From Wikipedia, the free encyclopedia
Նիկոլո Պիզանո ( մոտ 1225, Ֆոջա, Ապուլիա, Իտալիա - 1284[1][2][3], Տոսկանա, Իտալիա), Պրոտոռենեսանսի ճարտարապետ և քանդակագործ։
Նիկոլո Պիզանո իտալ.՝ Nicola Pisano | |
---|---|
![]() | |
Ծնվել է | մոտ 1225 |
Ծննդավայր | Ֆոջա, Ապուլիա, Իտալիա |
Մահացել է | 1284[1][2][3] |
Մահվան վայր | Տոսկանա, Իտալիա |
Երկեր | Pulpit in the Pisa Baptistery? |
Մասնագիտություն | քանդակագործ և ճարտարապետ |
Երեխաներ | Ջիովանի Պիզանո[4] |
![]() |
Իտալական քանդակագործության հիմնադիր, ճարտարապետ և քանդակագործ Ջովանի Պիզանոյի հայրը։
Նիկոլո Պիզանոյի ծննդյան տարեթիվը հայտնի չէ։ Ծնվել է Ապուլիայում։ Սիենայի Մայր տաճարի արխիվներում նրան անվանում են Պիետրոյի որդի՝ Ապուլիայից։ Հավանաբար սովորել է տեղի արվեստանոցներում, որոնք աշխատում էին Ֆրիդրիխ ॥ կայսեր պալատի համար, որն էլ հանդիսանում էր դասական ավանդույթների տարածման կենտրոն[5]։ Հվանաբար, մոտավորապես 1245 թվականին, նա տեղափոխվել է Տոսկանա և աշխատել Պրատոյում, Կաստելո դել կայսեր համար։ Ենթադրվում է, որ դղյակների պորտալում առյուծների պատկերը քանդակել է Պիզան։ «Աղջկա գլուխը», որը ցուցադրվում է Հռոմում, Պալացցո Վենեցիայի տարածքում, նույնպես համարվում է Պիզանոյի տոսկանյան շրջանի գործերից։
Հետագայում Պիզանոն տեղափոխվել է Լուկկա։ Սուրբ Մարտինի տաճարի ճակատին նա ստեղծել է բարձրաքանդակներ ՝ «Սուրբ Ծնունդ», «Կախարդի երկրպագում» և «Հանումը խաչից» (հյուսիսային թմբուկ[6]): Քանդակագործը բնակություն է հաստատել Պիզայում 1245–1250 թվականների միջև։ Այստեղ է ծնվել նրա որդին՝ Ջովանին։ Այս ժամանակի փաստաթղթերում հիշատակվում է որպես Նիկոլո Պիզանո։
Մոտավորապես 1255 թվականին Պիզանոն Պիզայի մկրտության կաֆեդրան կառուցելու պատվեր է ստացել։ Նա աշխատանքը կատարում է մի քանի օգնականների հետ, որոնց թվում էին Առնոլֆո դի Կամբիոն և Լապո դի Ռիչևուտոն։
Քանդակագործի հեղինակած այս առաջին աշխատանքը համարվում է նրա գլուխգործոցներից մեկը, որի ընթացքում Պիզանոյին հաջողվել է համատեղել աստվածաշնչյան թեմաները և դրդապատճառները դասական ուշ հռոմեական ոճով։ Ըստ Վազարիի[7] Պիզանոն ուսումնասիրել է Օգոստոսի ժամանակի հռոմեական քանդակագործությունը, որի ուժեղ ազդեցությունը զգացվում է Պիզայի բապտիստերիայի կաֆեդրայում ։ Սպիտակ, կարմրավարդագույն և մուգ կանաչ մարմարից վեցանկյուն կառուցվածքը հենվում է գոթական եռատերևի տեսքով փորագրված կամարների վրա, որոնք պահվում են բարձր սյուներով։ Կամարների անկյուներում տեղադրված են չորս հիմնական բարեգործների քանդակները ՝ (որոնցից ամենահայտնին Ուժի այլաբանությունն է ՝ մերկ Հերկուլեսի կերպարով ) Հովհաննես Մկրտիչի և հրեշտակապետ Միքայելի։ Քանդակագործին հավանաբար ոգեշնչել են հաղթական կամարները, որոնք նա տեսել է Հռոմում Օստիա կատարած ուղևորությունների ժամանակ։ Ինչպես Պիզայի տաճարի, այնպես էլ Կոնստանտինի Հաղթական կամարների սյուները պսակում են խոյակները, իսկ ճաղաշարքը զարդարված է բարձրաքանդակներով։
Բարձրաքանդակներում պատկերված են տեսարաններ Քրիստոսի կյանքից. Ավետիս և Սուրբ Ծնունդ, Կախարդի երկրպագում, Բերումը տաճար, Խաչելություն, Վերջին Դատաստան: Բարձրաքանդակները, բացառությամբ Խաչելության և Վերջին Դատաստանի, արտացոլում են նրա ծանոթությունը Կամպոսանտոյի հին հռոմեական սարկոֆագների վրայի պատկերների հետ։ Ավելին, Պիզանոն իր գործերում օգտագործում էր անտիկ վարպետների տեխնոլոգիան: Միևնույն ժամանակ, քանդակագործը վերաիմաստավորում է դասական պատկերները քրիստոնեական ձևով ՝ դրանք լրացնելով նոր բովանդակությամբ։ Խաչելություն կոմպոզիցիայի հիմքում ընկած են բյուզանդական կերպարները, որոնք հայտնի են փղոսկրյա իրերով, Վերջին Դատաստանի խորհուրդը մեկնաբանվում է ֆրանսիական գոթիկայի ոգով։ Ի սկզբանե կարառական մարմարից բարձրաքանդակները ներկված էին՝ դրանք ավելի արտահայտիչ դարձնելու նպատակով։
1260–1264 թվականների ընթացքում Պիզանոն ավարտում է Պիզայում գտնվող մկրտության գմբեթի կառուցումը, որը սկսվել էր ճարտարապետի կողմից։
Նա ավելացում է բապտիստերիայի [8] բարձրությունը և այն պսակում երկու համակցված գմբեթների համակարգով` կիսագնդաձև և հատյալ կոնաձև։
Մկրտության ճակատը քանդակներով ձևավորել է Նիկոլո Պիզանոյի որդին՝ Ջովանին՝ 1277-1284 թվականներին։ 1264 թվականին Պիզանոյին բոլոնական Սան Դոմենիկայի բազիլիկայում սուրբ Դոմենիկի մասունքների համար տապան են պատվիրում ։
Նա, իհարկե, մշակում է տապանի գծագիրը, բայց գաղափարի իրացման գործում նրա ներդրումը, հավանաբար, նվազագույն էր։
1265 թվականին քանդակագործն արդեն աշխատում էր Սիենայի Մայր տաճարի կաֆեդրայի վրա։ Ութանկյուն կաֆեդրան (ավարտվել է 1268 թվականի նոյեմբերին) նման է պիզայականին, բայց ավելի մեծ է չափերով և առավել շքեղ ձևավորված։ Նրա բազմաշերտ բարձրաքանդակները՝ Վերջին Դատաստանի և փրկության թեմաներով, կրում են ֆրանսիական գոթիկայի ազդեցության կնիքը։ Այս կաֆեդրայի վրա կատարված աշխատանքներում Պիզանոյին օգնում էին նրա որդին՝ Ջովանին, Լապո դի Ռիչևուտոն, Առնոլֆո դի Կամբիոն և այլ վարպետներ։
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.