From Wikipedia, the free encyclopedia
Cream foi un power trio de rock fundáu en Londres, en 1966, pol baxista y vocalista Jack Bruce, la batería Ginger Baker y el guitarrista y vocalista Eric Clapton. El so soníu caracterízase por ser un híbridu de blues, rock sicodélicu y pop.[1] Cream ye de cutiu consideráu como'l primera supergrupo d'ésitu y a pesar de tar n'actividá apenes cuatro años, vendió más de quince millones de copies en tol mundu escontra 2011, según la revista Rolling Stone.[2][1][3] La banda tuvo un impautu significativu na música popular de la dómina y, al pie de Jimi Hendrix, popularizó l'usu del pedal wah-wah.[4][5]
Cream | |
---|---|
![]() | |
![]() | |
Datos | |
Tipu | grupu de rock |
Miembros | Jack Bruce, Eric Clapton y Ginger Baker |
Xéneru |
rock psicodélico (es) ![]() |
Sellu discográficu |
Atco Records Reaction Polydor Records |
País | Reinu Xuníu |
Orixinarios de | Londres |
Fecha fundación | 1966 |
Web oficial | |
![]() |
Dempués de grabar cuatro álbumes de llarga duración —Fresh Cream, Disraeli Gears, Wheels of Fire y Goodbye—, el grupu dixebrar a finales de 1968 por cuenta de la mala rellación ente Baker y Bruce. La banda axuntóse darréu en 1993 por cuenta del so ingresu nel Rock and Roll Hall of Fame, y en 2005, pa unes actuaciones nel Royal Albert Hall y el Madison Square Garden.[6][7]
A pesar de la so curtia trayeutoria, Cream influyó a un gran númberu de grupos posteriores, y foi incluyíu na llista de los «100 meyores artistes de tolos tiempos» de la revista Rolling Stone.[2][1][8] En 2006, el tríu recibió un Grammy honoríficu en reconocencia a la so carrera artística.[9]
Escontra xunetu de 1966, Eric Clapton yera reconocíu como unu de los meyores guitarristes de blues nel Reinu Xuníu por cuenta de la so trayeutoria con The Yardbirds y John Mayall & the Bluesbreakers.[13] Sicasí, este abandonó'l grupu de Mayall pa crear una nueva banda.[10][1][11] Esi mes, el guitarrista axuntar con Ginger Baker, batería de The Graham Bond Organisation, y parolaron sobre la posibilidá de crear un nuevu proyeutu.[12] Clapton comentó más tarde: «Siempres me gustara Ginger [Baker]. Vieno una vegada a veme tocar con John Mayall & the Bluesbreakers y dempués del conciertu tráxome de vuelta nel so coche a Londres onde me comentó que quería formar un nuevu grupu, daqué no que yo tamién había pensáu».[13]
Clapton aceptó formar un nuevu proyeutu cola condición de que Baker contratara a Jack Bruce, el so compañeru en The Graham Bond Organisation, como baxista.[12][13] El guitarrista conociera a esti cuando tocó con John Mayall & the Bluesbreakers en payares de 1965 y trabayara con él en Powerhouse, un proyeutu de curtia duración.[17] Per otra parte, Baker y Bruce tuvieren fuertes discutinios cuando yeren parte de la banda de Bond, lo que llevó a la batería a despidilo.[14] Cuando'l baxista cuestionó'l so derechu a tomar tal decisión, Baker amenació-y con un cuchiellu.[12] Sicasí, pol futuru del nuevu grupu, dambos dexaron de llau les sos diferencies.[7]
El tríu escoyó como nome Cream por cuenta de que los trés considerábense la «crème de la crème» ente los músicos de jazz y blues de la escena musical británica.[3] Primeramente'l grupu yera llamáu The Cream (col artículu), pero a partir de llanzamientu del so primer trabayu conocióse-y a cencielles como Cream.[19] Antes de decidise por tal nome, tamién s'embaraxó la posibilidá de llamalo Sweet 'n' Sour Rock 'n' Roll.[12] De los trés, Clapton yera'l que mayor reputación tenía nel Reinu Xuníu, pero en Norteamérica yera cuasi desconocíu; había dexáu The Yardbirds primero que'l senciellu «For Your Love» algamara los diez primeros llugares del Billboard Hot 100.[1][15]
Cream fixo'l so debú oficial nel Sixth Annual Windsor Jazz & Blues Festival el 3 de xunetu de 1966.[10] Al ser un grupu nuevu y con poques cantares propios, el tríu tocó delles temes clásiques de blues.[13] N'ochobre, la banda dexó a Jimi Hendrix que se-y xuniera pa improvisar mientres una actuación. Hendrix acababa de llegar a Londres y yera un aficionáu de la música de Clapton. Dambos conociéronse pola intervención de Chas Chandler, baxista de The Animals y mánager del guitarrista norteamericanu.[16]
