խորհրդային նկարիչ, գրաֆիկ From Wikipedia, the free encyclopedia
Սերգեյ Վասիլևիչ Չեխոնին (անգլ.՝ Серге́й Васи́льевич Чехо́нин, փետրվարի 2 (14), 1878[1], Լիկոշինո, Բոլոգովսկի շրջան - փետրվարի 23, 1936[2][3][4][…], Լյոռախ[5]), ռուս խորհրդային նկարիչ՝ գծանկարիչ և գեղանկարիչ, թատրոնի բեմանկարիչ, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի նկարիչ, գեղարվեստական արհեստների կազմակերպիչ, «Արվեստի աշխարհ» գեղարվեստական միավորման անդամ։
Սերգեյ Չեխոնին | |
---|---|
![]() | |
Ծնվել է | փետրվարի 2 (14), 1878[1] |
Ծննդավայր | Լիկոշինո, Բոլոգովսկի շրջան |
Վախճանվել է | փետրվարի 23, 1936[2][3][4][…] (58 տարեկան) |
Մահվան վայր | Լյոռախ |
Քաղաքացիություն | ![]() ![]() ![]() ![]() |
Մասնագիտություն | գրաֆիկական դիզայներ, նկարիչ, գծանկարիչ, վիզուալ արտիստ, խեցեգործ, գծանկարիչ և porcelain painter |
Ժանր | խեցեգործություն և գրաֆիկա |
![]() |
Սերգեյ Չեխոնինը ծնվել է Նիկոլաևյան երկաթուղու մեքենավարի ընտանիքում։ Մանկությունն անցկացրել է Նովգորոդ նահանգի Չուդովո կայարանում։ Տասնհինգ տարեկանից սկսել է ինքնուրույն վաստակել իր ապրուստի միջոցները․ աշխատել է որպես գործավար, գծագրող և գանձապահ շոգենավային կայանում։ 1896 թվականին մեկնել է Սանկտ Պետերբուրգ, որտեղ մինչև 1897 թվականը սովորել է Գեղարվեստը խրախուսող կայսերական ընկերությանը կից Նկարչության դպրոցում՝ Եվգենի Սաբանեևի և Յան Ցիոնգլինսկու մոտ և մինչև 1900 թվականը իշխանուհի Մ. Կ. Տենիշևայի մասնավոր դպրոցում՝ Իլյա Ռեպինի մոտ։ Բացի այդ, Չեխոնինը ուսումնասիրել է կերամիկայի արվեստը և որպես խեցեգործ-նկարիչ սկսել է իր ստեղծագործական կարիերան Մամոնտովի Աբրամցևյան կերամիկական արհեստանոցում 1902-1907 թվականներին՝ փորձառու խեցեգործ տեխնոլոգ Պյոտր Վաուլինի ղեկավարությամբ։ 1907-1914 թվականներին աշխատել է Սանկտ Պետերբուրգի մոտ գտնվող Կիկերինոյի «Գելդվեյն-Վաուլինի» արհեստանոցում և Սմոլենսկի նահանգի Տալաշկինոյի Տենիշևայի արհեստանոցներում։
Նա մասնակցել է 20-րդ դարասկզբի բազմաթիվ խոշոր ճարտարապետական կառույցների ձևավորմանը։ Միխայիլ Վրուբելի և Ալեքսանդր Գոլովինի հետ աշխատել է մոսկովյան «Մետրոպոլ» հյուրանոցի շենքի ճակատի մայոլիկե պաննոների վրա։ Սանկտ Պետերբուրգում նա պատրաստել էր «Ռոմանովների տան տոհմածառը» մայոլիկե պաննոներ Ֆեոդորովսկայա Աստվածածնի սրբապատկերի տաճարի համար՝ ի հիշատակ Պոլտավսկայա փողոցում Ռոմանովի տան կառավարման 300-ամյակի (1911-1915), «Միքայել Հրեշտակապետ»-ի պաննոն Բոլշոյ Սամպսոնևսկու պողոտայում գտնվող Մոսկվայի գնդի եկեղեցու համար (1915)։ Մասնակցել է իշխան Սերգեյ Շչերբատովի (1902-1903) տան «Ժամանակակից արվեստ» սալոնի նկարազարդումներին[6][7]։
