![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Marlon_Brando_in_%2527Streetcar_named_Desire%2527_trailer.jpg/640px-Marlon_Brando_in_%2527Streetcar_named_Desire%2527_trailer.jpg&w=640&q=50)
بازیگری متد
From Wikipedia, the free encyclopedia
بازیگری همذاتپنداری یا مِتُد (انگلیسی: Method acting) طیفی از تکنیکهای آموزشی و تمرینی است که توسط شماری از متخصصان مختلف تئاتر فرموله شدهاست. این طیف از طریق همذاتپنداری همراه با فهمیدن و تجربهکردن انگیزه و احساسات درونی یک شخصیت، به دنبال پروراندن نقشآفرینی صمیمانه و رسا است.[2] این تکنیکها بر اساس سیستم استانیسلاوسکی ساخته شدهاند و توسط بازیگر و کارگردان روسی کنستانتین استانیسلاوسکی توسعه یافتهاند. در کتابهای استانیسلاوسکی: یک بازیگر آماده میشود، ساختن یک کاراکتر و ایجاد یک نقش این تکنیک توضیح داده شدهاست.[3]
![]() | این مقاله میتواند با ترجمهٔ متن از مقالهٔ متناظر در انگلیسی گسترش یابد. (مه ۲۰۲۳) برای مشاهدهٔ دستورالعملهای مهم ترجمه روی [گسترش] کلیک کنید.
|
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/95/Marlon_Brando_in_%27Streetcar_named_Desire%27_trailer.jpg/640px-Marlon_Brando_in_%27Streetcar_named_Desire%27_trailer.jpg)
در میان کسانی که در توسعهٔ این روش مشارکت داشتهاند سه معلم با «تعیین معیار موفقیت آن» مرتبط هستند که هر کدام بر جنبههای مختلف این رویکرد تأکید دارند؛ لی استراسبرگ (جنبههای روانشناختی)، استلا ادلر (جنبههای جامعهشناختی) و سنفورد مایزنر (جنبههای رفتاری).[4] این رویکردها اولین بار زمانی که آنها در گروه تئاتر نیویورک و بعداً در اکتورز استودیو با هم کار میکردند، توسعه یافتند.[3]