artista arxentino From Wikipedia, the free encyclopedia
Tomás Maldonado, nado en Buenos Aires o 25 de abril de 1922, e finado en Milán o 26 de novembro de 2018, foi un pintor, deseñador, filósofo e profesor arxentino.[1]
![]() ![]() | |
Biografía | |
---|---|
Nacemento | 25 de abril de 1922 ![]() Buenos Aires, Arxentina ![]() |
Morte | 26 de novembro de 2018 ![]() Milán, Italia ![]() |
Causa da morte | pneumonía ![]() |
Datos persoais | |
Residencia | Buenos Aires Londres Boloña Milán Ulm Princeton ![]() |
País de nacionalidade | Arxentina ![]() |
Actividade | |
Ocupación | pintor , mestre , deseñador , deseñador industrial , filósofo , teórico da arte ![]() |
Período de actividade | 1954 ![]() |
Empregador | Universidade de Boloña Universidade Politécnica de Milán Hochschule für Gestaltung ![]() |
Lingua | Lingua castelá, lingua italiana, lingua inglesa e lingua alemá ![]() |
Premios | |
![]() |
Comezou a ensinar en 1955 na escola Hochschule für Gestaltung de Ulm (HfG-Ulm - Ulm Schule ) de Alemaña, por invitación do fundador e do seu primeiro director Max Bill, cargo que Tomás Maldonado asumirá entre 1964 e 1966.
É considerado un dos principais fundadores do " Modelo de Ulm ", unha doutrina derivada da Bauhaus, onde Max Bill fora alumno e Johannes Itten profesor (tamén mestre na HfG) que aínda exerce influencia nas escolas de deseño de todo o mundo.
A súa formación académica comezou na Escola Nacional de Belas Artes Prilidiano Pueyrredon (IUNA) de Bos Aires, comezando aquí o seu camiño baseado na defensa dunha abstracción reflexiva e racional. Tal como promovera o movemento Arts and Crafts impulsado por John Ruskin e William Morris, inspirador da Bauhaus, Maldonado reivindicaba a artesanía no ensino[2] e unha exploración da arte a través do proceso artesán e científico, desprovéndoa de toda pretensión esotérica e iniciática.
En 1946, o Manifesto Invencionista [3] asinado por Tomás Maldonado, Jorge Brito, Alfredo Hlito e Claudio Girola publicouse na revista Arte Concreto-Invención. Reafirma o fin da arte como representación e ilusión e que "a estética científica substituirá á estética milenaria especulativa e idealista".[4][5]
En 1948 coñece a Max Bill; seis anos despois, foi invitado a ensinar na Hochschule für Gestaltung Ulm (HfG). De 1955 a 1967, ensinou deseño na escola HfG e de 1964 a 1966 foi decano da mesma institución.
En 1965 é Lethaby lecturer do Royal College of Arts de Londres. En 1966 é nomeado membro do Council of Humanities da Universidade de Princeton (EUA), onde ensinará entre 1967 e 1970.
De 1966 a 1969 converteuse en presidente do comité executivo do CIADI. De 1976 a 1984 foi profesor de Deseño Ecolóxico ( Environmental Design) primeiro na Facultade de Artes e Filosofía da Universidade de Boloña, despois entre 1984 e 1987 na Facultade de Arquitectura do Politécnico de Milán .
De 1977 a 1981 foi director da revista italiana de arquitectura Casabella.