Չեխոնինը մասնակցել է Ռուս նկարիչների միության (Սանկտ Պետերբուրգ, 1909) և «Արվեստի աշխարհ» (Մոսկվա, Սանկտ Պետերբուրգ) ցուցահանդեսներին և 1912 թվականին դարձել «Արվեստի աշխարհ» միավորման անդամ։ 1905 թվականի առաջին ռուսական հեղափոխությունից անմիջապես հետո Չեխոնինը դիմեց գրաֆիկային։ Սկզբում որպես ծաղրանկարիչ համագործակցել է երգիծական ամսագրերի հետ, այնուհետև սկսել է զբաղվել գրքերի ձևավորմամբ ու գեղարվեստկան գրապիտակներ ստեղծելով։ Դրանցից են Կոնստանտին Բալմոնտի «Հնության կանչերը» (1907), Նադեժդա Տեֆֆիի «Յոթ կրակներ» (1910), Սաշա Չոռնիի «Երգիծանքներ» (1911-1912), Վ. Ա. Վերեշչագինի «Անցյալի հիշողությունը» (1914)։ 1906 թվականին «Հանդիսատես » ամսագրի չհրատարակված համարները փոխարինելու համար նա հրատարակեց «Դիմակներ» երգիծական ամսագրի ինը համարներ (6 և 7 համարները առգրավվել էին գրաքննության կողմից)։ 1907 թվականին Չեխոնինը նախագծել է Վ. Լ. Բուրցևի «Ռուսական հեղափոխության օրացույցի» «Հունվար» և «մայիս» թերթերը։ Քաղաքական ծաղրանկարներ է նկարել Սանկտ Պետերբուրգի «Հանդիսատես », «Օայեկաձագ», «Սատիրիկոն» և «Նոր Սատիրիկոն» երգիծական ամսագրերի համար։ Դա նրան զգալի հաջողություն է բերել․ 1910-ականներին պարզվել է, որ Չեխոնինը այն վարպետներից մեկն է, ում աշխատանքով պայմանավորված է ռուսական գրքի գրաֆիկայի բարձր մակարդակը։
Տիրապետելով ձեռագրատառ գծագրության և զարդանկարի արվեստին՝ Չեխոնինը Դմիտրի Միտրոխինի և Գեորգի Նարբուտի հետ պատկանել է «Արվեստի աշխարհի» անդամների այն «երիտասարդ սերնդին», որի նկարիչները գրքի գրաֆիկայի արվեստը բարձրացրել են նոր բարձր մակարդակի։ Շարունակելով աշխատել գրքի գրաֆիկայի ոլորտում՝ Չեխոնինը համագործակցել է Սանկտ Պետերբուրգի բազմաթիվ ամսագրերի հետ։ «Կապույտ ամսագրի» էջերում նկարազարդել է «Երեք տառ» կոլեկտիվ վեպը (1911)։ 1912 թվականին Ի. Լեմանի տպարանի և հրատարակչության նոր տառատեսակների մրցույթում ստացել է 1-ին մրցանակ։ 1914 թվականի մայիսին ռուսական պատվիրակության հետ մեկնել է Լայպցիգ, որտեղ տպագրության և գրաֆիկայի միջազգային ցուցահանդեսի շրջանակներում պատրաստել է ռուսական էքսպոզիցիան։ 1916 թվականին Չեխոնինի ձևավորմամբ (նրան են պատկանել պահպանակները, տիտղոսաթերթը, տիտղոսատը և առաջին էջի անվանաթերթի մեծատառը) հրատարակվել է «պաշտամունքային» գիրք բոլոր մատենասերների համար՝ «Der moderne Buchschmuck in Russland» («Ժամանակակից ռուսական գրաֆիկա»), որի խմբագիրն է եղել Սերգեյ Մակովսկին, իսկ տեքստը գրել է Նիկոլայ Ռադլովը։ Նույն թվականին Չեխոնինը փորձել է իր ուժերը որպես թատերական նկարիչ Մոսկվայի Կ. Նեզլոբինի թատրոնի համար նա ստեղծեց զգեստների էսքիզներ Էդմոն Ռոստանի «Երազների արքայադուստրը» պիեսի համար[8][9]։
