Tristan-akordo
akordo konsistanta el bazo, ampleksigita kvarto, ampleksigita sesto, kaj ampleksigita naŭto, kiel la akordo FBD♯G♯ en la opero Tristano kaj Izoldo far Rikardo Vagnero / From Wikipedia, the free encyclopedia
La Tristan-akordo estas akordo, kiun Richard Wagner uzis „gvidmotive“ en sia muzikdramo „Tristan und Isolde“, unuafoje prezentata en 1865. Ĝi aperas je la komenco de la verko en la dua takto de la antaŭludo (kiun Wagner nomis „enkonduko“) en la violonĉeloj kaj lignobloviloj; la ludinstrukcio tekstas: „langsam und schmachtend“ [malrapide kaj sopirege].
![Thumb image](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Tristanakkord_2.jpg/320px-Tristanakkord_2.jpg)
La akordo sin evitas pro sia harmonia malklareco ĝis nun al simpla resp. ĝenerale akceptita interpretado. Ĉiam denove okazis tre malsamaj provoj, interpreti ĝin funkciharmonie. Ĝia plursignifo krome estas tipa por la eksterordinare kromata kaj tonale malkonstanta harmoniaro de la tonmetaĵo en Tristan kaj Isolde, en kiu la svisa muziksciencisto Ernst Kurth ekkonis "krizon" de la romantisma harmoniaro.[1]