From Wikipedia, the free encyclopedia
O Golfo de Riga (ou Baía de Riga, en letón Rīgas Jūras līcis, en estoniano Liivi Laht) é unha baía do mar Báltico situada entre Letonia e Estonia.
Golfo de Riga | |
---|---|
Rīgas jūras līcis - Liivi Laht | |
![]() | |
Localización administrativa | |
Estado | ![]() ![]() |
División | Distritos de Limbaži, Riga, Tukums e Talsi (LET) Condados de Lääne, Pärnu e Saare (EST) |
Localización xeográfica | |
Océano / Mar | Mar Báltico |
Continente | Europa |
Coordenadas | 57°45′N 23°30′L |
Xeografía | |
Subdivisións | Baía de Pärnu |
Illas interiores | Saaremaa Muhu e Ruhnu (EST) |
Afluentes | Daugava, Pärnu, Lielupe, Gauja e Salaca |
Cidades ribeiregas | Kolka, Mérsrags, Jūrmala, Riga, Saulkrasti e Ainazi (LET) Pärnu e Kuressaare (EST) |
Características | |
Superficie | 18.000 km² |
Lonxitude máxima | 145 km (N-S) |
Anchura máxima | 72-130 km |
Profundiade máxima | 54 m. |
Profundidade media | 26 m. |
Capacidade | 424 km3 (344 000 000 acre⋅ft) |
Mapa | |
![]() Imaxe do Golfo de Riga | |
Localización do golfo de riga | |
O Golfo de Riga ten unha área de 18 000 km cadrados. A súa máxima profundidade é de 54 m. A illa de Saaremaa, en Estonia, separa parcialmente o golfo do mar Báltico. A illa de Ruhnu, no medio do golfo, tamén pertence a Estonia. A conexión principal entre o golfo e o mar Báltico é o estreito de Irbe. O Golfo de Riga, como subconca do Báltico, tamén inclúe o mar de Väinameri no arquipélago occidental de Estonia.
Salientan algunhas cidades do golfo como Riga e Pärnu. Os ríos principais do golfo son o Daugava, o Lielupe, o Gauja e o Salaca.
A Organización Hidrográfica Internacional define o límite occidental do Golfo de Riga como "unha liña que corre desde Lyser Ort (57° 34'N), en Letonia, ata o extremo sur da Illa Œsel, a través desta illa ata Pammerort (22°34'E), desde alí ata punta Enmast, o extremo Sur de Dagö, a través de Dagö ata punta Takhkona, desde o extremo norte da mesma a punta Spithamn en Estonia".[1]
No inverno, a maior parte ou a totalidade da baía normalmente conxélase. Isto é debido á baixa salinidade e ao efecto calmante da pechadura parcial da entrada do golfo. Durante o inverno, moitas persoas percorren a baía. O xeo máis gordo rexistrado tivo 90 cm de espesor no inverno de 1941-42.[2] Hole de xeo A pesca no xeo foi unha fonte tradicional de comida invernal e segue a ser unha actividade común. O xeo xeralmente funde entre marzo e abril. A finais de marzo de 2013, cando o xeo comezou a derreterse, 200 persoas tiveron que ser rescatadas dos bloques de xeo.[3]