Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής From Wikipedia, the free encyclopedia
Ο Πέδρο Πετρόνε Σκιαβόνε (Pedro Petrone Schiavone, 11 Ιανουαρίου 1905 – 14 Μαΐου 1964) ήταν Ουρουγουανός διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ και από τους κορυφαίος στη θέση του στην εποχή του, ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης, πρώτος σκόρερ και καλύτερος παίκτης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 σε νεαρή ηλικία - ρεκόρ, ενώ ήταν και δύο φορές πρώτος σκόρερ στις διοργανώσεις του Κόπα Αμέρικα.[1][2]
![]() Το 1931 με τη Φιορεντίνα | |||||||||||||||||||||||||
Προσωπικές πληροφορίες | |||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Ημερ. γέννησης | 11 Μαΐου 1905 | ||||||||||||||||||||||||
Τόπος γέννησης | Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη | ||||||||||||||||||||||||
Ημερ. θανάτου | 13 Δεκεμβρίου 1964 (59 ετών) | ||||||||||||||||||||||||
Τόπος θανάτου | Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη | ||||||||||||||||||||||||
Ύψος | 1,78 μ. | ||||||||||||||||||||||||
Θέση | Επιθετικός | ||||||||||||||||||||||||
Επαγγελματική καριέρα* | |||||||||||||||||||||||||
Περίοδος | Ομάδα | Συμμ.† | (Γκ.)† | ||||||||||||||||||||||
1921–1923 | Σολφερίνο Κλουμπ | ||||||||||||||||||||||||
1923–1924 | Τσάρλι ΦΚ | 7 | (4) | ||||||||||||||||||||||
1924–1931 | Νασιονάλ | 108 | (116) | ||||||||||||||||||||||
1931–1933 | Φιορεντίνα | 44 | (37) | ||||||||||||||||||||||
1933–1935 | Νασιονάλ | 22 | (32) | ||||||||||||||||||||||
Σύνολο | 181 | (189) | |||||||||||||||||||||||
Εθνική ομάδα | |||||||||||||||||||||||||
Περίοδος | Ομάδα | Συμμ.† | (Γκ.)† | ||||||||||||||||||||||
1923–1930 | Ουρουγουάη | 29 | (24) | ||||||||||||||||||||||
Τίτλοι
| |||||||||||||||||||||||||
* Οι συμμετοχές και τα γκολ στις προηγούμενες ομάδες υπολογίζονται μόνο για τα εγχώρια πρωταθλήματα. † Συμμετοχές (Γκολ). |
Γεννήθηκε στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης και σε ηλικία 16 ετών ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία στην τρίτη κατηγορία του πρωταθλήματος με την Κλουμπ Σολφερίνο. Στους πρώτους αγώνες του χρησιμοποιήθηκε ως τερματοφύλακας αλλά λίγο αργότερα άρχισε να παίζει οριστικά ως κεντρικός επιθετικός λόγω της δύναμης των σουτ του. Είχε μεγάλη φυσική δύναμη και ταχύτητα, τρέχοντας τα 100 μέτρα σε 11 δευτερόλεπτα. Εκείνη την εποχή ο κεντρικός επιθετικός ήταν ο πιο απομακρυσμένος παίκτης στην επίθεση, με τον Πετρόνε να φέρνει επανάσταση σε αυτό το σχεδιασμό αλλάζοντας συχνά θέση, συνεχίζοντας όμως να παίζει ως ο πιο προωθημένος από τους επιθετικούς. Το «Πετρόνε στυλ» ήταν πολύ επιτυχημένο, κάνοντας τον ίδιο τον πρώτο σύγχρονο κεντρικό επιθετικό στην ιστορία του ποδοσφαίρου.[3][4][5]
Στο Φούτμπολ Κλουμπ Τσάρλι έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνα στον οποίο σημείωσε τα τέσσερα γκολ στη νίκη της ομάδας του και έτσι ο σύλλογος γλίτωσε τον υποβιβασμό έχοντας εξαιρετική σεζόν σε προσωπικό επίπεδο. Το 1924 μεταγράφηκε στη Νασιονάλ και την ίδια χρονιά κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ουρουγουάης, ενώ ήταν και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 20 γκολ σε μόνο 12 αγώνες που συμμετείχε.[6] Πριν την Ολυμπιάδα ο Πετρόνε σηματοδότησε την ιστορία ως σκόρερ του πρώτου γκολ στον αγώνα εναντίον της Θέλτα Βίγκο στις 10 Απριλίου στο Βίγκο: εκείνη την ημέρα ήταν η πρώτη φορά που μια ομάδα ή σύλλογος της Νότιας Αμερικής αγωνίστηκε στην Ευρώπη.