شکل زمینی که بالاتر از زمینهای اطراف است From Wikipedia, the free encyclopedia
تپه یا تُنب یا پشته واژهای فارسی به معنی ارتفاعی نه بس بلند از زمین، تل، پشته، برآمدگی، توده، نجد، ربوه، گر و ماهور است.[1][2] در پارسی دری و در برخی گویشهای محلی به کار رفتهاست. از جمله گویش تنگستانی و لارستانی به ویژه در گویش کوخِردی و شهرستان بستک هرمزگان به کار میرود. واژهٔ فارسیِ تپه شکلی دیگر از واژههای قدیمی تر پارسیِ تبره و تبرک در معنی هر جای از زمین که برآمده و گرد باشد، است.[3] زبانهای ترک تبار نیز این واژه را از فارسی وام گرفتهاند. به کوه پست و پشته بلند از خاک یا شن در فارسی «تپه» گویند. در زبان دری «تبره»، «تبرک» و «گر» نیز گزارش شدهاست. برابر برخی تعریفها، گردی و برآمدگی از زمین، دو شاخصه آن، بهشمار میآیند. معادل این واژه در عربی، کلمه «تَلّ»، مفردِ «تِلال» به معنای تودهای از شن یا قطعهای از زمین است که بر اطرافش مُشرِف باشد.
واژه تپهسار (به انگلیسی: Upland) بیشتر برای اشاره به رشته تپههایی با بلندای ۳۰۰ متر تا ۵۰۰–۶۰۰ متر،[4] به کار میرود.
همچنین برای واژهٔ Hillside، عنوانهایی مانند تپهکنار، کنار تپه، شیب تپه، دامنه تپه، سرازیری تپه، سینه کش یا دامنه به کار میرود.