From Wikipedia, the free encyclopedia
Faradayren kaiola izenarekin ezagutzen duguna jatorri elektromagnetikoko efektu bat da, zeinetan oreka elektroestatikoan dagoen eroale baten barnean eremu elektrikoa nulua den. Laburbilduz, kaiola hori eremu elektromagnetikoak blokeatzeko gai den kutxa metaliko bat da. Bere izena Michael Faraday fisikari britainiarrari dagokio, berak asmatu baitzuen.
Michael Faraday (Surrey, Ingalaterra, 1791ko irailaren 22a - Hampton Court, Ingalaterra, 1867ko abuztuaren 25a) britainiar zientzialaria eta XIX. mendeko fisikari nabarmen bat izan zen. Familia xume baten barnean jaioa, familiaren egoera ekonomiko txarragatik, txikitatik lan egiten hasi zuen. Lehenengo egunkari banatzaile lanetan eta geroago, hamalau urte zituela, liburutegi batean laguntzen.[1] Garai honetan artikulu zientifikoak irakurtzen hasi zen, eta honek bultzatu zuen bere lehenengo esperimentuak egitera.
Sir Humphry Davyk kimikariak emandako konferentzia batzuetara entzule moduan joan ondoren, Davyri bere laborategi laguntzailetzat har zezala eskatu zion. Honela, Davyren laguntzaileetako batek bere lanpostua utzi zuenean Faraday gazteari eskaini zion bere ordez lan egiten hastea. Laster kimikaren munduan nabarmentzen hasi zen, eta honela, bentzeno konposatu kimikoa aurkitu zuen, besteak beste.
Urte batzuk geroago, Hans Christiran Oersted zientifiko daniarrak korronte elektrikoek eragindako eremu magnetikoak aurkitu zituen. Aurkikuntza hauetan oinarrituta, 1831. urtean indukzio elektromagnetikoaren aurkikuntzara bideratu zuten hainbat esperimentu hasi zituen Faradayk. Ondoren, bere hurrengo ikerlanak elektrizitate estatikoari buruz izan ziren. Bide honen bidez frogatu ahal izan zuen karga elektrikoa eroaleen kanpoko azaleretan biltzen dela, eroalearen barnean dagoen karga elektrikoaren menpe egon gabe. Aurreko baieztapen hau, 1836-an Faradayren kaiola aurkitzeko lehenengo pausua izan zen.
Faradayk elektromagnetismoaren alorrean egin zituen aurkikuntzak eta aurrerapenak oso garrantzitsuak izan ziren. Hauen ondorioz, karga elektrikoa neurtzen duen unitateari Faraday (F) izena jarri zioten.
Faradayren kaiola oreka elektrostatikoan dagoen eroale baten ezaugarrietan oinarritzen da.[2] Kutxa metalikoa kanpoko eremu elektriko baten menpe jartzean, karga positiboak bere hasierako posizioan geratuko dira. Aitzitik, elektroiak askeak direnez eremu elektrikoaren kontrako norantzan mugitzen hasiko dira. Elektroien mugimendu hau honako indar honengatik gertatzen da:
Non, e elektroiaren karga eta kutxari aplikatutako eremu elektrikoa diren. Egoera honetan, kutxaren alde batean gehiegizko karga negatiboa metatzen den bitartean, beste aldea postiboki kargatuta geratuko da, blokeo egoera bat gertatuz. Egitura-eroalearen polarizazio honek, jatorrizko eremu elektrikoaren kontrako norabidea duen beste eremu berri bat sortaraziko du. Matematikoki eremuen batura eginez, kutxaren barrualdean eremu biak elkar deuseztatuko dute. Hona hemen printzipio hau ulertzen lagunduko duen irudi eskematiko bat:
Kutxaren barrualdean inolako eremu elektrikorik ez dagoenez, kargek ezin dute kutxaren hormak zeharkatu. Fenomeno honi apantailamendu elektrikoa deritzo. Gaur egun, babes metodo hau oso erabilia da gailu elektronikoak kanpoko interferentzia elektromagnetikoetatik babesteko. Hala ere, eguneroko bizitzan erabiltzen diren hainbat gailu eta tresnek Faradayren kaiolaren printzipio bera daukate. Hona hemen adibide hauetako batzuk.
Hauetatik aparte, beste hainbat egoeratan aurkitu ditzakegu Faraday kaiolaren aplikazioak, hala nola Biomedikuntzako laborategietan, telekomunikazioko instalazioetan, igogailuetan eta audioko gailuetan.
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.