δήμος της Ιταλίας From Wikipedia, the free encyclopedia
Tο Αλγκέρο (καταλ. L'Alguer, σαρδ. S'Alighèra, σασαρ. La Liéra) είναι μια πόλη περίπου 44.000 κατοίκων στο βορειοδυτικό τμήμα του νησιού της Σαρδηνίας της Ιταλίας στη Μεσόγειο.
Αλγκέρο Comune | |
---|---|
![]() | |
Διοικητικές πληροφορίες | |
Χώρα | ![]() |
Περιφέρεια | Σαρδηνία |
Επαρχία | Σάσσαρi |
Άλλες πληροφορίες | |
Ταχυδρομικός κώδικας | 07041 |
Ζώνη ώρας | UTC+1 |
Τοποθεσία | |
![]() | |
Επίσημος ιστότοπος |
Η περιοχή της σημερινής πόλης κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους, ενώ περίπου κατά το 1500 π.Χ. άνθισε ο Πολιτισμός Νουράγκι, ενώ ερείπια φοινικικών κτισμάτων έχουν βρεθεί σε μικρή απόσταση από την πόλη.
Λόγω της στρατηγικής θέσης του στη Μεσόγειο Θάλασσα, το Αλγκέρο χτίστηκε με πυρήνα οχυρωμένο λιμάνι. Ιδρύθηκε περίπου το 1100 από την παλαιά και πλούσια γενοβέζικη οικογένεια των Ντόρια.
Το 1353, καταλήφθηκε από το Στέμμα της Αραγωνίας υπό τον Μπερνάρντο ντε Καμπρέρα. Το 1372, έπειτα από αρκετές εξεγέρσεις ο ιθαγενής πληθυσμός εκδιώχθηκε[1] και η πόλη άρχισε να αναπτύσσεται αργότερα μετά την άφιξη Καταλανών αποίκων. Στις αρχές του 16ου αιώνα, έγινε Βασιλική Πόλη (ciutat de l'Alguer) και αναπτύχθηκε οικονομικά.
Τους Καταλανούς και Αραγωνέζους ακολούθησαν οι Ισπανοί Αψβούργοι μέχρι το 1702. Το 1720, ολόκληρη η Σαρδηνία παραχωρήθηκε στον Οίκο της Σαβοΐας, με βάση το Πεδεμόντιο. Το 1821, ο λιμός οδήγησε σε εξέγερση του πληθυσμού, η οποία κατεστάλη αιματηρά.
Στο τέλος του 19ου αιώνα, η πόλη αποστρατικοποιήθηκε και κατά τη φασιστική περίοδο επανακτήθηκαν οι πέριξ βαλτώδεις περιοχές και ιδρύθηκαν τα προάστια Φερτίλια και Σάντα Μαρία Λα Πάλμα. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη βομβαρδίστηκε το 1943 και το ιστορικό της κέντρο επλήγη σημαντικά. Κατά τη δεκαετία του '50 αντιμετωπίστηκε και η έξαρση ελονοσίας στα περίχωρα.
Τις τελευταίες δεκαετίες, το Αλγκέρο έχει αναδειχθεί σε δημοφιλή τουριστική περιοχή.
Επίσημη γλώσσα είναι τα ιταλικά. Ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού μιλούν μια διάλεκτο της καταλανικής γλώσσας, η οποία εξαπλώθηκε όταν οι Καταλανοί εισβολείς πήραν την πόλη από τους Γενουάτες το 1353[2]. Το 17ο αιώνα, τα καταλανικά αντικαταστάθηκαν από τα ισπανικά ως επίσημη γλώσσα κι έπειτα από τα ιταλικά.
Έπειτα από την μετακίνηση πληθυσμού των γειτονικών χωριών προς την πόλη, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού μιλά επίσης τη σαρδηνιακή γλώσσα, εκτός των ιταλικών και καταλανικών.
Στα περίχωρα της πόλης εντοπίζονται περίπου 100 Νουράγκε, καθώς και μια φοινικική νεκρόπολη και ρωμαϊκά ερείπια.