From Wikipedia, the free encyclopedia
فلیسطیها (به عبری: פלשתים، تلفظ: پلیشتیم؛ به مصری: 𓊪𓏲𓂋𓏤𓏤𓐠𓍘𓇋𓍑، تلفظ: پلشتو؛ به یونانی کوینه: Φυλιστιείμ، تلفظ: پالاییستیم) قومی باستانی بودند که در سواحل جنوبی کنعان در طول دوره عصر آهن زندگی میکردند. فلیسطیها به عنوان یک گروه مهاجر از تمدن اژه سرچشمه گرفتند که در حدود ۱۱۷۵ قبل از میلاد در کنعان در طی فروپاشی اواخر عصر برنز ساکن شدند. به زیستگاه این قوم فلیسطیه گفته میشد. با گذشت زمان، آنها به تدریج عناصر جوامع بومی سامی شام را با حفظ فرهنگ منحصر به فرد خود جذب کردند.[1] در سال ۶۰۴ قبل از میلاد، حکومت فلیسطیها پس از اینکه قرنها تحت انقیاد امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۵ قبل از میلاد) بود، سرانجام توسط نبوکدنصر دوم، پادشاه امپراتوری بابل نو نابود شد.[2] فلیسطیها پس از تبدیل شدن به بخشی از امپراتوری بابل نو و پس از آن امپراتوری ایران، هویت قومی متمایز خود را از دست دادند و تا اواخر قرن پنجم قبل از میلاد به عنوان یک قوم از اسناد تاریخی و باستانشناسی ناپدید شدند.[3]
فلیسطیها در تَنَخ، مجموعهٔ متون مقدس یهودیان، به دلیل درگیری با مردم کنعانی منطقه، به ویژه اسرائیلیان، شناخته شدهاند. اگرچه تنخ منبع اصلی اطلاعات در مورد فلیسطیها است، اما برای اولین بار آنها در نقش برجسته ای در معبد رامسس سوم در هابو که در آن پلشتو (به مصری: 𓊪𓏲𓂋𓏤𓏤𓐠𓍘𓇋𓍑) نامیده شدهاند، در اسناد تاریخی ظاهر شدهاند.[4][5] آنها همچنین فرهنگ مادی متمایزی را به یادگار گذاشتند.[1]