Íslendingasögur
From Wikipedia, the free encyclopedia
Íslendingasögur eru, ásamt konungasögum og Eddukvæðum, þekktustu miðaldabókmenntir Íslendinga. Íslendingasögurnar eru ástæða þess að norræna orðið saga varð að almennu hugtaki fyrir fjölskyldusögur sem spanna marga ættliði víða um heim. Þær eru um fjörutíu talsins og mynda saman einn af nokkrum flokkum íslenskra fornsagna.
- Sjá Íslendinga saga fyrir greinina um verkið sem er hluti af Sturlunga sögu.
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fc/Egil_Skallagrimsson_17c_manuscript.jpg/220px-Egil_Skallagrimsson_17c_manuscript.jpg)
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/AM426_Grettir.jpg/320px-AM426_Grettir.jpg)
Flestar Íslendingasögurnar eru ritaðar á 13. og 14. öld, en sögutími þeirra er milli 930 og 1030, tímabil sem hefur verið nefnt „söguöld“ vegna þessa.[1] Þær fjalla um Íslendinga og gerast að mestu á Íslandi, þótt sagan berist oft til annarra landa. Flestar sögurnar fjalla um deilur milli fjölskyldna, blóðhefnd og sættir. Einkenni á sögunum eru ættrakningar persóna bæði aftur og fram í tíma, sem tengja þær við aðrar Íslendingasögur, Íslendingaþætti, og fleiri miðaldarit á borð við Landnámu og Íslendinga sögu. Annað einkenni á sögunum er að höfundar þeirra eru yfirleitt vel að sér í staðháttum sögusviðsins sem oft er bundið við ákveðinn landshluta.
Íslendingasögurnar eru eitt þekktasta dæmið um íslenskar bókmenntir og þykja einstakar heimildir um samfélag í Norður-Evrópu á miðöldum, þótt deilt sé um sanngildi þeirra. Valdar sögur, eins og Gísla saga Súrssonar, Kjalnesinga saga og Hrafnkels saga Freysgoða, eru notaðar sem námsefni í grunn- og framhaldsskólanámi á Íslandi. Hið íslenska fornritafélag hefur gefið þær út í fræðilegri útgáfu,[2] en til eru fjölmargar útgáfur einstakra sagna fyrir almenna lesendur á ýmsum tungumálum.[3]