From Wikipedia, the free encyclopedia
Բալշա I (սերբ.՝ Balsa I, խորվ.՝ Balša I) սերբ ազնվական, Բալշիչների դինաստիայի հիմնադիր, որը ապրել է XIV դարում[1]։ Ենթադրվում է, որ Ստեֆանի Դուշանի օրոք Բալշը պատկանում էր միայն Ստեփանակերտին, բայց զրպարտելով Զետա ազնվականությունը, նա իր իշխանությունը ընդլայնեց դեպի Ստորին Զետա, Կոտոր և Ալբանիայի մի մաս։ Որոշ հետազոտողներ կարծում էին, որ Բալշայի գահակալության ավարտին Ալբանիան պատկանում էր նրան «Ավլոնից առաջ», բայց ոչ բոլոր Բալսայի հաջողությունները հաստատվեցին[2]։
1361 թվականին արքայազն Վոյիսլավ Վոյնովիչը, Կոտորի հետ դաշինքով, պատերազմ սկսեց Դուբրովնիկի դեմ՝ փորձելով գրավել Մլեժ կղզին[3]։ Դուբրովնիկի իշխանությունները, պատերազմը դադարեցնելու համար, դիմեցին Բալշային՝ խաղաղության հասնելու միջնորդության համար։ Հաստատվեց խաղաղություն։ Եվ Բալշան դարձավ Դուբրովնիկի պատվավոր քաղաքացի[4]։ Սակայն շուտով խաղաղությունը խզվեց, և պատերազմը նորից սկսվեց։ Սա անուղղակիորեն նպաստում էր Վենետիկի դիրքորոշմանը, որը բազմիցս ցանկանում էր վերադարձնել Դուբրովնիկը[5]։ Համարվում է, որ Դուբրովնիկի աջակցությունը պայմանավորված էր «Զետա» հողերը միավորելու ցանկությամբ, որոնցում մաս էր կազմում Կոտորը[6]։ 1362 թվականին Բալշայի որդիների՝ Վերին Զետայի կառավարիչ Դուրաշ Իլիչի սպանությունը և նրա շրջանի անակցումը Բալշիչների ունեցվածքին նույնպես կապված են դրա հետ[7]։ Նույն թվականին մահացավ Բալշա I-ը[8]։
Մոնղոլական ավանդույթի համաձայն, Բալշան կին կողմում գտնվող նեմանիշների ազգականն էր, նա եկել էր Ստեֆան Նեմանիի որդի Վուկանից[9]։ Հետևաբար, իշխանության գալուց հետո, որը ստացավ Ստեֆան Ուրոշա V-ի մահվան մեղավորը, Վուկաշին Մրնյավչեվիչան, բալշիխները հռչակեցին իրենց անկախությունը «կանոնակարգից»[10]։
Բալշան ուներ երեք որդի՝ Ստրատիմիրին, Գեորգի I Բալշիչ և Բալշա II:
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.