signo
De Wiktionnaire, le dictionnaire libre
signo \Prononciation ?\ masculin
Cas | Singulier | Pluriel |
---|---|---|
Nominatif | signo \ˈsiɡ.no\ |
signoj \ˈsiɡ.noj\ |
Accusatif | signon \ˈsiɡ.non\ |
signojn \ˈsiɡ.nojn\ |
signo \ˈsiɡ.no\
Kiam pasis la unua rigidiĝo, ĉe kies sola rememoro ankoraŭ nun atakas min frosto, mia unua penso estis, ke mi eble ne estas ankoraŭ enfosita, ke, se mi donos signon de vivo, oni eble aŭdos min, oni eble helpos al mi.— (Nikolaï Afrikanovitch Borovko, El la tombo, dans La Esperantisto, 1892, pp.103-108 → lire en ligne)
→ voir la catégorie Mots en espéranto comportant la racine sign .
Racine:espéranto/sign/dérivés
Singulier | Pluriel |
---|---|
signo \Prononciation ?\ |
signi \Prononciation ?\ |
signo, infinitif : signāre, parfait : signāvi, supin : signātum \Prononciation ?\ transitif (voir la conjugaison)
signant carmine saxum : hic situs est Phaeton— (Ovide)
argentum signare
signare appellatione
falsae litterae, signo adulterino T. Quinctii signatae— (Live)
ora sono discordia signant— (Virgile)
caelum coronā signare
Note : Par convention, les verbes latins sont désignés par la 1re personne du singulier du présent de l’indicatif.
signo \Prononciation ?\
signo \sˈig.nu\ (Lisbonne) \sˈi.gə.nʊ\ (São Paulo) masculin