1913 թվականին Չեխոնինն օգնել է կազմակերպել Համառուսաստանյան 2-րդ տնայնագործական ցուցահանդեսը, որից հետո նրան հրավիրել են Գյուղատնտեսության նախարարության տնայնագործական արդյունաբերության բաժնում զբաղեցնելու խորհրդատուի պաշտոնը։ 1913-1915 թվականներին Սերգեյ Չեխոնինը ղեկավարել է արծնապակու դպրոցը (էմալով նկարչություն մետաղի վրա) Ռոստով-Յարոսլավսկիում, գեղարվեստական կահույքի արտադրության արհեստանոցը Տուլայի նահանգի Կոլոգրիվում և ոսկեկարի և «հերյունակարի» արհեստանոցը Տորժկում[10]։
1917 թվականի հեղափոխությունից հետո Չեխոնինի ստեղծագործական կյանքն էլ ավելի հագեցած է դարձել։ Զբաղվել է հասարակական գործունեությամբ և աշխատանքի է անցել ՌԽՖՍՀ կրթության ժողովրդական կոմիսարիատի Կերպարվեստի վարչության գեղարվեստական կոլեգիայում։ Մասնակցել է փողոցում կազմակերպվող փառատոների և թատերական ներկայացումների ձևավորմանը։ Կրթության ժողովրդական կոմիսարիատի նախագահ Անատոլի Լունաչարսկին 1918-1923 թվականներին Չեխոնինին նշանակել է Պետրոգրադի պետական ճենապակու գործարանի «գեղարվեստական բաժնի» ղեկավար, որը նրա ղեկավարությամբ արտադրել է հայտնի «ագիտացիոն ճենապակին»[11]։
Չեխոնինը մշակել է ՌԽՖՍՀ պետական զինանշանի նախագիծը, քարոզչական պաստառներ, թղթադրամների և արծաթե մետաղադրամների էսքիզներ և Սովնարկոմի կնիքները։ Ստեղծել է Վլադիմիր Լենինի, Գրիգորի Զինովևի և պետական այլ գործիչների գրաֆիկական դիմանկարները։
Որպես գրաֆիկ նկարիչ՝ Չեխոնինը համագործակցել է «Բոց», «Մոսկվա», «Արվեստի տուն», «Կարմիր հրամանատար», «Խովահարս», «Կարմիր համայնապատկեր» ամսագրերում, Լենգիզ, «Ծիածան», Պետհրատ, «Հեղափոխական միտք», «Կոմունիստական ինտերնացիոնալ», «Կարմիր խոպան» հրատարակչությունների հետ։ Որպես նկարիչ՝ նկարել է կոմպոզիտորների դիմանկարներ (Ալեքսանդր Սկրյաբին, Պյոտր Չայկովսկի, Յոհան Սեբաստիան Բախ, Ֆերենց Լիստ, Ռիխարդ Վագներ, Ֆրեդերիկ Շոպեն, Միխայիլ Գլինկա և ուրիշներ)։ Ձևավորել է «Հանրահայտ մարդկանց կյանքը» (1921-1922) մենագրությունների շարքը, Անատոլի Լունաչարսկու «Ֆաուստը և քաղաքը» (1918), Գրիգորի Զինովևի «Համաշխարհային հեղափոխությունը և կոմունիստական ինտերնացիոնալը» (1921), Ջոն Ռիդի «10 օր, որոնք ցնցեցին աշխարհը» (1927), «Խորհրդային իշխանության 10 տարին» ժողովածուն (1927), նկարազարդել է մանկական գրքեր. օրինակ, նրա ձևավորմամբ 1922 թվականին լույս է տեսել Կոռնեյ Չուկովսկու «Ուտիճը» հեքիաթի առաջին հրատարակությունը («Ծիածան» հրատարակչություն)։
1923 թվականին Պետական ճենապակու գործարանում անցկացվել է Կարմիր բանակի 5-ամյակին նվիրված արտադրանքի գծանկարների մրցույթ։ Առաջին մրցանակը շնորհվել է Չեխոնինին[12]։
1923 թվականին Չեխոնինը տեղափոխվել է Վոլխովի ճենապակու և կավե ամանեղենի «Կոմինտերն» գործարան, որը մտել է «Նովգոբճենապակի» տրեստի մեջ։ Միաժամանակ, Պետական ճենապակու գործարանում նա ստացել է փորձագետ-նկարչի պաշտոն, Չեխոնինի փոխարեն նշանակվել է Նիկոլայ Պունինը։ Սակայն Վոլխովի գործարանի արտադրանքի գեղարվեստական որակը պատշաճ մակարդակի հասցնելու Չեխոնինի փորձերը հաջողությամբ չեն պսակվել։