Ente xunetu y ochobre, Cream grabó'l so álbum debú, Fresh Cream, que salió a la venta d'avientu.[17] El discu algamó la sesta posición na llista de Reinu Xuníu y la trentena novena na d'Estaos Xuníos.[18][19] Fresh Cream #estremar ente versiones de les temes «Four Until Late», «Rollin' and Tumblin», «Spoonful», «I'm So Glad» y «Cat's Squirrel», y cantares compuestos por Baker, Bruce y l'esposa d'este, Janet Godfrey.[20][21] El senciellu «I Feel Free», anque nun foi incluyíu na versión británica del álbum, llegó al puestu once del UK Singles Chart.[20][18] La pista que cierra l'álbum ye «Toad», una tema instrumental qu'inclúi un solu de batería de Baker.[22]
Cream realizó la so primer visita a los Estaos Xuníos en marzu de 1967 pa tocar nueve nueches nel RKO Theater de Nueva York.[23] Ente'l 11 y el 15 de mayu, el tríu tornó a dicha ciudá, concretamente a los estudios Atlantic, pa realizar la grabación del so segundu álbum d'estudiu, Disraeli Gears,[29] que salió a la venta en payares y que llegó a asitiase ente los cinco álbumes más vendíos tantu n'Estaos Xuníos como en Reinu Xuníu.[24][25][18] El productor del mesmu foi Felix Pappalardi, quien convenció a Clapton por que tamién grabara temes como vocalista principal, daqué que nun foi del presto de Bruce.[24][13] Disraeli Gears foi'l primer álbum de Cream formáu principalmente por cantares compuestos pol grupu, y a diferencia del so antecesor, inclúi na so mayoría tarrezas orixinales, sacante «Outside Woman Blues» y «Mother's Lament» que son arreglos de cantares de blues.[1][24] El senciellu principal, «Sunshine of Your Love», llegó a asitiase ente los cinco primeros puestos en Norteamérica y consiguió un discu d'oru dau pola RIAA.[25][26][27]
Magar que l'álbum ta consideráu como unu de los meyores trabayos de la década de 1960, nunca tuvo una gran representación nos sos conciertos.[28][29][30] A pesar de que'l tríu interpretó con avezamientu les temes Tales of Brave Ulysses» y «Sunshine of Your Love», dellos cantares de Disraeli Gears fueron escluyíes del so set list a mediaos de 1967 en favor de llargues improvisaciones.[31] N'agostu, la banda realizó les sos primeres actuaciones como cabeza de cartelu n'Estaos Xuníos na sala Fillmore West de San Francisco.[38]
Ente xunetu de 1967 y xunu 1968, Cream grabó dellos cantares nos estudios IBC (Londres) y Atlantic que, al pie de delles temes grabaes en direutu nel Filmore West y na sala Winterland Ballroom, formaron parte del so tercer trabayu, Wheels of Fire.[32][33][34] L'álbum, publicáu n'agostu, foi editáu tamién de manera separada so los títulos Wheels Of Fire - In The Studio y Wheels Of Fire - Live At The Fillmore, anque namái una de les temes («Toad») fuera grabáu en tala sala.[35][34][34]
Wheels of Fire foi'l so únicu númberu unu nel Billboard 200 y nel Canadian Albums Chart.[36][37] L'álbum destaca pol usu de diversos preseos orquestales grabaos pol productor Felix Papppalardi.[38] El senciellu «White Room» foi'l so mayor ésitu n'Australia, onde llegó a la primer posición de la llista se senciellos.[39]
En completando Wheels of Fire a mediaos de 1968, los miembros de la banda decidieron que yá tuvieren abonda y queríen siguir les sos carreres por separáu.[13] Baker comentó nuna entrevista pa la revista Music Mart en 2006: «Llegó un momentu en que Eric [Clapton] díxome: 'Yá tuvi bastante' y díxi-y que yo tamién. L'últimu añu de Cream foi agónicu. Tuvi problemes de salú ya inda güei tengo problemes d'audición debíu al altu volume col que tocábamos. Orixinalmente, la cosa nun #empezar asina; cuando fundamos la banda foi xenial y realmente una maraviyosa esperiencia musical».[40] Les tensiones ente la batería y Bruce volvieron apaecer, lo qu'obligó a Clapton a actuar de mediador.[3][41] El guitarrista amás lleera una sogona crítica realizada por Jon Landau pa la revista Rolling Stone, publicación qu'almiraba, na que lu calificaba como «maestru del clixé del blues».[48] Arriendes de esti artículu, Clapton quixo poner fin a la so etapa con Cream y tomar un aldu musical distintu.[42]
Una vegada anunciada la so separación, el grupu volvió axuntase pa la realización del so cuartu y últimu álbum. El discu, tituláu Goodbye, foi grabáu n'ochobre de 1968 y salió a la venta en febreru del añu siguiente, cuando la banda yá se dixebrara oficialmente.[43][44] Goodbye contién seis canciones: trés en direutu grabaes el 19 d'ochobre nun conciertu nel recintu The Forum (Los Angeles) y tres grabaciones d'estudiu nueves.[52] Ente les temes incluyíes destaca «Badge», compuesta por Clapton y George Harrison; esti postreru amás, participó como guitarrista rítmicu acreditáu como L'Angelo Misteriosu.[45][44] L'álbum foi'l so únicu númberu unu nel UK Albums Chart y llegó a la segunda posición del Billboard 200.[18][46]
