بازی همدستی
From Wikipedia, the free encyclopedia
نظریه بازیها به دو شاخه تقسیم میشود: بازیهای همدستی (با همکاری، تعاونی) و بازیهای بدون همکاری. تفاوت این دو شاخه در وابستگی متقابل بازیکنان است. بازیهای بدون همکاری مدلی با جزئیات بسیار است که حرکات مجاز برای بازیکنان، استراتژی و سود و هزینه آنها را تحلیل میکند. در این نوع بازی، بازیکنان امکان اتحاد و رفتار مشترک ندارند یا این امکان را دارند اما به شرطی که این رفتار مشترک و معاهده منعقد شده بین آنها اثر خارجی بر بازیگران ثالث نداشته باشد.[1] در حالی که در بازیهای همدستی این سطح از جزئیات وجود ندارد و بازیهایی هستند میان گروهی از بازیکنان که در آن به اثرات خارجی رفتار مشترکی که آنها در نظر دارند و رویدادی که منجر به این رفتار مشترک شده توجه میشود.
در نظریه بازیهای همدستی، به کلیت استراتژیهای انتخاب هر بازیکن دقت میشود و بیشتر تمرکز معطوف به تحلیل ائتلافهایی که بازیکنان باهم به وجود میآورند استراتژیهای آنان در این ائتلاف است. به این صورت که سود بهدست آمده پس از ایجاد هر ائتلاف و تأثیر آن بررسی میشود و با توجه به نتایج بهدست آمده در مورد امکان ایجاد یا عدم ایجاد این ائتلافها تصمیم گرفته میشود. در این بازیها آنچه بهصورت دقیق مشخص نمیشود این موضوع است که در فرایند تشکیل این ائتلافها چه کنشهایی میان بازیکنان مختلف رخ میدهد.[2][3] برای مثال، فرض کنید که بازیکنان ما احزاب مختلف راهیافته به مجلس نمایندگان هستند و هر یک از این احزاب قدرت مشخصی دارد. این قدرت با توجه به تعداد صندلی اشغال شده توسط آنها در مجلس نمایندگان بررسی میشود. در نظریه بازیهای همدستی ائتلافهای مختلف و چگونگی در اختیار گرفتن اکثریت توسط آنها مشخص میشود، اما به فرایند تشکیل این ائتلافها و بحثها و مذاکرات لازم توجه نمیشود و در اندازهگیریهای ما این مقادیر دخیل نیستند.[4]