From Wikipedia, the free encyclopedia
Giuseppe Motta (29 Desember 1871 – 23 Januarie 1940) was 'n Switserse politikus. Hy was 'n lid van die Switserse Federale Raad (1911–1940) en president van die Volkebond (1924–1925). Hy was 'n Katoliek-konserwatiewe minister van buitelandse sake en 'n sterk teenstander van kommunisme en Stalinisme.
Hy is op 29 Desember 1871 gebore. Hy is op 14 Desember 1911 tot die Federale Raad van Switserland verkies. Motta het 28 jaar in die Federale Raad gedien, die derde langste ampstermyn tot nog toe. Hy was verbonde aan die Christen-Demokratiese Volksparty van Switserland.
Terwyl hy in sy amp was, was hy hoof van die Departement van Finansies (1912–1919)[1] en die Politieke Departement (1920–1940). Hy was vyf keer President van die Switserse Konfederasie, in 1915, 1920, 1927, 1932 en 1937.
Motta was betrokke by die Federale Raad Felix Calonder in Switserland se toetreding tot die Volkebond. Op 16 Mei 1920 het Switserland by die Volkebond aangesluit. In 1924 het hy die Volkebondvergadering voorgesit. Op sy voorstel was Switserland een van die min state teen die aanvaarding van die Sowjetunie tot die Volkebond. [2] Hy was een van die mees uitgesproke voorstanders van toelating van Duitsland. In die tussenoorlogse tydperk het hy gepleit vir 'n gedeeltelike afwyking van die Switserse neutraliteitsbeginsel, maar het hom vanaf 1938 in die aangesig van die dreigende Tweede Wêreldoorlog weer uitgespreek vir die streng nakoming daarvan.[3]
Hy is op 23 Januarie 1940 in sy amp oorlede.
Sedert 2004 ken die Geneefse Instituut vir Demokrasie en Ontwikkeling jaarliks die Giuseppe Motta-medalje toe aan mense van enige land of streek van die wêreld oor vir uitsonderlike prestasie in die bevordering van vrede en demokrasie, menseregte en volhoubare ontwikkeling.