Սերգեյ Չեխոնինը մասնակցել է գեղարվեստական ցուցահանդեսների Բեռլինում (1922), ԱՄՆ-ում (1924, 1925), Տոկիոյում (1927), գրքարվեստի միջազգային ցուցահանդեսների Ֆլորենցիայում (1922) և Լայպցիգում (1927), Վենետիկի արվեստի XIV միջազգային բիենալեին (1924)։ 1925 թվականին Փարիզում կայացած Ժամանակակից դեկորատիվ և արդյունաբերական արվեստի միջազգային ցուցահանդեսում (ֆր. ՝ Exposition internationale des arts décoratifs et industriels modernes ) Չեխոնինին շնորհվել է երկու ոսկե մեդալ։ Այդ տարիներին նա շարունակել է աշխատել որպես թատերական նկարիչ։
1928 թվականին Չեխոնինը Անատոլի Լունաչարսկու հանձնարարությամբ գործուղվել է Փարիզ խորհրդային նկարիչների ճենապակու և պլակատների ցուցահանդեսի նախապատրաստման համար, սակայն նա Խորհրդային Միություն չի վերադարձել։ Բնակվել է Ֆրանսիայում և Գերմանիայում։ 1928 և 1929 թվականներին Փարիզում տեղի են ունեցել նրա անհատական ցուցահանդեսները։ Սերգեյ Չեխոնինը մասնակցել է նաև ռուսական արվեստի ցուցահանդեսներին Բրյուսելում (1928), Կոպենհագենում (1929), Բեռլինում (1930), Բելգրադում (1930), Փարիզում (1931), որտեղ ցուցադրել է «ագիտացիոն ճենապակի», հաստոցային գեղանկարչություն, դիմանկարներ, թատերական էսքիզներ, դեկորատիվ կիրառական արվեստի առարկաներ արվեստի և արհեստ։ Սևրի ազգային ճենապակու մանուֆակտուրայի հետ մշտական համագործակցություն հաստատելու անհաջող փորձերից հետո նա ստիպված է եղել ընդհատել պատահական պատվերները։ Նկարիչը համագործակցել է ֆրանսիական հրատարակչությունների հետ, «Vogue» ամսագրի հետ, սակայն փարիզյան ժամանակաշրջանի նրա գրքային գրաֆիկայի աննշան մասն է պահպանվել։ Աշխատել է նաև որպես բեմանկարիչ, 1928-1936 թվականներին ձևավորել է Բալակիրևի «Իսլամեյ» և Ալեքսանդր Գլազունովի «Ձյունանուշը» բալետները՝ Վ. Նեմչինովայի թատերախմբի ներկայացումների համար Ելիսեյան դաշտերի թատրոնում, Գլինկայի «Ռուսլան և Լյուդմիլա» օպերան և պարային մանրաերգեր Նիկիտա Բալիևի «Չղջիկ» թատրոնի համար։
Չեխոնինը ստեղծել է կահույքի, ժամացույցների, զարդերի էսքիզներ, վերականգնել նկարներ և հնաոճ ճենապակի, մշակել գործվածքների նմուշներ և պտտվող մեքենայի մեկ գլանից գործվածքի վրա հայտնագործեց բազմագույն տպագրության օրիգինալ մեթոդ։ Արդյունաբերական մոդել կառուցելու համար նա 1934 թվականին այցելել է Նյու Յորք, սակայն սրտի հիվանդության պատճառով ստիպված է եղել վերադառնալ Փարիզ։ ԽՍՀՄ-ում գյուտի օգտագործման վերաբերյալ անհաջող բանակցություններ է վարել։ 1935 թվականին, ըստ նրա գծագրերի, Շվեյցարիայում կառուցվել է արդյունաբերական կայանք, սակայն 1936 թվականի փետրվարի 23-ին առաջին փորձարկումների ժամանակ Սերգեյ Վասիլևիչ Չեխոնինը մահացել է սրտի կաթվածից[13]։
