![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/64/Dall-e_3_%2528jan_%252724%2529_artificial_intelligence_icon.png/640px-Dall-e_3_%2528jan_%252724%2529_artificial_intelligence_icon.png&w=640&q=50)
Chinese kamerargument
gedagte-eksperiment wat aanvoer dat 'n rekenaar nie "begrip" kan toon nie / From Wikipedia, the free encyclopedia
Die Chinese kamerargument is van mening dat 'n digitale rekenaar wat 'n program uitvoer, nie 'n "verstand", "begrip" of "bewussyn" kan hê nie, ongeag hoe intelligent of mensagtig die program die rekenaar kan laat optree. Die argument is aangebied deur filosoof John Searle in sy referaat "Minds, Brains, and Programs", gepubliseer in Behavioral and Brain Sciences in 1980. Soortgelyke argumente is aangebied deur Gottfried Leibniz (1714), Anatoly Dneprov (1961), Lawrence Davis (1974) en Ned Block (1978). Searle se weergawe is wyd bespreek in die jare daarna.[1] Die middelpunt van Searle se argument is 'n gedagte-eksperiment bekend as die Chinese kamer.[2]
Die argument is gerig teen die filosofiese posisies van funksionalisme en rekenaarlisme[3] wat argumenteer dat die verstand beskou kan word as 'n inligtingsverwerkingstelsel wat op formele simbole werk, en dat simulasie van 'n gegewe geestestoestand voldoende is vir die teenwoordigheid daarvan. Spesifiek, die argument is bedoel om 'n posisie te weerlê wat Searle die sterk KI-hipotese noem: "Die toepaslik geprogrammeerde rekenaar met die regte insette en uitsette sal daardeur 'n verstand hê in presies dieselfde sin wat mense verstand het."
Alhoewel dit oorspronklik aangebied is in reaksie op die stellings van kunsmatige intelligensie (KI) navorsers, is dit nie 'n argument teen die doelwitte van hoofstroom KI navorsing nie, want dit toon nie 'n beperking in die hoeveelheid "intelligente" gedrag wat 'n masjien kan vertoon nie.[4] Die argument is slegs van toepassing op digitale rekenaars wat programme gebruik en is nie van toepassing op masjiene in die algemeen nie.[5]