari (m. 1624)
- Hâfiz Osman (1642–1698)