Նկարիչը ժամանակի ընթացքում նկատելիորեն փոխել է իր ստեղծագործական ոճը, որը, հավանաբար, մեծ դեր է խաղացել նրա կյանքում՝ մտցնելով դինամիկություն և հուզմունք։ Այդ նոր ոճը, որը Աբրամ Էֆրոսը կոչել է «Խորհրդային ամպիր», Չեխոնինն օգտագործել է իր կատարած ամեն ինչում՝ գրքի և արդյունաբերական գրաֆիկայում, տարբերանշանների և ճենապակյա գեղանկարչության մեջ։
![]() |
Չեխոնինն իր գեղագիտական համոզմունքներով մոտ էր ակմեիստ բանաստեղծներին, նա գնահատում էր ռուսական կլասիցիզմը։ Իր գրաֆիկայում նա սկզբում ընդօրինակել էր գերմանական յուգենտ ոճի և «Սիմպլիցիսսիմուս»ամսագրի գծանկարիչներին, բայց հետո մշակել է իր սեփական գրաֆիկական ոճը՝ առանձնանալով իր նուրբ գծերով և քմահաճ զարդանախշերով։ Այդ ոճում կարելի է տեսնել բյուզանդական և ճապոնական արվեստի ազդեցությունները, որոնք գերել էին համաշխարհային բոլոր նկարիչներին, բայց ամենից շատ՝ պետերբուրգյան գրաֆիկայի ավանդույթների զարգացումն իր խստությամբ և գեղագրությամբ։ Չեխոնինը վարպետորեն նկարել էր ծաղիկներ, վարդերի ծաղկեփնջեր, ծաղկեպսակներ և ծաղկեշղթաներ՝ օգտագործելով գծերի նրբերանգերը, կետագծերը, մանրագծիկներն ու թանաքի լցոնումները... Օգտագործելով խորհրդային ատրիբուտների մոտիվները, ինչպես իսկական ռոմանտիկ, Չեխոնինը ստեղծեց «Խորհրդային ամպիրի ոճը», ամբողջացնելով նոր տարրերը, արվեստի աշխարհի ձևով դասավորեց ծաղկեշղթաների և զարդատախտակների մեջ։ Եվ հակառակը, պատմական ակնարկներն ու ոճավորումները հասցվեցին գրոտեսկի աստիճանի` դրանով իսկ ոչնչացնելով «պատմական ոճը»։ Չեխոնինի ստեղծագործությունը գեղարվեստական կոնֆորմիզմ էր, մի կողմից՝ հետահայաց, հին ժամանակների խաղը, մյուս կողմից՝ փոխառելով արդիականության և ավանգարդ արվեստի տարրեր։ Ձևը աբստրակցիայի ենթարկելով՝ Չեխոնինը պահպանեց ամենափոքր դետալների «բնականությունը», ասես կրկնօրինակված լիներ բուսաբանական ատլասներից և լուսանկարներից։ Հետևաբար, թվում է, թե նրա հայտնի վարդերը մետաղից են շինված, տառատեսակի ձևավորումը փշոտ է և փշերով վերքեր, իսկ հեղափոխական նավաստիներն ու բանվորները հեթանոս աստվածների տեսք ունեն։ Բայց այդ էկլեկտիկիզմը յուրօրինակ կերպով արտացոլում է դարաշրջանի ոճը[14]։ | ![]() |
Ականավոր քննադատ և փորձագետ Աբրամ Էֆրոսը ճշգրիտ և պատկերավոր է նկարագրել Չեխոնինի ստեղծագործությունը․
![]() |
Նա կոլեկցիոներների համար դրվագազարդերի և մանրանկարների ստեղծողն էր... Ալեքսանդրովյան ժամանակների հին գեղագիտության վերականգնողը..., ամպիրի ոճի հմայքի ամենամաքուր ցանկասերը, նա հետահայացության օրինակ էր, «Արվեստի աշխարհի» բաժնետեր երեխա, նա հմայիչ և թանկարժեք մանրուքների, ամենափխրուն և ամենաաննպատակ իրերի արտադրողն էր, ով կարողացավ առաջացնել ռուսական կայսրության մշակութային անկում[15]։ | ![]() |
