Dióxenes Laercio ou Diogenes Laertius (en grego Διογένης Λαέρτιος), (200 - 250) foi un historiador e biógrafo dos antigos filósofos gregos.
![]() ![]() | |
Nome orixinal | (grc) Διογένης ὁ Λαέρτιος ![]() |
---|---|
Biografía | |
Nacemento | 180 (Gregoriano) ![]() |
Morte | 240 (Gregoriano) ![]() |
Datos persoais | |
País de nacionalidade | Roma Antiga ![]() |
Actividade | |
Campo de traballo | Filosofía ![]() |
Ocupación | historiador , filósofo , biógrafo , historiador da filosofía ![]() |
Período de tempo | Imperio Romano ![]() |
Período de actividade | século II ![]() ![]() |
Interesado en | Filosofía grega ![]() |
Lingua | Grego antigo ![]() |
Obra | |
Obras destacables
| |
![]() |
Traxectoria
A súa maior obra é Vidas e doutrinas dos filósofos ilustres composta por dez libros que contén relevantes fontes de informacións sobre o desenvolvemento da filosofía grega. O exacto período en que Dióxenes Laercio viviu é descoñecido, mais supostamente foi durante o reino de Septimio Severo e Caracalla.
Non tivo pensamento filosófico propio. O seu obxectivo foi realizar un traballo de fácil comprensión e de divulgación para levar ao coñecemento do grande público as diversas escolas filosóficas gregas.
A parte máis importante da súa obra é o libro X, que está dedicado a Epicuro. Alén da exposición da súa filosofía, o libro aínda presenta tres cartas deste filósofo. Debido ao grao de detalle con que Dióxenes expón a filosofía de Epicuro, moitos cren que el era adepto das doutrinas epicúreas. Tal feito, con todo, non é recoñecido oficialmente no mundo académico, unha vez que el expresa admiración por moitos filósofos e non menciona as súas preferencias persoais de maneira explícita.
Dióxenes divide os filósofos gregos en dúas escolas, a escola xónica e escola italiana. El considera que a escola xónica provén de Anaximandro de Mileto, e a escola italiana de Pitágoras.
Despois de Sócrates, divide os filósofos xónicos en tres ramos:
- Platón e os Académicos, finalizando en Clitomaco.
- Os cínicos, finalizando en Crisipo.
- Aristóteles e Teofrasto.
A serie de filósofos italianos despois de Pitágoras consiste nos seguintes filósofos:
Telanxes, Xenofonte, Parménides de Elea, Zenón de Elea, Leucipo de Mileto, Demócrito de Abdera, e outros até Epicuro de Samos.
Os seus primeiros sete libros son dedicados aos filósofos da escola xónica; os últimos tres libros aos filósofos da escola italiana.
A obra de Dióxenes é unha gran contribución á historia da filosofía, contendo unha breve introdución sobre a vida e doutrinas da maioría dos filósofos gregos.
Véxase tamén
![]() |
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Dióxenes Laercio ![]() |
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.