From Wikipedia, the free encyclopedia
Οι Πολωνικές Λεγεώνες (πολωνικά: Legiony Polskie we Włoszech), γνωστές και ως Λεγεώνες του Ντομπρόφσκι,[1] στη ναπολεόντεια περίοδο, ήταν αρκετές πολωνικές στρατιωτικές μονάδες που υπηρέτησαν με τον Γαλλικό Στρατό, κυρίως από το 1797 έως το 1803, αν και ορισμένες μονάδες συνέχισαν να υπηρετούν μέχρι το 1815.
Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1795, πολλοί Πολωνοί πίστευαν ότι η Επαναστατική Γαλλία και οι σύμμαχοί της θα έρχονταν σε βοήθεια της Πολωνίας. Οι εχθροί της Γαλλίας περιελάμβαναν τους διαμελιστές της Πολωνίας, την Πρωσία, την Αυστρία και την Ρωσική Αυτοκρατορία. Πολλοί Πολωνοί στρατιώτες, αξιωματικοί και εθελοντές λοιπόν μετανάστευσαν, ειδικά στα μέρη της υπό γαλλική κυριαρχία Ιταλίας ή υπηρετώντας ως εξαρτημένα κράτη ή αδελφές δημοκρατίες στη Γαλλία (που οδηγεί στην έκφραση «Πολωνικές Λεγεώνες στην Ιταλία») και στην ίδια τη Γαλλία, όπου ένωσαν τις δυνάμεις τους με τον τοπικό στρατό. Ο αριθμός των Πολωνών νεοσύλλεκτων έφτασε σύντομα πολλές χιλιάδες. Με την υποστήριξη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, δημιουργήθηκαν πολωνικές στρατιωτικές μονάδες, που έφεραν πολωνικούς στρατιωτικούς βαθμούς και διοικούνταν από Πολωνούς αξιωματικούς. Έγιναν γνωστοί ως «Πολωνικές Λεγεώνες», ένας εξόριστος πολωνικός στρατός, υπό γαλλική διοίκηση. Οι πιο γνωστοί Πολωνοί διοικητές των Λεγεώνων περιλάμβαναν τους Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, Κάρολ Κνιαζιέβιτς και Γιούζεφ Βιμπίτσκι.
Οι Πολωνικές Λεγεώνες που υπηρέτησαν στο πλευρό του Γαλλικού Στρατού κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων γνώρισαν μάχες στις περισσότερες εκστρατείες του Ναπολέοντα, από τις Δυτικές Ινδίες, μέσω της Ιταλίας και της Αιγύπτου. Όταν δημιουργήθηκε το Δουκάτο της Βαρσοβίας το 1807, πολλοί από τους βετεράνους των Λεγεώνων σχημάτισαν έναν πυρήνα γύρω από τον οποίο αναπτύχθηκε ο στρατός του Δουκάτου υπό τον Γιούζεφ Πονιατόφσκι. Αυτή η δύναμη πολέμησε έναν νικηφόρο πόλεμο εναντίον της Αυστρίας το 1809 και θα συνέχιζε να πολεμά δίπλα στο Γαλλικό Στρατό σε πολλές εκστρατείες, με αποκορύφωμα την καταστροφική εισβολή στη Ρωσία το 1812, η οποία σηματοδότησε το τέλος της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των Λεγεώνων και των συμμαχικών κρατών, όπως το Δουκάτο της Βαρσοβίας.
