![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/%25E9%2588%25B4%25E6%259C%25A8_%25E6%2598%25A5%25E4%25BF%25A1_-_%25E9%25A2%25A8%25E6%25B5%2581%25E8%2589%25B6%25E8%2589%25B2%25E7%259C%259F%25E4%25BC%25BC%25E3%2582%2591%25E3%2582%2582%25E3%2582%2593_12.jpg/640px-%25E9%2588%25B4%25E6%259C%25A8_%25E6%2598%25A5%25E4%25BF%25A1_-_%25E9%25A2%25A8%25E6%25B5%2581%25E8%2589%25B6%25E8%2589%25B2%25E7%259C%259F%25E4%25BC%25BC%25E3%2582%2591%25E3%2582%2582%25E3%2582%2593_12.jpg&w=640&q=50)
Օիրան
From Wikipedia, the free encyclopedia
Օիրան (ճապ.՝ 花魁), կոլեկտիվ տերմին Ճապոնիայի ամենաբարձրաստիճան կուրտիզանուհիների համար, ովքեր համարվում էին սովորական մարմնավաճառներից վեր իրենց ավելի կատարելագործված ժամանցային հմտությունների և ավանդական արվեստում ուսուցման համար։ Բաժանվելով մի շարք կատեգորիաների՝ ամենաբարձրաստիճան օիրանները տայուներն էին, որոնք տարբերվում էին մյուսներից՝ ավանդական արվեստներում իրենց ինտենսիվ ուսուցման և Կիոտոյում ապրելու և աշխատելու պատճառով, որը Ճապոնիայի քաղաքական մայրաքաղաքն էր, և որը շաուրնակեց համարվել երկրի մշակութային սիրտը, երբ քաղաքական իշխանության նստավայրը տեղափոխվեց Տոկիո[1]։ Թեև օիրանները հիմնակում զբաղվում էին մարմնավաճառությամբ, սակայն բարձրաստիճան օիրանը ուներ ընտրության որոշակի աստիճան, երբ հարցը վերաբերվում էր հաճախորդներին[2]։
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/%E9%88%B4%E6%9C%A8_%E6%98%A5%E4%BF%A1_-_%E9%A2%A8%E6%B5%81%E8%89%B6%E8%89%B2%E7%9C%9F%E4%BC%BC%E3%82%91%E3%82%82%E3%82%93_12.jpg/640px-%E9%88%B4%E6%9C%A8_%E6%98%A5%E4%BF%A1_-_%E9%A2%A8%E6%B5%81%E8%89%B6%E8%89%B2%E7%9C%9F%E4%BC%BC%E3%82%91%E3%82%82%E3%82%93_12.jpg)
Օիրան տերմինը ծագել է 1750-ական թվականներին Տոկիոյի կարմիր լապտերների թաղամասում՝ Յոշիվարայում[3]։
Օիրանի ծառայությունները հայտնի էին յուրահատուկ և թանկ լինելով, ընդ որում օիրանը սովորաբար զվարճացնում էր միայն հասարակության վերին խավերին՝ ձեռք բերելով կեիսեի մականունը՝ սրտեր գողանալու և վերին դասի տղամարդկանց խելքին համապատասխանելու ունակության համար։ Շատ օիրաններ հայտնիություն ձեռք բերեցին և՛ հաճույքների թաղամասի ներսում, և՛ դրսում, և սովորաբար պատկերվում էին ուկիյո-է փայտե տպագրություններում և կաբուկի թատրոններում։ Օիրանը հիմնականում լավ էր տիրապետում ավանդական երգարվեստին, դասական պարին և երաժշտությանը, ներառյալ կոկիու և կոտո նվագելու կարողությունը, և հաճախորդների հետ հիմնականում խոսւմ էր պաշտոնական լեզվով։
Թեև իրենց մասնագիտության պատմական բարձունքում օիրանները համարվում էին թրենդային կանայք, այդ համբավը հետագայում յուրացրեցին 18-րդ դարի վերջից մինչև 19-րդ դարերը գեյշաները, ովքեր հայտնի դարձան վաճառականների շրջանում՝ իրենց պարզեցված հագուստով, շամիսենի երաժշտական գործիքի վրա կարճ և ժամանակակից երգեր նվագելու կարողությամբ, որոնք հայտնի են որպես կոուտա, և նրանց նորաձև կանացիության և տղամարդկանց ընկերակցության ավելի նորաձև արտահայտությամբ[4], որը համապատասխանում էր չափազանց հարուստ, բայց ցածր դասի վաճառականների ճաշակին, որոնք կազմում էին նրանց հաճախորդների մեծ մասը։