Υποκαπνισμός (Fumigation) είναι μέθοδος ελέγχου παρασίτων (pest control) που γεμίζει πλήρως μια περιοχή με αέρια παρασιτοκτόνα—ή υποκαπνιστικά (fumigants)—για να πνίξει ή να δηλητηριάσει τους επιβλαβείς οργανισμούς που βρίσκονται μέσα. Χρησιμοποιείται για να ελέγξει τους επιβλαβείς οργανισμούς σε κτίρια (δομικός υποκαπνισμός (structural fumigation)), έδαφος, σπόρους και αγροτικά προϊόντα. Χρησιμοποιείται επίσης κατά την επεξεργασία αγαθών προς εισαγωγή ή εξαγωγή για αποτροπή μεταφοράς εισαγόμενων ειδών. Αυτή η μέθοδος επηρεάζει επίσης την ίδια τη δομή, επειδή επηρεάζει οργανισμούς που κατοικούν τη φυσική δομή, όπως διάφορα είδη τερμιτών.[1]
![Thumb](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/58/Tent_fumigation.jpg/640px-Tent_fumigation.jpg)
Ο υποκαπνισμός περιλαμβάνει γενικά τις ακόλουθες φάσεις: Πρώτον η περιοχή προς απολύμανση καλύπτεται συνήθως για να δημιουργήσει ερμητικά κλειστό περιβάλλον· στη συνέχεια, ελευθερώνεται το υποκαπνιστικό στον χώρο για απολύμανση· έπειτα, ο χώρος παραμένει ως έχει για μια καθορισμένη περίοδο ενώ το αέριο υποκαπνιστικό διαποτίζει τον χώρο και επιδρά σκοτώνοντας κάθε προσβολή στο προϊόν, κατόπιν ο χώρος αερίζεται έτσι ώστε τα δηλητηριώδη αέρια να επιτραπεί να διαφύγουν από τον χώρο και να αποδοθεί ασφαλής στους ανθρώπους.
Οι τεχνικές δομικού υποκαπνισμού διαφέρουν από κτίριο σε κτίριο, αλλά σε σπίτια ένα ελαστικό κάλυμμα τοποθετείται συχνά πάνω από ολόκληρο το σπίτι, ενώ τα παρασιτοκτόνα απελευθερώνονται στην κενή κατοικία. Αυτή η διαδικασία λέγεται στεγανοποιημένος υποκαπνισμός (tent fumigation ή "tenting"). Το στεγανό κάλυμμα συγκεντρώνει τα δηλητηριώδη αέρια και αποτρέπει τη διαφυγή τους στη γειτονιά. Η διαδικασία μπορεί να πάρει μέχρι μια εβδομάδα ανάλογα με το χρησιμοποιούμενο υποκαπνιστικό, που με τη σειρά του εξαρτάται από τη σοβαρότητα της προσβολής και το μέγεθος του κτιρίου.
Το βρωμομεθάνιο ήταν μεταξύ των πιο πλατιά χρησιμοποιούμενων υποκαπνιστικών μέχρι που η παραγωγή του και η χρήση του περιορίστηκε από το Πρωτόκολλο του Μόντρεαλ (Montreal Protocol) λόγω του ρόλου του στην τρύπα του όζοντος.[2][3]
Μεταξύ των πλατιά χρησιμοποιούμενων υποκαπνιστικών περιλαμβάνονται:
- Φωσφίνη
- 1,3-διχλωροπροπένιο
- Χλωροπικρίνη
- Ισοκυανικό μεθύλιο
- Υδροκυάνιο
- Σουλφουρυλοφθορίδιο
- Μεθανάλη
- Ιωδοφόρμιο
Ο υποκαπνισμός είναι μια επικίνδυνη εργασία. Γενικά, είναι απαραίτητο ο χρήστης που θα εκτελέσει την εργασία του υποκαπνισμού να έχει επίσημο πιστοποιητικό εκτέλεσης αυτής της διαδικασίας, επειδή τα χρησιμοποιούμενα χημικά είναι τοξικά στις περισσότερες μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων.[1]
Ο αερισμός του χώρου μετά την εργασία είναι κρίσιμη πλευρά του υποκαπνισμού. Είναι σημαντικό να γίνεται η διάκριση μεταξύ της πηγής του αερίου υποκαπνιστικού και του περιβάλλοντος που έχει υποκαπνιστεί. Ενώ το υποκαπνιστικό μπορεί να είναι ασφαλές και εξαντλημένο, ο χώρος θα εξακολουθεί να κρατά το αέριο υποκαπνιστικό μέχρι να αεριστεί.
- W. G. Johnson, Fumigation Methods (New York, 1902)
Wikiwand in your browser!
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.