Μεταξύ των ιστορικών υπάρχει ένας βαθμός αβεβαιότητας σχετικά με την περίοδο κατά την οποία υπήρχαν οι Λεγεώνες. Ο Μαγκόστσι σημειώνει ότι «η ακμή της δραστηριότητάς τους» πέφτει στα έτη 1797–1801,[2] ενώ ο Λέρσκι ορίζει τις Λεγεώνες ως μονάδες που λειτούργησαν μεταξύ 1797 και 1803.[1] Ομοίως, ο Ντέιβις ορίζει τον χρόνο ύπαρξής τους από πέντε έως έξι χρόνια.[3] Η πολωνική Εγκυκλοπαίδεια PWN τις ορίζει ως μονάδες που λειτουργούσαν την περίοδο 1797–1801 (το 1801 οι Λεγεώνες αναδιοργανώθηκαν σε ημι-ταξιαρχίες).[4] Η πολωνική Εγκυκλοπαίδεια WIEM σημειώνει ότι οι Λεγεώνες καταργήθηκαν με το θάνατο του μεγαλύτερου μέρους του προσωπικού τους στην εκστρατεία της Αϊτής, η οποία ολοκληρώθηκε το 1803.[5] Κατά την αφήγηση της ιστορίας των Πολωνικών Λεγεώνων, ορισμένα έργα περιγράφουν επίσης τις επιχειρήσεις των πολωνικών μονάδων υπό τους Γάλλους την περίοδο μετά το 1803. Αρκετοί μικρότεροι σχηματισμοί υπήρχαν εκείνη την εποχή, ο πιο αξιοσημείωτος από τους οποίους ήταν η Λεγεώνα του Βιστούλα, που υπήρχε μεταξύ 1808 και 1813.[6]
Οι εκτιμήσεις για τη δύναμη των Πολωνικών Λεγεώνων ποικίλλουν επίσης και πιστεύεται ότι μεταξύ 20.000 και 30.000 ανδρών υπηρέτησαν στις τάξεις των Λεγεώνων ανά πάσα στιγμή κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους. Η εκτίμηση της Εγκυκλοπαίδειας WIEM είναι 21.000 για την περίοδο έως το 1803. Ο Ντέιβις προτείνει 25.000 για την περίοδο μέχρι το 1802-1803, όπως και οι Μαγκόστσι.[2][3] Οι Μπιντελό και Τζέφρις εκτιμούν έως και 30.000 για την περίοδο έως το 1801.[7] Οι περισσότεροι στρατιώτες προέρχονταν από τις τάξεις της αγροτιάς, με μόνο το 10% περίπου να προέρχεται από τους ευγενείς.[2]
Μετά τον τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας (1795), πολλοί Πολωνοί πίστευαν ότι η επαναστατική Γαλλία, της οποίας η κοινή γνώμη ήταν πολύ συμπαθής προς τα ιδανικά του πολωνικού Συντάγματος της 3ης Μαΐου 1791, θα ερχόταν σε βοήθεια της Πολωνίας.[8][9] Οι εχθροί της Γαλλίας περιελάμβαναν τους διαμελιστές της Πολωνίας, την Πρωσία, την Αυστρία και την Αυτοκρατορική Ρωσία.[3] Το Παρίσι ήταν η έδρα της πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης, με την Αντιπροσωπεία (Deputacja) του Φραντσίσεκ Κσαβέρι Ντμοχόφσκι και τον Οργανισμό (Agencja) του Γιούζεφ Βιμπίτσκι.[3] Πολλοί Πολωνοί στρατιώτες, αξιωματικοί και εθελοντές λοιπόν μετανάστευσαν, ιδιαίτερα στην Ιταλία και στη Γαλλία.[1] Τελικά, ο Οργανισμός πέτυχε να πείσει τη γαλλική κυβέρνηση (το Διευθυντήριο) να οργανώσει μια πολωνική στρατιωτική μονάδα.[3] Καθώς το γαλλικό Σύνταγμα δεν επέτρεπε την απασχόληση ξένων στρατευμάτων στο γαλλικό έδαφος, οι Γάλλοι αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν τους Πολωνούς για να ενισχύσουν τους συμμάχους τους στην Ιταλία, τη Δημοκρατία της Σισαλπίνης.[8]