[7] Το 1925 στην ιστορική περιοδεία στην Ευρώπη με τη Νασιονάλ (όπου ο επονομαζόμενος Artillero για τα σουτ-κανονιές του σημείωσε 16 γκολ σε μόλις πέντε αγώνες που συμμετείχε), υπέστη πολύ σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο που τον κράτησε μακριά από τα γήπεδα για τουλάχιστον ένα χρόνο. Χειρουργήθηκε (ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής στην Ουρουγουάη που υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση μηνίσκου)[3] χωρίς όμως πλήρη αποκατάσταση και αγωνίστηκε ξανά σε αγώνα την 1η Αυγούστου 1925 με τη Νασιονάλ για το Κύπελλο Έκτορ Γκόμεζ, στον οποίο σημείωσε δύο γκολ στη νίκη με 4–1.[8]
Στις αρχές του 1931, έμεινε ελεύθερος από τη Νασιονάλ και τον Ιούλιο μετακόμισε στην Ευρώπη: η ιταλική Φιορεντίνα, που μόλις είχε ανέβει στην πρώτη κατηγορία το απέκτησε για δύο χρόνια, ο πρώτος ξένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου. Στην πρώτη του σεζόν οδηγεί την ομάδα στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 25 γκολ και κερδίζοντας τον τίτλο του πρώτου σκόρερ της σεζόν.[9][10] Η δεύτερη σεζόν στην Ιταλία δεν ήταν το ίδιο καλή: άρχισαν να υπάρχουν αντιπαραθέσεις με τους Ιταλούς συμπαίκτες, ενώ ήρθε και σε αντιδικία και με τον προπονητή. Παρά την μεγάλη δημοφιλια του δεν ήθελε να συνεχίσει και εγκατέλειψε την Ιταλία στις 24 Μαρτίου 1933.[11][12] Επέστρεψε στη Νασιονάλ και κατέκτησε το δεύτερο εθνικό πρωτάθλημα.[13] Την επόμενη χρονιά κατέκτησε ένα ακόμα πρωτάθλημα, ένας όμως νέος τραυματισμός στο γόνατο τον ανάγκασε να αποχωρήσει από την ενεργό δράση σε ηλικία 29 ετών.[9]
Κλήθηκε στην Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης στο Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα του 1923. Σε ηλικία 18 ετών, έκανε το ντεμπούτο του για την εθνική ανδρών με αντίπαλο την Παραγουάη στον οποίο σημείωσε ένα από τα δύο γκολ (4 Νοεμβρίου, αποτέλεσμα 2–0).[3][14] Η ομάδα της Ουρουγουάης των Έκτορ Σκαρόνε, Χοσέ Λεάντρο Αντράντε, Χοσέ Ναζάτσι συνδέθηκε στη συγκεκριμένη διοργάνωση και έγινε η πρώτη μεγάλη δύναμη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου κατακτώντας το τρόπαιο και ο Πετρόνε ήταν πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με τρία γκολ.[15][16] Με την εθνική ομάδα κατέκτησε το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα του 1924 και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες.[17][18] Και στις δύο μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις ο Πετρόνε ήταν ο πρώτος σκόρερ με τέσσερα γκολ στο Κόπα Αμέρικα[19] και με επτά στην Ολυμπιάδα, με ένα γκολ στον τελικό ανοίγοντας το σκορ με αντίπαλο την Ελβετία (3–0).[20][21] Επιπλέον, κέρδισε το πέναλτι που αξιοποίησε ο Σκαρόνε και έδωσε τη νίκη στον ημιτελικό με αντίπαλο την Ολλανδία (αποτέλεσμα 2–1).[7] Ήταν ο πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης και συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη ενδεκάδα.[1] Παραμένει ο νεότερος πρώτος σκόρερ τόσο του Ολυμπιακού τουρνουά, όσο και της διοργάνωσης των νοτιοαμερικανικών εθνών, καθώς και ο νεότερος χρυσός Ολυμπιονίκης του ποδοσφαίρου.[22][23] Η τριπλή επιτυχία του στη συγκεκριμένη διοργάνωση είχε και την ιστορική συνέχεια μετά τον τελικό της 9ης Ιουνίου. Η αναγνώριση του κοινού στη μεγάλη υπέροχη την ομάδα της Ουρουγουάης, οδήγησε τους παίκτες να κάνουν ένα γύρο στο γήπεδο και να επικροτήσουν τους φιλάθλους που τους επευφημούσαν. Έτσι δημιουργήθηκε ο ολυμπιακός γύρος που δίνουν οι πρωταθλητές μετά την επίτευξη των νικών τους.[24][25][26] Καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης αναδείχθηκε και στο Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής του 1924.[27]
