From Wikipedia, the free encyclopedia
A análise de tóxicos no pelo é unha práctica iniciada a mediados do século XIX. En 1858 o químico alemán Casper efectuou a análise de arsénico en individuos expostos. En 1934, o toxicólogo francés Kohn-Abrest publicou a determinación de arsénico en pelo de individuos non expostos, aínda que precisou para iso 100 gramos de cabelo.[1]
O pelo é unha parte moi complexa da anatomía humana. Os pelos son formacións epidérmicas cornificadas e elásticas que teñen a súa orixe en invaxinacións situadas na profundidade da derme e no tecido subcutáneo, chamados folículos pilosos. A parte do pelo contida no folículo chámase raíz ou bulbo. Grazas a este ten lugar o crecemento do pelo. O restante constitúe o talo que termina no extremo periférico.[2]
O bulbo ou raíz ten forma de ensanchamento ovoide no seu extremo profundo. No pelo adulto presenta forma cónica na súa parte inferior, que recorda ó fondo dunha botella e na que se insinúa a papila, excrecencia conxuntivovascular da túnica fibrosa do folículo. A raíz do pelo está implantada nunha especie de bolsa formada polos mesmos compoñentes da pel (epiderme e derme) chamada folículo piloso.[2] Este está fortemente implantado e nalgunhas partes é difícil de arrincar. O pelo cae de xeito espontáneo por formación doutro novo que o empuxa; queratinízase e cae. O bulbo ten interese médico-legal para diferenciar pelos caídos espontaneamente, que son os que teñen o bulbo completo, e pelos arrincados que non teñen bulbo.[3]
O talo consta de tres partes, que dende fóra cara a dentro, nun corte transversal, son cutícula, codia e medula.[3]
A análise do cabelo con fins toxicolóxicos acadou un grande alcance nos últimos anos. A principal aplicación ten como obxectivo o diagnóstico do consumo de drogas de abuso.[1]
O cabelo é a terceira mostra biolóxica máis importante, despois do sangue e ouriños, cando se quere documentar un consumo de drogas de abuso. A análise desta mostra, a diferenza das outras dúas, permite establecer o perfil cronolóxico de dito consumo.[4]
Na actualidade o número de drogas que se poden detectar en cabelo vaise incrementando constantemente.[5]
O cabelo medra aproximadamente entre 0,7 e 1,5 cm ó mes, malia que existen importantes diferenzas entre sexos, idades e as distintas etnias.[6] Dado que existe unha grande variacion interindividual na velocidade de crecemento, a recomendación da Society of Hair Testing (SoHT) é aceptar un crecemento de 1 cm o mes, para casos forenses.[7]
Non obstante, o crecemento é asíncrono, alternándose períodos de crecemento activo con outros de repouso. O ciclo na especie humana empeza pola fase anáxena, de crecemento, que dura entre 7 e 94 semanas. Despois o folículo entra nunha fase relativamente curta de transición, chamada fase catáxena, que dura unhas dúas semanas, durante as cales cesa a actividade folicular, e empeza a dexenerarse. Entra así na última fase, de repouso, chamada telóxena, que dura unhas 10 semanas, na que cesa completamente o crecemento e cae o pelo, empezando un novo ciclo.[4]
No coiro cabeludo dun adulto aproximadamente o 85% dos cabelos están na fase de crecemento e o 15% na de repouso, sendo a zona occipital a que presenta menos variabilidade tanto na velocidade de crecemento como no número de folículos que están na fase anáxena. Por iso recoméndase tomar a mostra de cabelo desta esta zona da cabeza.[7]
O peso da mostra de cabelo necesario para facer unha análise de drogas oscila entre os 20 e os 100 mg [8]. Como referencia práctica, para os encargados de recoller a a mostra dise que o mechón debe ter a grosor dun lapis.[6]
Recoméndase que a mostra se obteña da zona occipital (pola menor variabilidade xa mencionada), cortando o cabelo con tesoiras moi cerca da pel, e fíxanse sobre un papel (mellor se é de aluminio)[6] cruzándoa cunha tira de papel adhesivo, para sinalar sobre o papel cal é a zona que está máis próxima á raíz (a de máis recente crecemento) e cal é máis afastado ou distal.[1] Para o seu almacenamento recoméndase facelo nunha bolsa de papel convenientemente rotulada. Estas mostras deben ser conservadas a temperatura ambiente. Por último, débese ter en conta que se a mostra se atopa mollada o recomendable é secala.[6]
Procedemento de análise:
radioinmunoensaio (RIA), inmunoensaio de polarización fluorescente (FPIA), cromatografía de gases con detector de masas etc. [1]
Mecanismo de incorporación das drogas:
Estes mecanismos non están moi ben definidos pero propóñense distintas posibilidades:
Unha vez que as drogas se incorporaron o pelo unense os distintos compoñentes pediculares formando complexos estables e permanecen inalteradas durante períodos de tempo indefinidos. De feito, as drogas permanecen no pelo durante centos de anos, se as condicións ambientaies, de temperatura e humidade son favorables. Así, por exemplo, en momias de Chile e Perú, que databan do ano 2000 a. C., detectóouse benzoilecgonina, poñendo de manifesto que tiñan consumido cocaína.[4]
En xeral, as drogas pódense introducir no cabelo en distintos lugares, a través de múltiples mecanismos e en distintos momentos da fase de crecemento.[5]
O cabelo é a mostra biolóxica de elección cando se quere diagnosticar unha drogadicción crónica ou un perfil cronolóxico do consumo. Este procedemento non permite, non obstante, determinar data exacta deste consumo.[4] Este tipo de mostra é moitas veces requirida para distintos procesos xudiciais tales como demanda para determinar a custodia dos fillos nun proceso de divorcio, entre outros moitos.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.