Pleosporales estas la plej granda ordo en la funga klaso Dothideomycetes. Laŭ takso en 2008, ĝi havas 23 familiojn, 332 genrojn, kaj pli ol 4700 speciojn.[1] La plejparto de la specioj estas sapruloj sur putra planta materialo en sensalakvaj,[2] maraj,[3] aŭ teraj medioj, dum pluraj specioj asociiĝas kun vivantaj plantoj kiel parazitoj, epifitoj aŭ endofitoj.[4] La plej bone studitaj specioj kaŭzas malsanojn de gravaj kultivoplantoj, ekz. Cochliobolus heterostrophus, kiu kaŭzas sudan maizfolian ŝimon, Phaeosphaeria nodorum, kiu kaŭzas gluman makulon ĉe tritiko, kaj Leptosphaeria maculans, kiu kaŭzas tigan ŝankron ĉe brasikoj). Iuj specioj de Pleosporales vivas sur sterko,[5] kaj mulmultaj kiel likenoj[6] aŭ rokaj fungoj.[7]
Pliaj informoj Kiel legi la taksonomion, Biologia klasado ...
La ordo estis proponita en 1955 por inkludi Dothideomycetes kun periteciajaskujoj kaj ŝajnparafizoj inter la askoj. Ĝi estis formale priskribita nur en 1987.
Evoluo
La plej malnovaj Pleosporales estas la fosiliaj genroj Margaretbarromyces, priskribita el eocenaj rokoj de Vankuvera Insulo, Brita Kolumbio,[8] kaj Cryptodidymosphaerites, priskribita el la ipreziaSiliko Princeton en la interno de Brita Kolumbio.[9]
Shearer C.A., Raja H.A., Miller A.N., Nelson P, Tanaka K, Hirayama K, Marvanová L, Hyde K.D., Zhang Z. 2009. The molecular phylogeny of freshwater Dothideomycetes. Studies in Mycology 64: 145–153.Arkivigite je 2011-07-28 per la retarkivo Wayback Machine
Kruys Å, Eriksson OE, Wedin M. 2006. Phylogenetic relationships of coprophilous Pleosporales (Dothideomycetes, Ascomycota), and the classification of some bitunicate taxa of unknown position. Mycological Research 110:527–536
Nelsen MP, Lücking R, Grube M, Mbatchou JS, Muggia L, Rivas Plata E, Lumbsch HT. 2009. Unravelling the phylogenetic relationships of lichenised fungi in Dothideomyceta. Studies in Mycology 64: 135–144.Arkivigite je 2011-07-28 per la retarkivo Wayback Machine
(2007)“Margaretbarromyces dictyosporus gen. sp. nov.: a permineralized corticolous ascomycete from the Eocene of Vancouver Island, British Columbia”, Mycological Research111(6), p. 680–684. doi:10.1016/j.mycres.2007.03.010.
Neergard, Paul. 1982. "Lernprocezo kaj instruefiko en la kazo de la ekkono de malsanoj ĉe plantsemoj." En Frank, Helmar G., k. al. (red.), Lingvokibernetiko. Tübingen: Gunter Narr Verlag. 166-167.