La xira de despidida de Cream consistió en ventidós concierto en diecinueve recintos nos Estaos Xuníos, ente'l 4 d'ochobre y el 4 de payares de 1968 y dos actuaciones nel Royal Albert Hall de Londres, el 25 y 26 de payares.[47] El so últimu conciertu nos Estaos Xuníos tuvo llugar nel Rhode Island Auditorium (Rhode Island), pero como'l grupu llegó con retrasu al estadiu namái pudo interpretar dos canciones: «Toad» y una versión de más de venti minutos de «Spoonful».[56]
Los dos actuaciones nel Royal Albert Hall fueron filmaes pa un especial de la BBC y editaes darréu en videu sol nome Farewell Concert.[47][48] Dambos conciertos escosaron les entraes y atraxeron más atención que cualesquier otru de Cream.[56] Sicasí, Baker nun tuvo una opinión positiva: «Nun fueron bones actuaciones... Cream yera meyor qu'eso... Sabíamos que s'acabara. A cencielles tábamos acabando con ello, pasando'l mal tragu».[47] La batería añadió tamién que «la banda empioraba a cada minutu».[49] Los teloneros de la xira fueron Taste (con un mozu Rory Gallagher), la #acabante formar Yes y en tres actuaciones, Deep Purple.[56] Tres la so disolución, Cream consiguió una nominación al Grammy na categoría de meyor nuevu artista, anque'l ganador foi José Feliciano.[50][47][51][52]
Pocu dempués de la disolución de Cream, Clapton fundó'l supergrupo Blind Faith col miembru de Traffic Steve Winwood y al que se xuniría tamién Rick Grech y el mesmu Baker.[53] El so únicu trabayu d'estudiu, tituláu de manera homónima y publicáu n'agostu de 1969, llegó a la primer posición del Billboard 200 y del UK Albums Chart.[54][55][56] A pesar del ésitu, Blind Faith dixebróse esi mesmu añu.[53] Clapton pasó entós a formar parte de Delaney & Bonnie, antes de crear el grupu Derek and the Dominos, que namái llanzó un trabayu d'estudiu, Layla and Other Assorted Love Songs.[57][58] En 1970, el guitarrista empezó la so carrera en solitariu.[59] En formando parte de Blind Faith, Baker fundó'l proyeutu Ginger Baker's Air Force al pie de Winwood, Grech, Graham Bond y Denny Laine, guitarrista de Moody Blues.[60] Pela so parte, Bruce empezó la so trayeutoria solista col llanzamientu del álbum Songs for a Tailor en 1969.[61]
A pesar de la so curtia trayeutoria, Cream influyó a dellos artistes y bandes posteriores, y punxo les bases pa la posterior creación del heavy metal.[62][63] Ente los grupos influyíos pol tríu destaquen Black Sabbath, ZZ Top, Pink Floyd, Rush, Van Halen, AC/DC, Kiss, Judas Priest, The Police, Led Zeppelin, Queen, Scorpions, The Allman Brothers Band, Aerosmith y Deep Purple, ente munchos otros.[64][65][66][67] Per otra parte, individualmente los miembros de Cream; Ginger Baker, Eric Clapton y Jack Bruce, apaecieron con frecuencia nes llistes de meyor batería, guitarrista y baxista de la hestoria.[68][69][70][71][72][73][74][75][68][76]
Como batería, Ginger Baker influyó a un gran númberu de percusionistas posteriores de distintos xéneros musicales, ente ellos Bill Ward, Billy Cobham, Peter Criss, Ian Paice, Nick Mason, John Bonham, Dave Lombardu, Chad Smith y Neil Peart.[77][78][79][80] Bruce Eder, del sitio web Allmusic, considéra-y el «batería más importante de la década de 1960» y señala que «práuticamente toles bateríes de toles bandes de heavy metal trataron d'emula-y».[81]
Pela so parte, Eric Clapton; escoyíu pola revista Rolling Stone como'l segundu meyor guitarrista de la hestoria, influyó a músicos como Eddie Van Halen, Duane Allman, Jimmy Page, K. K. Downing, Andreas Kisser, Derek Trucks, Kirk Hammett, Zakk Wylde o Tommy Bolin, ente otros.[75][75][82][83][84][85][86][87][88][89]
Como baxista, Jack Bruce foi una inspiración pa Geezer Butler, qu'emuló «la so forma de tocar colos deos y de copiar el riff en llugar de contestalo»; Sting, Geddy Lee,[115] Gene Simmons, Jeff Berlin,[117] Billy Sheehan, Michael Anthony, o Dusty Hill, por mentar a dalgunos.[90][91][92][93][94][65]
Seamless Wikipedia browsing. On steroids.
Every time you click a link to Wikipedia, Wiktionary or Wikiquote in your browser's search results, it will show the modern Wikiwand interface.
Wikiwand extension is a five stars, simple, with minimum permission required to keep your browsing private, safe and transparent.