Mga Hebreo
From Wikipedia, the free encyclopedia
Para sa ibang mga gamit, tingnan ang Ebreo.
Ang mga Ebreo (Ebreo: עברים, ivrim, "mga tumawid"), ayon sa Tanakh at sa Bibliya, ang isa sa mga pangkat etnitkong naninirahan sa Kanaan mula noong tagumpay ni Josue sa pananakop at hanggang sila'y sakupin ng mga taga-Babilonya at ipinatapon. Nahati sila sa labindalawang lipi, ang bawat isa inapo ng mga anak na lalaki ni Jacob.
Dahil nasakop din nila ang timog-silangan ng Asya Menor ng Anatolia, minsan din itong tinuring bahagi ng Asya Menor.
Nang maitatag ang Kaharian ng Israel, sinimulan silang tawaging mga Israelita (Ebreo: ישראל, yisra'eli).
Ang mga natira sa mga Israelita pagkatapos ng pananakop ng Asirya ang naging ninuno ng mga kasalukuyang Hudyo.