Λίγο μετά από αυτή την Ολυμπιάδα, η FIFA θέσπισε μία μεταρρύθμιση του κανονισμού του ποδοσφαίρου, αλλάζοντας τους νόμους του οφσάιντ. Το παλιό σύστημα καθιέρωσε ότι ένας παίκτης ήταν οφσάιντ αν ήταν πιο κοντά στην αντίθετη γραμμή από την μπάλα και τον τρίτο προς τελευταίο αντίπαλο. Μετά τη μεταρρύθμιση έγινε η μπάλα και ο προτελευταίος αντίπαλος. Το επαναστατικό παιχνίδι του Πετρόνε, ξεσήκωσε τους Ευρωπαίους που τον είδαν για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, αναφέρεται ως ένας από τους λόγους που ενέπνευσαν αυτή την αλλαγή.[28][29]
Ο Πετρόνε σημείωσε τρία γκολ στο Κόπα Αμέρικα το 1927, τα οποία πέτυχε στον αγώνα με την Βολιβία (αποτέλεσμα 9–0) ανοίγοντας στο 65ο λεπτό το πεντάλεπτο τεσσάρων συνεχόμενων τερμάτων.[30][31] Συνολικά σημείωσε 10 γκολ σε 9 αγώνες της διοργάνωσης του πρωταθλήματος Νότιας Αμερικής, ο πιο παραγωγικός ποδοσφαιριστής στο θεσμό στην πρώτη περίοδο χρονική του.[32] Το 1928 ήταν και πάλι χρυσός Ολυμπιονίκης με την εθνική ομάδα σημειώνοντας τέσσερα γκολ στη διοργάνωση. Ένα γκολ του ήταν στον τελικό στο οποίο απάντησε ο Αργεντινός Μανουέλ Φερέιρα. Καθώς δεν υπάρχει παράταση, έγινε επαναληπτικός και οι Ουρουγουανοί νίκησαν τους αντιπάλους τους με 2-1 και σήκωσαν το Ολυμπιακό τρόπαιο για δεύτερη συνεχόμενη φορά.[4][33][34] Το 1930 έκλεισε την διεθνή ποδοσφαιρική του καριέρα, όταν με την εθνική ομάδα έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής για τρίτη φορά (η FIFA αναγνώρισε τα τουρνουά ποδοσφαίρου τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 και 1928 ως ισάξιες Παγκοσμίων Κύπελλων[34][35][36]) στο Στάδιο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Συμμετείχε σε ένα μόνο παιχνίδι έχοντας χάσει τη θέση του στην ομάδα λόγω κακής φυσικής κατάστασης.[3] Είναι ένας από τους έξι μόνο παίκτες της Ουρουγουάης που κατέκτησαν και τους τρεις παγκόσμιους τίτλους. Σε 29 διεθνείς συμμετοχές σημείωσε 24 γκολ.[14].[37]
Για την ικανότητά του στο σκοράρισμα, ο Σκαρόνε είχε πει: «Απλά πρέπει να περάσεις την μπάλα στον Πετρόνε και να κοιτάξεις το κέντρο του γηπέδου: είναι γκολ».[38] Τα πολύ ισχυρά του σουτ έμειναν στην ιστορία. Ένας από τους τερματοφύλακες που τον αντιμετώπισαν, ο Ελβετός Χανς Πούλβερ, δήλωσε το 1954 για την αναμέτρηση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924: «Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Ούτε πριν ούτε τώρα. Έτρεξε λίγα μέτρα, έριξε και η μπάλα χτύπησε στα δίχτυα. Ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να δω τη μπάλα που σούταρε σε εκείνον τον τελικό. Έριξε αληθινές σφαίρες. Και όμως έπαιζε αυτός…!».[5] Στην περιοδεία του 1925 με τη Νασιονάλ νίκησαν την Ρεν με 5–0. Ο Πετρόνε σκόραρε και τα πέντε και στις μνήμες της εποχής έμεινε ένα από τα γκολ του, καθώς έπρεπε να βγάλουν τον αντίπαλο τερματοφύλακα μέσα από το τέρμα, όπου είχε μπλέξει με τα δίχτυα παρασυρμένος από τη δύναμη του σουτ.[8]
Εθνική ομάδα | Έτος | Συμμ. | Γκολ |
---|---|---|---|
Ουρουγουάη | 1923 | 3 | 3 |
1924 | 11 | 11 | |
1925 | 0 | 0 | |
1926 | 0 | 0 | |
1927 | 4 | 4 | |
1928 | 5 | 5 | |
1929 | 4 | 0 | |
1930 | 2 | 1 | |
Σύνολο | 29 | 24 |
Πηγή: AUF - Pedro Petrone
Νασιονάλ
Ουρουγουάη
Ατομικές διακρίσεις
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.