Davranış genetiği
From Wikipedia, the free encyclopedia
Davranış genetiği, davranışlardaki bireysel farklılıkların doğasını ve kökenini araştırmak amacıyla genetik yöntemler kullanan bilimsel araştırma alanıdır. "Davranış genetiği" adı genetik etkilere odaklanmayı ifade ederken, bu alan genel olarak genetik ve çevresel faktörlerin bireysel farklılıkları ne ölçüde etkilediğini ve genlerin ve çevrenin karıştırılmasını ortadan kaldırabilecek araştırma tasarımları geliştirilmesini hedefler. Davranış genetikleri, 19. yüzyılın sonlarında Francis Galton tarafından bilimsel bir disiplin olarak kuruldu. 20. yüzyılın ikinci yarısında, bu alan, insanlarda davranış ve zihinsel hastalıkların miras yolu ile aktarılması üzerine yapılan araştırmalarla (genellikle ikiz çocuklar ve aile çalışmaları) birlikte seçici çiftlik ve çaprazlık yoluyla yapılan bilgilendirici model organizmalar ile yeniden değerlendi. 20. yüzyılın sonlarında ve 21. yüzyılın başlarında moleküler genetikte teknolojik gelişmeler, genomu doğrudan ölçmeyi ve değiştirmeyi mümkün kıldı. Böylelikle model organizma araştırmalarında (örneğin, KO fareler) ve insan çalışmalarında (örn. Genom genelinde ilişki çalışmaları) büyük ilerlemelere ve yeni bilimsel keşiflere yol açtı.
Davranışsal genetik araştırmalarından elde edilen bulgular, genetik ve çevresel etkilerin davranış üzerindeki rolüne ilişkin modern anlayışı geniş ölçüde etkilemiştir. Bunlar, neredeyse tüm araştırılan davranışların önemli derecede genetik etki altında olduğuna ve bu etkinin bireyler yetişkinliğe doğru ilerledikçe artma eğiliminde olduğuna dair kanıtları içerir. Araştırılan insan davranışlarının çoğu çok sayıda genden etkilenir ve bu genlerin bireysel etkileri çok küçüktür. Çevresel etkiler de güçlü bir rol oynamaktadır, ancak bunlar aile üyelerini birbirine benzemekten ziyade birbirlerinden daha farklı kılma eğilimindedir.