From Wikipedia, the free encyclopedia
Рабер дэ Мантэск’ю (па-французску: Robert de Montesquiou; 19 сакавіка 1855, Парыж, Францыя — 11 снежня 1921, Ментона (часам Ментон), Прыморскія Альпы, Францыя) — французскі пісьменнік, паэт, дэндзі, літаратурны і мастацкі крытык, калекцыянер.
Рабер дэ Мантэск’ю | |
---|---|
фр.: Robert de Montesquiou | |
![]() | |
Асабістыя звесткі | |
Імя пры нараджэнні | фр.: Marie Joseph Anatole Robert de Montesquiou-Fezensac[1] |
Дата нараджэння | 19 сакавіка 1855[1][2] |
Месца нараджэння | |
Дата смерці | 11 снежня 1921[3][4][…] (66 гадоў) |
Месца смерці | |
Пахаванне | |
Грамадзянства | |
Бацька | Thierry de Montesquiou-Fezensac[d] |
Прафесійная дзейнасць | |
Род дзейнасці | паэт, пісьменнік, журналіст, літаратурны крытык, біёграф, equestrian, мастацкі крытык, калекцыянер мастацтва |
Гады творчасці | 1892 — 1921 |
Мова твораў | французская |
![]() | |
![]() |
Належаў да старажытнага гасконскага роду, які паходзіць ад сярэдневяковых уладароў графства Фезансак[6].
Поўнае імя пісьменніка — граф Мары Жазеф Рабер Анатоль дэ Мантэск’ё-Фезансак. Нарадзіўся ў 1855 годзе ў Парыжы[7].
Рабер дэ Мантэск’ю стаў эмблематычнай фігурай Парыжа і французскай упадніцкай культуры на сумежжы 19-20 стст. Паэт меў славу «фанаберлівага дэндзі»[8].
Пісьменнікі і мастакі захавалі яго вобраз у раманах і карцінах: Жарыс-Карл Х'юісманс у рамане «Наадварот», Жан Ларэн у «Спадар Факас» і Марсель Пруст у рамане «У пошуках страчанага часу», дзе стаў прататыпам барона Шарля[9].
У 1885 годзе Мантэск’ю сустрэў у Венецыі маладога аргенцінца Габрыэля д’Ітуры (1860-1905), які стаў яго сакратаром і кампаньёнам[10].
Нягледзячы на сяброўскія адносіны з мноствам жанчын, у асабістым жыцці Мантэск’ю вабілі прадстаўнікі свайго полу[11].
Удзельнічаў у конным спорце на Алімпійскіх гульнях 1900 года ў Парыжы, заваяваўшы бронзавы медаль у конных скачках[12].
Рабер дэ Мантэск’ю памёр у Ментоне ў 1921 годзе і быў пахаваны побач з Габрыэлем д’Ітуры на могілках Ганар у Версалі[13].
Мантэск’ё апублікаваў васямнаццаць тамоў паэзіі, дваццаць дзве крытычныя працы, два раманы і тры жыццяпісы. Яго тры тамы ўспамінаў былі надрукаваны пасля смерці[14].
Спадчына пісьменніка і паэта доўгі час была забытая і недаацэньвалася. Яго кніга прозы — своеасаблівае развітанне з памерлым спадарожнікам — Le Chancelier des fleurs (Кветкавы канцлер, 1907) — з'яўляецца сапраўдным гімнам каханню і сяброўству адначасова[15].
Таксама пісаў п’есы: дасюль вядомы яго драматургічны твор «Mikhaïl. Mystère en quatre scènes», 1901[16].
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.