درود یک واژه پارسی است که در فرهنگ معین به معنای دعا و ستایش و سلام و رحمت آمدهاست.[1]
| برای تأییدپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است. |
برخلاف ادعاهایی که از طرف برخی صورت گرفتهاست واژه درود که مردمان ایران باستان هنگام رسیدن به هم میگفتند معنی «چوب» نمیدهد.[2] اگر چه برای واژه درود دو معنی وجود دارد اما درودی که مردم به هم میگفتند هیچ ارتباطی با معنای «چوب» و «نجاری» و … نداشتهاست، بلکه از واژه (دْرُوَت) در زبان اوستایی گرفته شدهاست که به معنای تندرستی و سلامتی است که امروزه به صورت (درستی) درآمده است.
یکی دست بر آهن و یکی هم درود | | بجان هم افتاده چون قوم سود |
— اسدی توسی |
از خاک و درود و آهن و میخ | | میساخت هزار برج و بارو |
— فرخی سیستانی |
این واژه در زبان روسی به "از درستی تو؟" (здравствуйте) تبدیل شدهاست که برای سلام و احوالپرسی و سلامت جویی بهکار میرود. در فارسی میانه دروته به دروست و به درود تبدیل شدهاست. درود برای احوالپرسی و خوشآمدگویی و آرزوی سلامتی بهکار میرود. اگرچه ریشهٔ درود از دروته و دروست گرفته شده اما کاربرد و وسعت معنی و مفهوم آن در طول زمان بسیار گسترده شده و در متون ادبیات پارسی و از جمله در آثار فردوسی، نظامی گنجوی، ناصرخسرو، اسدی توسی، خاقانی، سعدی، دقیقی و کسایی مروزی، مفهوم واژهٔ درود همتراز با «آفرین»، «تهنیت»، «تحیت»، "شادباش"، "وه وه"، "به به"، "بهجه" و همچنین معادل «اهلا و سهلا» در عربی است. اگرچه سلام تقریباً هممعنی است اما مفاهیم آن و کاربرد آن تغییر یافتهاست چنانکه اهلا و سهلا را نمیتوان در جای سلام و خطاب به هر کس بهکار برد. (تحیه. سلام. تسلیم. تهنیت
همی خورد هرکس به آوای رود | | همی گفت هرکس به شادی درود |
— فردوسی |
- درود با لفظ گفتن و فرستادن و رسیدن و رساندن و دادن مستعمل است.
- فردوسی در ۲۵ بیت واژهٔ درود را بهکار بردهاست.
ز یزدان و از ما بر آن کس درود | | که تارش خرد باشد و داد پود |
— فردوسی |
کنون از خداوند خورشید و ماه | | درودی به جان منوچهر شاه |
— فردوسی |
درود جهان آفرین بر تو باد | | بر آن کس که او چون تو فرزند زاد |
— فردوسی |
- عهدی است که بر پیغمبران و فرستادههای او که بر ایشان باد درود گرفته شده (تاریخ بیهقی ص ۳۱۷).
- آفرین:
اگر آزر چو تو دانست کردن | | درود از جان من بر جان آزر |
— دقیقی |
اگر آزر چو تو دانست کردن |
|
درود از جان من بر جان آزر |
|
|
|
تو باشی در میان ما در کناره | | نباشد جز درودی بر نظاره |
— ویس و رامین |
- درود رسیدن؛ دعا و آفرین رسیدن:
سرکش بربست رود، باربدی زد سرود | | وز می سوری درود، سوی بنفشه رسید |
— کسایی مروزی |