![cover image](https://wikiwandv2-19431.kxcdn.com/_next/image?url=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8d/FA-18-NAVY-Blue-Diamond.jpg/640px-FA-18-NAVY-Blue-Diamond.jpg&w=640&q=50)
เอฟ/เอ-18 ฮอร์เน็ท
From Wikipedia, the free encyclopedia
เอฟ-18 ฮอร์เน็ท (อังกฤษ: F-18 Hornet) ของแมคดอนเนลล์ ดักลาส (ปัจจุบันคือโบอิง) เป็นเครื่องบินโจมตีหลากบทบาทหลากสภาพอากาศที่สามารถใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบินและถูกออกแบบมาเพื่อการโจมตีทั้งภาคพื้นดินและภาคอากาศ มันถูกออกแบบในทศวรรษที่ 1970 ให้กับกองทัพเรือและกองนาวิกโยธินสหรัฐฯ ฮอร์เน็ทยังถูกใช้โดยกองทัพอากาศในหลายประเทศ มันถูกเลือกให้ใช้ทำการแสดงโดยบลูแองเจิลของกองทัพเรือสหรัฐฯ ตั้งแต่ปีพ.ศ. 2529 ภารกิจหลักของมันคือเป็นเครื่องบินคุ้มกัน สร้างการป้องกันทางอากาศให้กับกองเรือ การข่มการป้องกันภัยทางอากาศของข้าศึก การสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด และการสอดแนม ความหลากประโยชน์และความไว้ใจได้ของมันได้พิสูจน์ความมีค่าพอที่จะใช้บนเรือบรรทุกเครื่องบิน แม้ว่ามันถูกวิจารณ์ในความบกพร่องในเรื่องพิสัยและภาระบรรทุกเมื่อเทียบกับเครื่องบินสมัยเดียวกัน[3]
![]() | |
บทบาท | เครื่องบินขับไล่หลากบทบาท |
---|---|
ชาติกำเนิด | ![]() |
บริษัทผู้ผลิต | แมคดอนเนลล์ ดักลาส/โบอิง นอร์ทธรอป |
บินครั้งแรก | 18 กันยายน พ.ศ. 2521 |
เริ่มใช้ | 7 มกราคม พ.ศ. 2526 |
สถานะ | ปลดประจำการ(กองทัพเรือสหรัฐ) |
ผู้ใช้งานหลัก | กองทัพเรือสหรัฐ กองนาวิกโยธินสหรัฐ กองทัพอากาศออสเตรเลีย กองทัพอากาศสเปน |
จำนวนที่ผลิต | เอฟ/เอ-18เอ-ดี 1,480 ลำ[1] |
มูลค่า | 29-27 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (พ.ศ. 2549)[2] |
พัฒนามาจาก | นอร์ทธรอป วายเอฟ-17 |
แบบอื่น | ซีเอฟ-18 ฮอร์เน็ท เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ท |
เอฟ/เอ-18อี/เอฟ ซูเปอร์ฮอร์เน็ทคือการพัฒนาที่สำคัญของเอฟ/เอ-18 เพื่อทำหน้าที่เติมเต็มบทบาทของฮอร์เน็ทในกองทัพเรือสหรัฐฯ[4]