Դժվար է ասել, թե նման էսթետիզմի երկրպագու և էլիտար վարպետը որքանով է գերվել հեղափոխության տարերքի կողմից։ Բայց նա, լինելով դեկորատիվ և կիրառական արվեստի պատմության գիտակ, կարողացել է ֆուտուրիզմի և նույնիսկ սուպրեմատիզմի տարրերը միաձուլել իր անհատական և յուրահատուկ ոճի հետ[16]։ Աբրամ Էֆրոսը ավելի ուշ հիշել է, թե ինչպես են «հեղափոխության արյունոտ հոգեզավակները» «զարմացած և անվստահության զգացումով» ողջունում «Չեխոնինի հանդես գալը որպես Հոկտեմբերյան հեղափոխության նկարիչ»։
![]() |
Նրա խորհրդային հիասքանչ զինանշանը՝ ծանրակշիռ, մշակված, հատված, կայուն, պետականորեն ճնշող, պետականորեն ավարտված, պետական հաստատված, մեզ համար նույնքան անսպասելի ու պարադոքսալ էր, որքան մեկ-երկու տասնամյակ անց, երբ երեխաները մեծանան, այն շատ սովորական կթվա, նույնը, որ տեսել են իրենց մանկության տարիներին, խորհրդային համակարգի առաջին տարիներին... Ինչպիսի՞ ցատկահարթակից պետք է հրվեր Չեխոնինը, որպեսզի հայտնվեր այդ ստորին խավերի մեջ՝ որոտացող, զրնգուն, կործանիչ, Ռազինսկու, Պուգաչևսկու, «բոլշևիկյան» ճամբարում... Բայց չկար ոչ կերպարանափոխություն, ոչ հանկարծակի դարձ, ոչ շպրտված հագուստ, ոչ մերկություն, ոչ գոտեպնդված մեջք, ոչ մոխիր գլխին։ Չեխոնինը ոչնչից չհրաժարվեց, չփոխեց իր արվեստը, չլքեց իր սիրելի իրերը, շարունակեց խոսել ամպիրային ձևերի նույն ամբարտավան լեզվով, ինչպես նախկինում էր խոսում, նույնիսկ ավելի ու ավելի բարդացավ, դիմեց ավելի գայթակղիչ աչքերին, հույսը դնելով ավելի բծախնդիր ճաշակի վրա... Ոչ ոք չէր կասկածում նրա անկեղծությանը։ Բարոյականության միջնորդները, ովքեր հաշվարկում էին, թե ով, երբ և ինչ գնով իրեն վաճառեց բոլշևիկներին, այս դեպքում լռում էին... Իսկ նա... շարունակում էր իր կայսերական-խորհրդային ամպիրի ոճը զարգացնել[17]։ | ![]() |
Չեխոնինի կինը՝ Լ. Վիչեգժանինան, և նրա ավագ որդին՝ Պյոտր Վլադիմիրովիչ Վիչեգժանինը (1904-?), նույնպես նկարազարդել են «ագիտացիոն ճենապակին», հիմնականում Սերգեյ Չեխոնինի նկարներով։ Պյոտրը հոր հետ գաղթել է Փարիզ։ Կրտսեր որդին՝ Գեորգին (1906-1950), նույնպես ճենապակու գեղանկարիչ է եղել։ Սակայն, նկարների մեծ մասը պատկանել է ոչ թե նրան, ինչպես նախկինում ենթադրվել է, այլ նրա ավագ եղբորը՝ Պյոտրին[18][19]։ Պյոտր Վիչեգժանինը Փարիզում աշխատել է որպես սյուրռեալիստ նկարիչ՝ որոշակիորեն արխայիկ ոճով՝ «Pierre Ino» կեղծանունով[20]։ 1994 թվականին Սանկտ Պետերբուրգում և Մոսկվայում տեղի է ունեցել Սերգեյ Չեխոնինի աշխատանքների ցուցահանդեսը[21]։
Չեխոնինի աշխատանքները պահվում են Ռուսաստանի բազմաթիվ թանգարաններում, հիմնականում՝ Ռուսական պետական թանգարանում և Սանկտ Պետերբուրգի Կայսերական ճենապակու գործարանի թանգարանում։ Լուվրը ձեռք է բերել Սերգեյ Չեխոնինի ստեղծած Մաքսիմ Գորկու դիմանկարը։
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.