Ο Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός του στρατού της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, ξεκίνησε το έργο του το 1796 – ένα χρόνο μετά την ολοκληρωτική καταστροφή της Κοινοπολιτείας. Εκείνη την εποχή πήγε στο Παρίσι και αργότερα στο Μιλάνο, όπου η ιδέα του υποστηρίχθηκε από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο οποίος έβλεπε τους Πολωνούς ως μια πολλά υποσχόμενη πηγή νέων νεοσυλλέκτων και ο οποίος εμφανίστηκε επιφανειακά δεκτικός στην ιδέα της απελευθέρωσης της Πολωνίας.[1][3][8][10] Ο Ντομπρόφσκι εξουσιοδοτήθηκε σύντομα από τη συμμαχική με τη Γαλλία Δημοκρατία της Σισαλπίνης να δημιουργήσει τις Πολωνικές Λεγεώνες, οι οποίες θα ήταν μέρος του στρατού της νεοσύστατης Δημοκρατίας της Λομβαρδίας.[1][10] Αυτή η συμφωνία, που συντάχθηκε από τον Ναπολέοντα, υπογράφηκε στις 9 Ιανουαρίου 1797 και σηματοδότησε την επίσημη δημιουργία των Λεγεώνων.[1][10]
![]() |
Η ενότητα αυτή είναι κενή, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη ή ανολοκλήρωτη. Η βοήθειά σας είναι καλοδεχούμενη! |
Στην ανάλυση της δημιουργίας των Πολωνικών Λεγεώνων, πολλοί ιστορικοί υποστήριξαν ότι ο Ναπολέων χρησιμοποίησε τους Πολωνούς ως πηγή στρατολογήσεων και ότι είχε μικρή επιθυμία να επενδύσει στην αναδημιουργία του πολωνικού κράτους.[3] Μεταξύ των πιο αξιοσημείωτων από τους σύγχρονους Πολωνούς επικριτές του Ναπολέοντα ήταν ο Ταντέους Κοστσιούσκο, ο οποίος αρνήθηκε να ενταχθεί στις Λεγεώνες, υποστηρίζοντας ότι ο Ναπολέων δεν θα αποκαθιστούσε την Πολωνία σε οποιαδήποτε ανθεκτική μορφή.[3] Από την άποψη αυτή, ο Κοστσιούσκο δήλωσε επίσης ότι το Δουκάτο της Βαρσοβίας δημιουργήθηκε το 1807 μόνο επειδή ήταν σκόπιμο, παρά επειδή ο Ναπολέων υποστήριζε την πολωνική κυριαρχία.[11] Ωστόσο, η μνήμη των Πολωνικών Λεγεώνων του Ναπολέοντα είναι ισχυρή στην Πολωνία και ο ίδιος ο Ναπολέων θεωρείται συχνά ως ήρωας και ελευθερωτής εκεί.[12] Σχετικά με την Πολωνική Λεγεώνα, ο ίδιος ο Ναπολέων φημολογείται ότι είπε πως 800 Πολωνοί θα ισοδυναμούσαν με 8.000 εχθρικούς στρατιώτες.[13]
Παρά την καταστροφή τους, οι Λεγεώνες έγιναν θρυλικές στην Πολωνία, βοηθώντας στη διάδοση των πολιτικών και δημοκρατικών ιδεωδών της Γαλλικής Επανάστασης σε ολόκληρη τη χώρα.[1][14][15][16] Οι λεγεωνάριοι σχημάτισαν ένα στέλεχος για τον Στρατό του Δουκάτου της Βαρσοβίας και επίσης αργότερα για τον Στρατό της Πολωνίας του Συνεδρίου.[14][16]
Οι Λεγεώνες είναι επίσης αξιοσημείωτες ως η πηγή ενός από τα θέματα που περιέχονται στον μελλοντικό πολωνικό εθνικό ύμνο, «Η μαζούρκα του Νταμπρόφσκι». Γράφτηκε από τον Γιούζεφ Βιμπίτσκι, περιλαμβάνει λέξεις που υπόσχονται «την επιστροφή του πολωνικού στρατού από την Ιταλία στην Πολωνία» και δηλώνει ότι «η Πολωνία δεν χάνεται όσο ζούμε» σε σχέση με τις Πολωνικές Λεγεώνες.[14][17]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.